01/12/2025
https://www.facebook.com/share/p/1APnh6XCEQ/
Ήταν 21 ετών. Εκείνος ήταν 61.
Κι όταν προσπάθησε να τον αφήσει, ο Πάμπλο Πικάσο την κοίταξε και ξέσπασε σε γέλια Κανείς δεν αφήνει τον Πικάσο.
Αλλά η Φρανσουάζ Ζιλό το έκανε.
Ήταν η μόνη γυναίκα που πραγματικά κατάφερε να φύγει.
Ο Πικάσο δεν κατέστρεφε τις γυναίκες μεταφορικά. Τις συνέθλιβε ψυχικά, συναισθηματικά, πνευματικά.
Κι εκείνες πλήρωσαν το τίμημα — πολλές φορές χρόνια μετά τον θάνατό του.
Η Μαρί-Τερέζ Βάλτερ αυτοκτόνησε το 1977, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του.
Η Ζακλίν Ροκ αυτοπυροβολήθηκε το 1986.
Η Ντόρα Μάαρ, η λαμπρή φωτογράφος, οδηγήθηκε σε καταρρεύσεις, νοσηλείες, και μια ζωή σημαδεμένη από τα βάρη της συμβίωσης μαζί του.
Όλες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έσπασαν.
Άλλες έμειναν μέχρι να χαθούν.
Άλλες δεν άντεξαν τη φυγή.
Και καμία δεν βγήκε αλώβητη.
Εκτός από μία.
Παρίσι, 1943.
Μια πόλη κατεχόμενη από τους Ναζί. Σε ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό, τέχνη, και έλεγχο, η 21χρονη φοιτήτρια ζωγραφικής συναντά τον Πικάσο.
Την κοιτάζει και της λέει: «Είσαι τόσο νέα. Θα μπορούσα να είμαι ο πατέρας σου.»
Εκείνη απαντά, χωρίς να χαμηλώσει το βλέμμα:
Δεν είσαι ο πατέρας μου.
Ήταν ατσάλι μέσα στην κομψότητα.
Και εκείνος δεν ήταν συνηθισμένος σε γυναίκες που δεν λύγιζαν.
Έμειναν μαζί 10 χρόνια.
Του γέννησε δύο παιδιά — τον Κλοντ και την Παλόμα.
Την ζωγράφισε εκατοντάδες φορές, αποκαλώντας την η γυναίκα που βλέπει πάρα πολλά.
Και πράγματι έβλεπε. Έβλεπε την παγίδα που οι άλλες δεν είχαν καταφέρει να αναγνωρίσουν όσο ήταν μέσα της.
Τον αγαπούσε είπε αργότερα, αλλά είδα πώς κατέστρεψε αυτό που ισχυριζόταν ότι αγαπούσε.
Το 1953, ύστερα από άλλη μία νύχτα θυμωμένων σιωπών, χειραγώγησης και εξουσίας, κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Ήταν μόλις 32.
Αλλά ένιωθε γριά, άδεια, εξαντλημένη.
Πίσω της, οι πίνακές του την κοιτούσαν σαν παγιδευμένα μάτια.
Γύρισε προς το μέρος του και είπε ήρεμα:
«Φεύγω.»
Εκείνος γέλασε.
Ένα γέλιο κρύο, ειρωνικό, σίγουρο:
«Κανείς δεν αφήνει τον Πικάσο.»
Αλλά εκείνη δεν φώναξε. Δεν έκλαψε. Δεν δραματοποίησε τίποτα.
Μάζεψε τις βαλίτσες της.
Πήρε τα παιδιά της.
Και έφυγε.
Με τη σιωπηλή, ανίκητη δύναμη μιας γυναίκας που αποφάσισε να σώσει τον εαυτό της.
Τότε άρχισε η δεύτερη ζωή της.
Η ζωή που εκείνος νόμιζε ότι δεν θα είχε ποτέ χωρίς αυτόν.
Συνέχισε να ζωγραφίζει. Με πάθος, με συνέπεια, με πειθαρχία.
Έχτισε την καριέρα της από το μηδέν, έκθεση με έκθεση, χωρίς να κρύβεται πίσω από το όνομα κανενός άντρα.
Και το 1964 δημοσίευσε το διάσημο πλέον βιβλίο της, «Ζώντας με τον Πικάσο», αποκαλύπτοντας τη φωτεινή και σκοτεινή πλευρά της ιδιοφυΐας του.
Ο Πικάσο προσπάθησε να σταματήσει την κυκλοφορία του νομικά.
Απέτυχε.
Το βιβλίο έγινε παγκόσμια επιτυχία και έσπασε για πρώτη φορά το άβατο της σιωπής γύρω από τη συμπεριφορά του.
Και η Φρανσουάζ δεν σταμάτησε εκεί.
Τα επόμενα χρόνια, η τέχνη της ταξίδεψε, αναγνωρίστηκε, αγαπήθηκε.
Έγινε η πρώτη σύντροφός του που δεν έζησε στη σκιά του — αλλά στο δικό της φως.
Δεκαετίες μετά, γνώρισε τον Jonas Salk, τον γιατρό που ανέπτυξε το εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας και έσωσε εκατομμύρια ζωές.
Η σχέση τους είχε ό,τι δεν είχε ποτέ με τον Πικάσο:
Σεβασμό. Ήρεμη αγάπη. Αμοιβαιότητα.
Ζωή χωρίς εξουσία.
«Ο Πικάσο ήθελε να κυριαρχήσει στον κόσμο», είπε η Φρανσουάζ.
«Ο Jonas ήθελε να τον θεραπεύσει.»
Στο πλευρό του, η ζωή της άνθισε. Έζησε με αξιοπρέπεια, δημιουργία, αφοσίωση στα παιδιά της και στην τέχνη της.
Οι πίνακές της έφτασαν στο MoMA, στο MET, στο Pompidou — εκεί όπου κάποτε πίστευαν ότι θα φτάσει μόνο ο μύθος του Πικάσο.
Εκείνη έζησε μέχρι το 2023.
Πέθανε στα 101 της.
Ειρηνικά.
Με μια ζωή γεμάτη χρώμα, ελευθερία, έρωτα, μάθηση, τέχνη, και ένα βαθύ μήνυμα προς όλες τις γυναίκες:
Μπορείς να αγαπάς… χωρίς να καταστρέφεις τον εαυτό σου.
Μπορείς να φύγεις, ακόμα κι όταν σου λένε ότι «κανείς δεν φεύγει».
Μπορείς να ξαναγεννηθείς.
Όταν τη ρώτησαν πώς βρήκε το θάρρος να φύγει, χαμογέλασε:
Επειδή η ελευθερία είναι η μόνη αγάπη που αξίζει να κρατηθεί.
Ο Πικάσο την ζωγράφισε εκατοντάδες φορές, προσπαθώντας να την αιχμαλωτίσει.
Αλλά η Φρανσουάζ ήταν εκείνη που ζωγράφισε το δικό της πεπρωμένο.
21 όταν τον γνώρισε.
32 όταν τον άφησε.
101 όταν πέθανε.
Κι ανάμεσα σε αυτά τα χρόνια, απέδειξε κάτι απλό και θεμελιώδες:
Μερικές φορές, η μεγαλύτερη πράξη δημιουργίας…
είναι να αρνηθείς να καταστραφείς.
Η ζωή μας είναι μόνο μπροστα, το παρελθόν μονο σε φακέλλους κλειστούς και μονο εαν εχουμε την αναγκη τους ανοιγουμε.. Εθελοντικη Ομαδα Πεζοποριες με Πανσεληνο..
Παναγιωτης ( Αχιλλεας ) Αχιλλεοπουλος
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ..
