Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

30/01/2026

«Οι έρωτες είναι νερό στην βάρκα μας…» λέει το γνωστόν άσμα.
Ο έρωτας δεν έρχεται για να μας «σώσει»…no no no…Έρχεται για να ταράξει τις ισορροπίες που κρατούσαμε με κόπο. Να ξυπνήσει παλιές ανάγκες, παιδικές ελλείψεις, φόβους εγκατάλειψης. Ότι δεν έχει δουλευτεί, μέσα στον έρωτα δεν κρύβεται…φουσκώνει και γιγαντώνεται. Το νερό δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η βάρκα που δεν επισκευάστηκε ποτέ. Μπάζει. Κι αν αντέξεις να μείνεις εκεί, χωρίς να κατηγορήσεις ούτε τον άλλον ούτε τον εαυτό σου, ο έρωτας γίνεται μάθημα πλεύσης. Όχι για να μη ξαναμπει νερό. Αλλά για να μη φοβάσαι πια όταν μπει.

«Γέμισε η βάρκα μου νερό και πως να την αδειάσω, μου πλημμυρίζεις το μυαλό και αρχίζω να βουλιάζω…»

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

30/01/2026

Ώπα τι έπιασε το μάτι μου καθώς σκρόλαρα άσκοπα περιμένοντας να βγουν φρέσκες ζαμπονοτυρόπιτες από τον φούρνο…..
«Η θεραπεία για τον πόνο βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον πόνο.»

Το λάθος που κάνουμε σχεδόν όλοι είναι ότι προσπαθούμε να φύγουμε από τον πόνο πριν καν τον καταλάβουμε. Τον βαφτίζουμε σύμπτωμα, τον κάνουμε διάγνωση, τον μετατρέπουμε σε κάτι που «πρέπει να φύγει». Κι έτσι, αντί να μικρύνει, ριζώνει. Ο πόνος επιμένει όχι επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή δεν του δόθηκε χώρος.
Η αλλαγή δεν έρχεται όταν πεις «το ξεπέρασα», αλλά όταν αντέξεις να πεις…«αυτό πονάει και είμαι ακόμα εδώ». Εκεί γίνεται η μετατόπιση. Όχι στο μυαλό. Στο σώμα. Στην αναπνοή που δεν κόβεις. Στο συναίσθημα που δεν εξηγείς για να το αποφύγεις. Ο πόνος, όταν δεν τον εγκαταλείπεις, αλλάζει ρόλο. Από απειλή γίνεται μήνυμα. Από χάος γίνεται πληροφορία.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράδοξο..δεν χρειάζεται πια να φύγει για να ζήσεις.Μπορεί να υπάρχει ,χωρίς να σε ορίζει. Αυτό εννοεί ο Rumi. Όχι ότι ο πόνος «θεραπεύει». Αλλά ότι η σχέση σου μαζί του είναι η θεραπεία. Γιατί ότι αντέχεται, μετασχηματίζεται. Κι ότι αποφεύγεται, κυβερνά.

Έλα σε αφήνω..έτοιμη η ζαμπονοτυρόπιτα…

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

30/01/2026

Σας ευχαριστώ θερμά και πάλι για το ενδιαφέρον και την εμπιστοσύνη σας.

Κατά την παραγγελία από τη σελίδα www.tadomatiatispsyxis.com, παρακαλώ φροντίζετε να συμπληρώνετε πλήρη και σωστά στοιχεία (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και ειδικά το τηλέφωνο επικοινωνίας).
Η ακρίβεια των στοιχείων συμβάλλει στην ομαλή διεκπεραίωση της παραγγελίας και στον σεβασμό του χρόνου όλων μας.

Σας ευχαριστώ για τη συνεργασία και την κατανόηση.

Το εργαλείο Τα Δωμάτια της Ψυχής είναι ένα σύνολο ψυχοεκπαιδευτικών καρτών, βασισμένο στις αρχές της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας, που σε καλεί να εξερευνήσεις:

30/01/2026

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, όλοι έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να κοιτάζει έξω από το παράθυρο του λεωφορείου, ακούγοντας μια μελαγχολική indie μπαλάντα και φανταζόμενος ότι είμαστε ο πρωταγωνιστής σε μια ταινία που μόλις έκανε πρεμιέρα στο Sundance. (Ή είμαι μόνο εγώ;) Όπως και να χει καμία ντροπή σε αυτό! Είναι μια ωραία διαφυγή από την καθημερινότητα, αρκεί να μην περιμένεις από τον οδηγό να σου ζητήσει αυτόγραφο στο τέλος της διαδρομής.
"Main Character Syndrome" (Το Σύνδρομο του Πρωταγωνιστή). Όχι όχι τς τς , ο όρος αυτός δεν είναι μια κλινική διάγνωση, είναι όμως ενα σύγχρονο φαινόμενο , ενας τρόπος να περιγράψουμε μια πολύ παλιά ανάγκη..την ανάγκη μας να νιώθουμε ότι η ζωή μας έχει νόημα, αισθητική και σκοπό. Στην ψηφιακή εποχή, όμως, αυτό συχνά μεταφράζεται στην τάση να βλέπουμε την καθημερινότητά μας σαν μια σκηνοθετημένη αφήγηση, όπου εμείς είμαστε το επικέντρο . Το να "νιώθεις ο πρωταγωνιστής" μπορεί να λειτουργήσει ενδυναμωτικά. Σου επιτρέπει να πάρεις τα ηνία, να θέσεις όρια και να σταματήσεις να ζεις παθητικά. Είναι η στιγμή που λες.. «Εγώ γράφω το σενάριο, άρα εγώ αποφασίζω τι είναι αποδεκτό για μένα". Η σκοτεινή πλευρά καιο κίνδυνος ξεκινά όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τους ανθρώπους γύρω μας όχι ως αυτόνομες προσωπικότητες, αλλά ως "κομπάρσους" που υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τη δική μας πλοκή. Εκεί, η αυτοπεποίθηση φλερτάρει επικίνδυνα με την έλλειψη ενσυναίσθησης. Όταν οι άλλοι γίνονται απλά εργαλεία για το δικό μας "story", χάνουμε την ουσία της σύνδεσης.
Και κάπου εδώ αξίζει μια παύση.
Η ζωή δεν είναι ταινία μονής προβολής. Δεν έχει έναν πρωταγωνιστή και τους υπόλοιπους σε δεύτερο πλάνο. Είναι πολλές ιστορίες που τρέχουν ταυτόχρονα, με τον καθένα να κουβαλά το δικό του σενάριο, τις δικές του σιωπές, τα δικά του «δεν ειπώθηκαν». Το ζητούμενο δεν είναι να πάψεις να είσαι ο πρωταγωνιστής της ζωής σου. Είναι να αντέχεις να είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους. Να μην χρειάζεται όλα να περιστρέφονται γύρω σου για να έχεις αξία.
Να μπορείς να σταθείς και εκτός κάδρου, χωρίς να χάνεσαι. Οι πιο αληθινές στιγμές δεν έχουν χειροκρότημα. Έχουν απλή, σιωπηλή, σεμνή παρουσία. Και οι πιο ουσιαστικές σχέσεις δεν γράφονται για να τις δουν οι άλλοι,αλλά για να τις ζήσεις.

Έλα, παραδέξου το…κι εσύ καμιά φορά ζεις σαν να σε τραβά μια αόρατη κάμερα…(ή πάλι μόνο εγώ..;)

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

29/01/2026

Αν μεγαλώνεις μέσα σε σπίτι με φωνές, ξύλο, αστάθεια… ο εγκέφαλός σου δεν κάνει διακοπές. Δεν περιμένει τα 18 για να αρχίσει να γράφει το βιογραφικό σου. Γράφει από πολύ νωρίς και το μελάνι του είναι…. ο φόβος.
Το University College London & Anna Freud centre (Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Current Biology 12/2011) έκανε μια έρευνα που με άφησε τότε με το στόμα ανοιχτό. Πήραν παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε βία και τους έκαναν μετρήσεις με μαγνητικό τομογράφο. Όταν τους έδειξαν πρόσωπα γεμάτα θυμό, ο εγκέφαλός τους άναψε σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο..η αμυγδαλή και η insula ,περιοχές που έχουν να κάνουν με φόβο και ανίχνευση απειλών ,χτυπούσαν κόκκινο. Και ξέρεις τι; Η εικόνα έμοιαζε με αυτή που έχουν οι στρατιώτες όταν επιστρέφουν από το πεδίο της μάχης.
Σκέψου το λίγο..το παιδί που μεγαλώνει με ξύλο και φωνές, δεν είναι στο δωμάτιο του παιδιού. Είναι σε χαρακώματα. Μαθαίνει να ακούει το τρίξιμο της πόρτας σαν σήμα κινδύνου. Μαθαίνει να σκανάρει πρόσωπα όπως ο στρατιώτης σκανάρει τον ορίζοντα. Και πολλές φορές, εξωτερικά, φαίνεται «μια χαρά». Όμως μέσα, το σώμα του είναι σε μόνιμο συναγερμό.
Η επιστήμη λέει ότι αυτές οι αλλαγές δεν είναι απαραίτητα μόνιμες. Ο εγκέφαλος έχει πλαστικότητα. Με αγάπη, σταθερότητα και ψυχολογική στήριξη, μπορεί να ανακάμψει.Αλλά δεν είναι αυτόματα. Δεν είναι «ξεχνάμε και πάμε παρακάτω». Θέλει δουλειά. Θέλει θεραπεία. Θέλει περιβάλλον που να μην επιβεβαιώνει συνέχεια στον εγκέφαλο ότι «ο κόσμος είναι επικίνδυνος».
Και εδώ μπαίνουμε εμείς, οι μεγάλοι. Γονείς, εκπαιδευτικοί, θεραπευτές. Γιατί, ναι, το παιδί μπορεί να γιατρευτεί, αλλά χρειάζεται να του δείξουμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο πεδίο μάχης. Ότι υπάρχουν και σπίτια χωρίς φωνές, χωρίς ξύλο, χωρίς φόβο.
Ο εγκέφαλος δεν ξεχνάει εύκολα, αλλά μπορεί να ξαναμάθει. Και η δική μας ευθύνη είναι να του μάθουμε ξανά πώς είναι να νιώθεις ασφαλής.

Disclaimer: Το κείμενο βασίζεται σε επιστημονικές έρευνες αλλά έχει ενημερωτικό χαρακτήρα. Δεν αντικαθιστά την ψυχοθεραπεία ή ιατρική συμβουλή. Αν εσύ ή κάποιο παιδί βιώνει βία ή σοβαρό ψυχικό βάρος, ζήτησε επαγγελματική βοήθεια.

Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

28/01/2026

Σε ένα κλασικό πείραμα νευροεπιστήμης, ένας πίθηκος μαθαίνει να πατάει ένα κουμπί για να λάβει μια μπανάνα. Αρχικά, όλα είναι προβλέψιμα. Όμως, σε μια συγκεκριμένη φάση, οι κακούργοι ερευνητές αλλάζουν τους κανόνες..το κουμπί δεν βγάζει μπανάνα κάθε φορά. Κάποιες φορές το πατάει και δεν συμβαίνει τίποτα, ενώ άλλες φορές η μπανάνα πέφτει αμέσως. Εκεί συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό…Ο πίθηκος "τρελαίνεται". Αντί να απογοητευτεί και να σταματήσει, αρχίζει να πατάει το κουμπί ακατάπαυστα, με μανία. Η συμπεριφορά του γίνεται ψυχαναγκαστική. Το πιο σοκαριστικό εύρημα; Ο σκοπός του δεν είναι πια η ίδια η μπανάνα. Συχνά, όταν τελικά πέφτει η μπανάνα, την αφήνει στην άκρη ή την τρώει μηχανικά. Αυτό που τον έχει κυριεύσει είναι η αγωνία και η προσμονή..«Πότε θα βγει η επόμενη;»
Παρεπιπτόντως παθαίνω ακριβώς το ίδιο με ανοικτά γυράδικα το βράδυ…ποια είναι ανοιχτά και ποια όχι. Κάποτε παίρνω το τυλιχτό μου και κάποτε όχι .

Αυτή η "τρέλα" του πιθήκου (και η δική μου με τους γύρους) εξηγείται από τον τρόπο που λειτουργεί η ντοπαμίνη στον εγκέφαλο. Η ντοπαμίνη δεν εκκρίνεται όταν παίρνουμε απλά την ανταμοιβή, αλλά όταν την περιμένουμε. Όταν η ανταμοιβή είναι αβέβαιη (το λεγόμενο intermittent reinforcement), τα επίπεδα ντοπαμίνης εκτοξεύονται στα ύψη. Ο εγκέφαλος εθίζεται στο κυνήγι, όχι στο αποτέλεσμα. Αυτό είναι το ίδιο κύκλωμα που ενεργοποιείται στον τζόγο, στα "like" στα social media και στα τυχερά παιχνίδια. Αυτό το πείραμα είναι ο καθρέφτης της συμπεριφοράς ενός παιδιού που δεν έχει σταθερά όρια.
Αν μια μέρα επιτρέψουμε στο παιδί να βλέπει tablet για 3 ώρες επειδή είμαστε κουρασμένοι, και την άλλη μέρα το απαγορεύσουμε αυστηρά, δημιουργούμε το φαινόμενο του "πιθήκου με το κουμπί". Το παιδί δεν ξέρει πότε θα "πέσει η μπανάνα" και έτσι αρχίζει να πιέζει, να γκρινιάζει και να ζητάει ακατάπαυστα, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά το κουμπί (η δική μας υποχώρηση) θα δουλέψει. Για αυτό φωνάζουμε οι ειδικοί ότι τα παιδιά θέλουν ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ .
Οι εφαρμογές και τα παιχνίδια είναι σχεδιασμένα ακριβώς έτσι. Δεν προσφέρουν χαρά κάθε δευτερόλεπτο, αλλά κρατούν το παιδί σε μια διαρκή κατάσταση "ίσως στην επόμενη πίστα", "ίσως στο επόμενο βίντεο". Το παιδί πατάει το κουμπί της οθόνης όχι γιατί διασκεδάζει πραγματικά, αλλά γιατί έχει εθιστεί στην προσμονή της επόμενης δόσης ντοπαμίνης.
Όταν βάζουμε σαφή, σταθερά και αδιαπραγμάτευτα όρια, στην πραγματικότητα "αποσυνδέουμε" το κουμπί. Όταν το παιδί γνωρίζει ότι "tablet υπάρχει μόνο το Σάββατο", ο εγκέφαλός του ηρεμεί τις υπόλοιπες μέρες. Δεν υπάρχει το "ίσως", άρα δεν υπάρχει η υπερέκκριση ντοπαμίνης, άρα δεν υπάρχει η μανιακή αναζήτηση.
Τα όρια βοηθούν το παιδί να ξεφύγει από τον ρόλο του πιθήκου που πατάει κουμπιά. Του επιτρέπουν να ηρεμήσει και να βρει ευχαρίστηση σε δραστηριότητες που απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, χτίζοντας έναν πιο υγιή και ισορροπημένο εγκέφαλο.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

27/01/2026

Μείνετε σε τροχιά. Σύντομα ξανά κοντά σας…🪐

27/01/2026

Πόσες φορές, ως γονείς, έχουμε νιώσει την επιθυμία να «συναντήσουμε» πραγματικά το παιδί μας, αλλά οι λέξεις μας φαίνονται λίγες ή το καθημερινό άγχος κλείνει τις πόρτες της επικοινωνίας;
Ως ψυχολόγος, αλλά πάνω από όλα ως άνθρωπος που κατανοεί τη σημασία της σύνδεσης, δημιούργησα «Τα λόγια που χτίζουν Γέφυρες». Δεν είναι απλώς ένα σετ καρτών. Είναι ένας ασφαλής ψυχολογικός «χώρος» όπου η κριτική σταματά και η ακρόαση ξεκινά. Στην ηλικία των 8-12 ετών, τα παιδιά αρχίζουν να χτίζουν την αυτονομία τους, όμως η ανάγκη τους για συναισθηματική ασφάλεια παραμένει η πυξίδα τους.

Γιατί «Γέφυρες»;

Γιατί στη θεραπευτική πράξη, αλλά και στην ίδια τη ζωή, η επικοινωνία δεν είναι ένας δρόμος με κατεύθυνση μόνο προς το παιδί («πώς τα πήγες στο σχολείο;»). Είναι μια αμφίδρομη διαδρομή.
Μέσα από τα 4 «Σανίδια» της Γέφυρας…

Αναμνήσεις: Ενισχύουμε την αίσθηση του «ανήκειν».

Συναισθήματα: Δίνουμε φωνή και εγκυρότητα σε ό,τι νιώθουν.

Σχέσεις: Χτίζουμε την εμπιστοσύνη μέσα από το μοίρασμα.

Όνειρα & Φαντασία: Επιτρέπουμε στη δημιουργικότητα να μας ενώσει.

Στην Γέφυρα αυτή, ο Μελάμπους (το ξωτικό-φύλακας) μας θυμίζει κάτι πολύ σημαντικό…Δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος. Στην επικοινωνία, ή κερδίζουμε και οι δύο ή χάνουμε και οι δύο.
Σας προσκαλώ να αφήσετε για λίγο το ρόλο του «δασκάλου» ή του «κριτή» και να γίνετε συνοδοιπόροι στο ταξίδι του παιδιού σας. Γιατί τελικά, οι πιο γερές γέφυρες χτίζονται με τις πιο απλές, αλλά αληθινές λέξεις.

Για παραγγελία με δωρεάν αποστολή σε Ελλάδα και Κύπρο 👉🏻www.tadomatiatispsyxis.com👈🏻

25/01/2026

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά και τους γονείς που ταξίδεψαν μαζί μας, που σήκωσαν το χέρι, άνοιξαν την καρδιά και έκαναν το σύμπαν λίγο πιο φωτεινό.

Σε αυτό το βιωματικό παίξαμε, νιώσαμε, σκεφτήκαμε
και θυμηθήκαμε ότι η μάθηση γίνεται μαγική
όταν περνά από το σώμα, το συναίσθημα και τη φαντασία.

Μέχρι το επόμενο ταξίδι… 🚀🌌

25/01/2026

Ξεκινάμε τώρα! Τα φώτα χαμηλώνουν, οι πλανήτες παίρνουν θέση….Έτοιμοι;;

24/01/2026

🙏🏻🙏🏻

23/01/2026

Δεν σου είπα τι έγινε σήμερα…

Σχολάω. Η μέρα ήταν βουνό, αλλά στο μυαλό μου με παρηγορεί η εξής φαντασίωση…εγώ, το τραπέζι και η μπριζόλα που μου έχει ψήσει μερακλίδικα η γυναίκα μου. Την φαντάζομαι ζεστή, ζουμερή, με το αλάτι της και το λεμόνι της να στάζει. Ένα μεταφυσικό πιάτο παρηγοριάς. Οριακά θεραπευτικό. Παίρνω φόρα. Βγαίνω από τη ράμπα του κτηρίου με την ορμή ανθρώπου που τρέχει να προλάβει το πεπρωμένο του. Και τι να δω; Μια τύπισσα μου έχει κλείσει το πάρκινγκ.Το αμάξι; Λοξά. Όχι κατά λάθος.Αλλά με εκείνη τη στρατηγική γωνία που λέει..«Αν περάσεις, είσαι χειρουργός. Αν δεν περάσεις, φταις εσύ που πήρες SUV». «Ου να σου…!» σκέφτηκα. Η μπριζόλα στο μυαλό μου αρχίζει να κρυώνει.
Κορνάρω.Όχι «πολιτισμένα».Είναι μια κόρνα που μεταφράζεται σε…«Κυρία μου, άνοιξε μου τον δρόμο, πεινάω!».Έρχεται η κοπελιά. Γυρνάει.
Το σώμα σφιγμένο. Και τότε ξεστομίζει το «συγγνώμη». Το βλέμμα όμως δεν έχει μετανοημένη ψυχή. Έχει την ενόχληση του καλλιτέχνη που του διέκοψαν την έμπνευση.
Αλήθεια.. για 0,2 νανοσέκοντς ένιωσα ότι έπρεπε να πω εγώ συγγνώμη που βιαζόμουν να πάω σπίτι μου.
Στην Κύπρο λέμε ότι «η συγγνώμη είναι μισό χέσιμο»(όταν δεν γίνεται με ειλικρίνεια). Και η φίλη μας το επιβεβαίωσε εμπειρικά. Εδώ είναι που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ζούμε σε μια εποχή που το «συγγνώμη» έχει γίνει το κοινωνικό Botox. Καλύπτει τις ρυτίδες της συμπεριφοράς μας, αλλά το πρόσωπο παραμένει παγωμένο. Αυτό το ψυχρό «συγγνώμη» δεν είναι συμφιλίωση. Είναι μηχανισμός ακύρωσης του άλλου. Δεν ζητώ συγγνώμη για να επανορθώσω, αλλά για να σου αφαιρέσω το δικαίωμα να θυμώσεις. Σου πετάω μια λέξη σαν κόκκαλο, για να σταματήσεις να γαβγίζεις.Δεν αλλάζω. Δεν μετακινούμαι.Δεν αναλαμβάνω. Απλώς λέω «συγγνώμη» για να τελειώσει η σκηνή. Η κοπέλα στον φούρνο δεν είναι κακιά. Είναι απλώς η πρωταγωνίστρια της δικής της ταινίας,όπου όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε κομπάρσοι που της χαλάνε το πλάνο.
Οι κούφιες συγγνώμες γεννιούνται εκεί όπου δεν αντέχουμε να δούμε τον εαυτό μας ως κάποιον που ενόχλησε. Όχι κάποιον που παρεξηγήθηκε.
Όχι κάποιον που «δεν ήταν έτσι όπως το κατάλαβες». Αλλά κάποιον που, έστω και για λίγο,
έβαλε τη βόλεψή του πάνω από την ελευθερία του άλλου.Η αληθινή ενσυναίσθηση απαιτεί μια εσωτερική παύση.Ένα «ώπα».Ένα εσωτερικό φρενάρισμα που λέει…«Έκανα χώρο για μένα αφαιρώντας χώρο από κάποιον άλλον». Και αυτό πονάει.Γιατί μας βγάζει από τον ρόλο του καλού παιδιού που θέλουμε να φαινόμαστε.Γι’ αυτό και το σώμα προδίδει. Το σφιγμένο σαγόνι. Το βλέμμα που δεν συναντά. Η συγγνώμη που ειπώθηκε ενοχλημένα. Η συγγνώμη δεν είναι λέξη.Είναι επανορθωτική πράξη. Δεν λέει απλώς «λυπάμαι». Λέει.. «Σε είδα.Σε υπολόγισα.Και αλλάζω κάτι». Κι εδώ μπαίνει το κρίσιμο ερώτημα..
Συγχωρούμε; Συγχωρούμε όχι τη λέξη. Συγχωρούμε την κίνηση. Το «αμάξι που μετακινείται». Το σώμα που κάνει χώρο. Τη συμπεριφορά που αλλάζει γωνία. Την ταπεινότητα. Γιατί αν η συγγνώμη σου δεν συνοδεύεται από μια αλλαγή στο παρκάρισμα, τότε δεν είναι μετάνοια. Είναι απλώς ένας ευγενικός τρόπος να μου πεις…«Εγώ είμαι ο βασιλιάς. Εσύ απλώς… άντε και @@@@@@».

Και κάπου εκεί,η μπριζόλα κρυώνει.Όχι μόνο στο πιάτο. Αλλά και μέσα μας.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος