27/01/2026
Μερικές φορές και η σιωπή είναι απάντηση. Είναι μορφή επικοινωνίας που όμως πολλές φορές παρεξηγείται. Κάποιες φορές μένουμε στη σιωπή γιατί δεν ξέρουμε ακριβώς πως να εκφραστούμε, καμιά φορά όμως τη διαλέγουμε συνειδητά, ως πράξη σεβασμού είτε προς τους άλλους είτε και προς τον εαυτό μας, καμιά φορά είναι πράξη ωριμότητας ή και εσωτερικής γαλήνης. Όταν για παράδειγμα κάποιος έχει κουραστεί να προσπαθεί συνεχώς να αποδείξει το ποιος είναι, να εξηγεί τις απόψεις του, τις πεποιθήσεις του ή τα θέλω του, μπορεί να φτάσει η στιγμή που θα καταλάβει ότι δεν χρειάζεται πια να προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα και να φοβάται να μην παρεξηγηθεί. Να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται να πείσεις κανένα που δεν θέλει να καταλάβει και δεν χρειάζεται να συμμετέχεις σε κάθε συζήτηση εάν αυτό σημαίνει ότι η ψυχική σου υγεία θα επηρεαστεί αρνητικά. Τότε η σιωπή σου γίνεται όριο, δεν είναι αδιαφορία ή τιμωρία αλλά επιλογή για να προστατεύσεις την εσωτερική σου γαλήνη. Είναι δύσκολο να μείνεις στη σιωπή εάν έχεις μάθει να απολογείσαι συνεχώς για να μην παρεξηγηθείς, αλλά είναι δικαίωμα σου να μείνεις στη σιωπή όχι επειδή δεν έχεις κάτι να πεις αλλά γιατί έχεις καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να πεις κάτι πια. Δεν αδιαφορείς εάν μένεις σιωπηλός, απλά έχεις μάθει να ακους περισσότερο τον εαυτό σου παρά το θόρυβο γύρω σου.
Φυσικά υπάρχουν και οι σχέσεις που αξίζουν περισσότερο διάλογο, άτομα που ακόμα και αν δεν καταλαβαίνουν είναι πρόθυμα να δουν τη δική σου οπτική γωνιά και να σεβαστούν τις απόψεις σου. Η ωριμότητα δεν είναι μόνο στο να σιωπάς, αλλά να ξέρεις πότε να σιωπήσεις και πότε να μιλήσεις.