10/01/2026
Cando a un/unha neno/a se lle da en exceso (xoguetes, pantallas, premios, concesiones...), moitas veces para compensar culpa, falta de tempo ou evitar frustraciones propias, o resultado non é o que parece mostrar o sentido común. Podemos conseguir un disfrute inmediato: excitación, placer, novidade constante, e o adulto pode interpretar eso como benestar ou felicidade.
Pero....
A medio e longo plazo, ocurre o contrario:
- baixa tolerancia para a espera ou ó recibir un “non”.
- dificultade para valorar o que ten.
- aburrimento rápido.
- sensación de vacío cando non hai estímulos e posible búsqueda de outros nocivos.
O exceso de gratificación non enseña a desexar nin a regular a frustración, amplificaa.
Así na infancia, adolescencia ou adultez aparecen consecuencias:
-problemas de autocontrol
-dificultade para soster o esforzo
-dependencia do estímulo externo
-malestar emocional sin causa clara
E eso remata, moitas veces, en psicoterapia onde se traballa na reeducación, en desmontar creencias erróneas, patróns disfuncinais..., facer pensar en:
¿amor é dar mais cousas?
¿evitar frustrar ó nenx para que non sufra de adultx?
¿non tolerar o malestar infantil, os propios proxenitores?
A sobregratificación infantil, aínda que sexa ben intencionada, debilita a capacidad emocional, dificulta o desarrollo e a autoregulacion.
Non se trata de non dar, senon de ensinar límites, espera e desexo, que son pilares da saúde psíquica.