08/02/2025
Chroniczne zamrożenie, prokrastynacja i ruch do życia
Nasz ruch do życia pozwala nam wzrastać, działać i w pełni uczestniczyć w swoim istnieniu.
Gdy doświadczamy trudnych, powtarzających się sytuacji – przemocy, chaosu, odrzucenia czy traumy – ten ruch zostaje zatrzymany. Zamiast płynąć w stronę życia, utykamy w stanie zamrożenia, w którym nasz układ nerwowy blokuje dostęp do energii działania.
Zamrożenie jako systemowy impas
Systemowe ujęcie pokazuje, że to, co nas zatrzymuje, często nie zaczęło się od nas. Prokrastynacja, niekończenie zadań, perfekcjonizm, czy lęk przed działaniem mogą być śladami nieskończonych procesów w naszym systemie rodzinnym. Czasem wstrzymujemy swój ruch, bo podświadomie „czekamy” – na kogoś, kto nie wrócił, na rozwiązanie, które nigdy nie nadeszło, na zgodę, która nie została wyrażona.
W ustawieniach systemowych widzimy, że zamrożenie bywa:
* nieświadomą lojalnością wobec przodków – „Jeśli oni nie mogli żyć w pełni, ja też nie mogę”.
*mechanizmem unikania bólu – „Jeśli ruszę naprzód, będę musiał poczuć żal, stratę, lęk”.
*zatrzymanym ruchem do rodzica lub innej ważnej osoby – „Zamroziłem się, bo kiedyś ruch w kierunku miłości został odtrącony”.
W takim świetle prokrastynacja i wewnętrzna blokada nie są problemami do „naprawienia”, ale informacjami o tym, co w naszym systemie domaga się uwagi.
Jak uruchomić ruch do życia?
1. Uznanie zamrożenia jako części historii systemu - zamiast walczyć ze sobą, spójrz z czułością: „Ten brak ruchu ma sens. Kiedyś był konieczny”.
2. Zgoda na emocje, które przyjdą z ruchem
– czasem pierwszy krok do życia przynosi nie ulgę, ale lęk, smutek, czy gniew. To oznaka, że coś w nas zaczyna się poruszać.
3. Zwrócenie się w stronę przodków – nie przeciw nim - w ustawieniach systemowych często pojawia się zdanie: „Patrzcie na mnie łaskawie, gdy ruszam do życia”. Można je wypowiedzieć wewnętrznie, kierując się ku własnej ścieżce.
4. Drobne, codzienne akty ruchu
– nie trzeba robić wielkich rzeczy. Wystarczy kilka kroków: napisanie jednego zdania, poruszenie ciałem, kontakt z drugim człowiekiem. Każdy najmniejszy ruch jest ruchem do życia.
5. Pozwolenie sobie na wsparcie - zamrożenie często powstaje w samotności. Ruch do życia wymaga obecności innych – terapeuty, przyjaciela, grupy, która może nas wesprzeć.
Życie zawsze czeka
Bez względu na to, jak długo tkwiliśmy w bezruchu, życie nieustannie na nas czeka.
Ruch do życia to nie wielki przełom, ale konsekwentne, pełne szacunku dla siebie wybieranie kierunku, który przywraca nam energię, sprawczość i wewnętrzny spokój. Nawet najmniejszy krok ma znaczenie.
Marta Jezierska
soul shaker, visionary guide
terapeutka holistyczna, coach systemowy
psycholog, psychoterapeutka, seksuolog
