24/03/2026
Ένας γονιός παιδιού με αναπηρία ξαγρυπνά στις 3 τα ξημερώματα και δεν σκέφτεται τη δική του θνητότητα.
Σκέφτεται την Τρίτη, την επόμενη μέρα αφού φύγει.
Σκέφτεται το παιδί του να ξυπνά και να μην τον βρίσκει.
Σκέφτεται τι θα γίνει στο μεσημεριανό.
Ποιος θα καταλάβει όταν κάτι δεν πάει καλά.
Ποιος ξέρει ότι το παιδί του δεν αντέχει τους δυνατούς θορύβους ή τις σφιχτές αγκαλιές.
Ποιος θυμάται ότι χρειάζεται υπομονή, όχι βιασύνη.
Σκέφτεται:
Ποιος θα το αγαπήσει όπως εγώ;
Και η απάντηση τον τρομάζει περισσότερο από τον ίδιο τον θάνατο.
Γιατί η αλήθεια είναι αυτή:
κανείς δεν αγαπά όπως ένας γονιός που έμαθε το παιδί του με έναν διαφορετικό τρόπο.
Που πέρασε χρόνια, μερικές φορές δεκαετίες, για να γίνει «άπταιστος» σε μια γλώσσα που ο υπόλοιπος κόσμος δεν μιλά.
Που γνωρίζει τις ανάγκες του παιδιού του πριν καν εκφραστούν.
Που πάλεψε με συστήματα, με το στίγμα, με τον ίδιο τον κόσμο, μόνο και μόνο για να πει:
Το παιδί μου έχει αξία.
Το παιδί μου αξίζει αξιοπρέπεια.
Το παιδί μου αξίζει να αγαπιέται, όχι απλώς να «διαχειρίζεται».
Αυτή η αγάπη δεν αντικαθίσταται.
Και αυτοί οι γονείς το ξέρουν.
Ξέρουν ότι όταν φύγουν, το παιδί τους δεν θα έχει την ίδια μαχητική υπεράσπιση.
Δεν θα έχει κάποιον που να βλέπει πέρα από τη διάγνωση και να βλέπει τον άνθρωπο.
Δεν θα έχει κάποιον που ήταν εκεί στις 2 τα ξημερώματα, μαθαίνοντας πώς να το κρατά μέσα στον πανικό.
Κάποιον που ξέρει τι σημαίνει παρηγοριά για αυτό το συγκεκριμένο παιδί.
Ξέρουν την «απότομη διακοπή των υπηρεσιών», εκείνη τη στιγμή που το παιδί τους γίνεται ενήλικας και το σύστημα που μόλις και μετά βίας το στήριζε, ξαφνικά εξαφανίζεται.
Ξέρουν ότι η επίσημη υποστήριξη μειώνεται.
Ότι οι περισσότερες οικογένειες βασίζονται στην ανεπίσημη οικογενειακή στήριξη, γιατί δεν υπάρχει κάτι αρκετά αξιόπιστο για να εμπιστευτούν.
Και ξέρουν τι σημαίνει αυτό όταν πεθάνουν:
το παιδί τους μένει να πέφτει στο κενό.
Γι’ αυτό δεν φοβούνται τον θάνατο.
Φοβούνται αυτό που έρχεται μετά.
Φοβούνται έναν κόσμο όπου το παιδί τους είναι ένας φάκελος σε ένα σύστημα.
Όπου η αγάπη είναι προαιρετική.
Όπου το «ανήκειν» είναι υπό διαπραγμάτευση.
Όπου το παιδί τους μπορεί να τοποθετηθεί κάπου και να ξεχαστεί.
Δεν έχουμε χτίσει έναν κόσμο όπου η κοινότητα είναι τόσο δεσμευμένη στο «ανήκειν»,
ώστε οι γονείς να μπορούν να φύγουν ήσυχοι,
γνωρίζοντας ότι το παιδί τους θα κρατηθεί, θα αναγνωριστεί, θα αγαπηθεί,
όχι από τους ίδιους, αλλά από εμάς.
Από όλους μας.
Ως μια συλλογική δέσμευση ο ένας για τους ανθρώπους του άλλου.
Μέχρι να το κάνουμε, αυτός ο φόβος θα κρατά αυτούς τους γονείς ξάγρυπνους.
Και αυτό αφορά όλους μας.
Κείμενο: Talk the Talk CY
