07/01/2026
Το παιδί μου είναι 5 χρονών.
Δεν με ακούει.
Φωνάζει.
Χτυπάει.
Και εγώ, κάποιες μέρες, νιώθω ότι χάνω τον έλεγχο.
Ας πούμε όμως την αλήθεια:
δεν είναι «κακό παιδί».
Δεν είναι «χειριστικό».
Και σίγουρα δεν είναι χαλασμένο.
Είναι ένα παιδί 5 ετών με συναισθήματα μεγαλύτερα από τις λέξεις του.
Σ’ αυτή την ηλικία, ο εγκέφαλος που ρυθμίζει τις παρορμήσεις δεν έχει ακόμα ωριμάσει.
Ξέρει τι νιώθει.. όχι τι να το κάνει.
Όταν φωνάζει, δεν σημαίνει πως προκαλεί.
Όταν χτυπάει, δεν σημαίνει ότι επιτίθεται.
Όταν δεν ακούει, δεν σημαίνει ότι αδιαφορεί.
Αποσυντονίζεται.
Και τότε ο γονιός μπαίνει σε δοκιμασία.
Γιατί όσο πιο πολύ φωνάζει το παιδί,
τόσο πιο πολύ ενεργοποιείται μέσα μας ο φόβος:
«Χάνω τον έλεγχο».
«Δεν με σέβεται».
«Αν δεν βάλω όρια τώρα, τι θα γίνει μετά;»
Κι όμως…
Το παιδί δεν χρειάζεται πιο δυνατή φωνή.
Χρειάζεται δανεική ηρεμία.
Όριο δεν σημαίνει τιμωρία.
Σημαίνει: «Σε βλέπω. Δεν επιτρέπω να χτυπάς. Και θα σε βοηθήσω να ηρεμήσεις.»
Παρουσία, όχι πανικό.
Σταθερότητα, όχι απειλές.
Ναι, θα θυμώσει.
Ναι, θα κλάψει.
Ναι, θα πέσει κάτω.
Και όχι.. δεν θα διαλυθεί.
Αυτό που πραγματικά μαθαίνει εκείνη τη στιγμή είναι:
«Όταν χάνω τον έλεγχο, υπάρχει κάποιος που αντέχει.»
Και αυτό χτίζει ασφάλεια.
Όχι η σιωπή.
Όχι ο φόβος.
Αν κάτι εδώ πονάει πολύ, δεν είναι το παιδί.
Είναι η εξάντλησή μας.
Το άγχος μας.
Η μοναξιά μας μέσα στον ρόλο του γονέα.
Δεν χρειάζεται να γίνεις τέλειος.
Χρειάζεται να είσαι αρκετά σταθερός.
Να βάζεις όρια χωρίς να κόβεις τη σύνδεση.
Γιατί ένα παιδί που φωνάζει δεν ζητά εξουσία.
Ζητά βοήθεια.
Και αυτό… είναι ναι κάτι που μπορείς να του δώσεις.
Νικολέττα Μαλάη - Ψυχολόγος / Ψυχοθεραπεύτρια
#γονείς #γονεϊκότητα #παιδικήσυμπεριφορά #5ετών #όρια #συναισθήματα #εκρήξειςθυμού #παιδικήανάπτυξη #ψυχολογία #ενσυναίσθηση #σύνδεση #ηρεμία #γονέαςσεδοκιμασία #δενείσαιμόνος #αγάπη #ασφάλεια
