24/01/2026
ΚΑΚΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ - ΚΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ: ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Ακούω συχνά γυναίκες να παραπονιούνται γι' αυτή την αντίφαση στον σύντροφό τους. "Με απατά, μου φωνάζει, με προσβάλλει, αλλά λατρεύει τα παιδιά μας και είναι καλός μαζί τους". Ή το αντίθετο, "είναι τρυφερός μαζί μου, δε μου χαλά χατίρι, αλλά με τα παιδιά είναι ψυχρός ή υπερβολικά αυστηρός". Πολλοί θα τρέξουν να πουν ότι αν δεν είναι καλός στον ένα τομέα δε μπορεί να είναι πραγματικά καλός και στον άλλον. Αυτό ισχύει εν μέρει μόνο και σίγουρα ένας σκληρός και εκδικητικός άνθρωπος θα δείξει συνήθως σημάδια παντού, δεν είναι όμως απόλυτο. Προκαλεί πάντως τεράστια εσωτερική σύγκρουση σε μια γυναίκα και μητέρα και τεράστια διλήμματα. Στόχος του άρθρου είναι να προβληματίσει, να εξηγήσει και να βοηθήσει στον χειρισμό τέτοιων καταστάσεων.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή μας έχουμε πολλούς ρόλους: σύντροφος, γονιός, παιδί, αδελφός/-ή, φίλος, συνάδελφος, εργοδότης ή υπάλληλος κ.ό.κ. Ο τρόπος που μεγαλώνουμε, τα πρότυπα, ο χαρακτήρας και διάφορα ερεθίσματα που λαμβάνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας επηρεάζουν τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε σε κάθε μας ρόλο. Γι' αυτό και σε πολλούς ανθρώπους παρατηρούνται συχνά μεγάλες αντιφάσεις ανάμεσα στους τρόπους με τους οποίους ανταποκρίνονται. Δεν είναι λοιπόν κάτι παράξενο ή σπάνιο.
Ο "κακός σύζυγος, καλός πατέρας"
Ο άνθρωπος αυτός έχει κατά πάσα πιθανότητα μεγαλώσει με ένα παρόμοιο πρότυπο πατέρα. Ή έχει αναπτύξει αυτή την αντίδραση επειδή στερήθηκε τη φροντίδα ενός καλού πατέρα και αποφάσισε ότι ο ίδιος θέλει για τα παιδιά του να γίνει ακριβώς το αντίθετο. Ακόμα και για αυταρχικές και ναρκισσιστικές προσωπικότητες όμως, είναι πολύ πιο εύκολο να συμπεριφέρεσαι καλά σε παιδιά που σε θαυμάζουν και που έχουν εξ ορισμού ανάγκη την φροντίδα και την προστασία σου, παρά σε μια ανεξάρτητη ενήλικη γυναίκα με δική της άποψη και προσωπικότητα.
Σε κάποιες περιπτώσεις όπου η γυναίκα επιμένει να κρατήσει την αξιοπρέπεια της βάζοντας όρια, αν ο σύζυγος έχει καλές προθέσεις και δεχτούν και συμβουλευτική, μπορεί να διορθωθεί η σχέση. Αν όμως οι συμπεριφορές είναι ακραίες και φτάνουν σε όρια κακοποίησης και / ή εμπλέκεται ναρκισσιστική προσωπικότητα, η κατάσταση δύσκολα σώζεται και η διατήρηση μιας μακροχρόνιας δυσλειτουργικής οικογένειας ή το διαζύγιο γίνονται μονόδρομος. Στην πρώτη περίπτωση το παιδί μεγαλώνει με τους δύο γονείς σταθερά δίπλα του, αλλά με έναν εσωτερικό διχασμό και αρνητικά πρότυπα σχέσεων, που επηρεάζουν μακροπρόθεσμα τον ψυχισμό και τις δικές του σχέσεις ως μετέπειτα ενήλικα. Στη δεύτερη περίπτωση, το παιδί παίρνει τελικά το σωστό μήνυμα ότι τέτοιες σχέσεις δεν είναι υγιείς, εξακολουθεί όμως να βιώνει την εσωτερική σύγκρουση, μέχρι να κατανοήσει και να αποδεχτεί ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι καλός σε έναν ρόλο και όχι σε άλλον και ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε μπορεί να μην αγαπιούνται και μεταξύ τους.
Ο "καλός σύζυγος, κακός πατέρας"
Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε συνήθως έναν άντρα που μεγάλωσε με αγαπημένους γονείς, που έβαζαν τη σχέση του ζευγαριού πάνω απ' όλα, ακόμα και εις βάρος των παιδιών τους, ή αντίθετα έναν άνθρωπο που βίωσε την απουσία μιας τέτοιας σχέσης ως τόσο τραυματική, που την ιεραρχεί ως το σημαντικότερο πράγμα στην οικογένεια. Πρόκειται επίσης συχνά για έναν άνθρωπο ανέτοιμο για τον ρόλο του γονιού, συναισθηματικά ανώριμο, που ενδιαφέρεται περισσότερο για τις δικές του ανάγκες παρά οποιουδήποτε άλλου. Με μια σύντροφο που τον αγαπά και τον φροντίζει, μπορεί να είναι και ο ίδιος εξαιρετικός σύντροφος, διότι καλύπτονται οι δικές του προσωπικές ανάγκες και έτσι ανταποδίδει. Αυτό δυσκολεύεται ή αδυνατεί να το κάνει με ένα ανήλικο, εξαρτημένο παιδί που απαιτεί φροντίδα και παίρνει περισσότερα από όσα δίνει. Τέτοιοι άντρες επίσης έχουν συνήθως την πεποίθηση ότι η ανατροφή παιδιών είναι αποκλειστικά ευθύνη γυναικών και ότι ο δικός τους ρόλος εξαντλείται στην παροχή χρημάτων και πρακτικής ασφάλειας όπου χρειάζεται.
Η σύντροφος εδώ οφείλει να λειτουργήσει και ως σωστή μητέρα. Να μιλήσει στον σύζυγο, να του εξηγήσει και να του αποδώσει σωστά τις πατρικές του ευθύνες, να τον πάρει σε σχετικές εκπαιδεύσεις ή και σε ψυχολόγο, για να αντιμετωπίσει τους περιορισμούς του, πιθανά υποσυνείδητα τραύματα, να συνδεθεί ουσιαστικά με τα παιδιά του και να αναλάβει σωστά τον ρόλο του.
Πολλά ακόμη μπορούν να λεχθούν για το θέμα. Τέτοιες εμπειρίες είναι πάντως τραυματικές για τη γυναίκα - μητέρα και για το παιδί. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και λύσεις, υπάρχουν όμως τρόποι να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα αυτά με τη βοήθεια ειδικού ψυχολόγου.
Λουίζα Θεοφάνους
Εγγεγραμμένη Συμβουλευτική Ψυχολόγος
