06/02/2026
Küçükken, birilerinin bizi nasıl istiyorsa öyle olmaya çalıştık.
Sevilmek için şekil değiştirdik. İhtiyaç duyduklarında yardımsever olduk, güçlü olduk, sessiz olduk.
Zamanla gerçek benliğimiz arka planda kaldı. Şimdi büyüdün ama o eski yara hâlâ direksiyon başında.
Sevgi aradığını sanıyorsun ama aslında seçilmeye değer olduğunu kanıtlamaya çalışıyorsun.
Çekim sandığın şey, beyninin tanıdık acıyı takip etmesi.
Sana değer vermeyen insanlara yöneliyorsun. Çünkü onların ilgisini kazanmak, kendi değerini ispatlamak gibi geliyor.
Ulaşılmaz insanları gizemli sanıyorsun.
Belirsizliği "karmaşıklık" diye adlandırıyorsun.
Huzur ise sana garip geliyor...
Çünkü içinde dram yok, kovalamaca yok, onay kazanma çabası yok.
Sinir sistemin kaosa alıştı.
Bu yüzden yanlış olan sana tanıdık, sağlıklı olan ise yabancı geliyor.
Ve sen bunu fark edene kadar bu döngü devam ediyor.
