10/05/2026
Στην ψυχοθεραπεία, η λέξη «μαμά» εμφανίζεται πιο συχνά απ' όσο φαντάζεται κανείς. Και δεν είναι τυχαίο.
Η σχέση με τη μητέρα είναι η πρώτη σχέση που βιώνουμε και μέσα από αυτή μαθαίνουμε τα πρώτα μας πράγματα για το πώς λειτουργεί η αγάπη, η ασφάλεια, η εγκατάλειψη. Πώς ζητάμε ή γιατί δυσκολευόμαστε να ζητήσουμε. Πώς αντιδρούμε όταν κάτι πονάει. Πόσο κοντά αφήνουμε τους άλλους να έρθουν.
Αυτά δεν είναι επιλογές που κάναμε. Είναι μαθήματα που πήραμε πολύ νωρίς, πριν καν ξέρουμε ότι μαθαίνουμε.
Στη θεραπεία δεν πάμε για να βρούμε έναν ένοχο. Πάμε για να καταλάβουμε. Γιατί κάθε μητέρα έδωσε αυτό που είχε, μέσα από τους δικούς της φόβους, τα δικά της κενά, τους δικούς της αγώνες που πολλές φορές κανείς δεν είδε. Και κάθε παιδί πήρε αυτό που μπορούσε να δοθεί, όχι πάντα αυτό που χρειαζόταν.
Το να το δεις αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάς να αγαπάς. Σημαίνει ότι αρχίζεις να καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, τη σχέση σας, και τι θέλεις να κρατήσεις από αυτή.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες. Στους ανθρώπους που κράτησαν, και κρατούν, πολύ περισσότερα απ' όσα φαίνονται.