Centro de Psicoloxía Claves

22/04/2026

Hai unhas semanas tiña una sesión cunha parella de Santiago que decidiran vir ao psicólogo. Falaban, entre outras cousas, de que cando algo saía mal e os afectaba aos dous, estaban tan mal polo suceso que entre eles cambiaba a interacción. Como cada un estaba mal polo que non saíra ben (que podían ser moitas cousas e variadas: un mal comportamento dos fillos, co seu cristo correspondente; unha mala noticia económica; outro malentendido cos pais de un deles dous...), entón, ao estar mal, non se aguantaban moito e ían un pouco por libre “sen poder axudar ao outro, porque bastante tiñan co seu” dicían.
Uns días antes estivera eu lendo un libro (friki que é un) sobre xeopolítica e historia do peor conflito da historia ata o momento (cruzo os dedos), en concreto un capítulo que falaba da intervención dos n***s en Grecia para arranxar o fiasco que montara o outro fascista da zona, Benito (por interese propio, non para axudar ao seu “colega” fascista). O libro contaba con relatos de persoas que viviran os momentos, tanto persoas de a pé como personaxes históricos, e nunha parte falaba da retirada que tiveron que realizar os soldados gregos xunto cos británicos que acudiran a apoialos fronte o avance n**i, e relataba os momentos tan jodidos que pasaran eses soldados, e a necesaria camaradería que os unía nun momento así, e grazas á cal gran parte deles conseguiran embarcar para continuar loitando contra o fascismo máis adiante. Estaban ben jodidos por todo o que estaba pasando, pero iso achegounos máis e reforzou os seus lazos e a súa determinación.
Pareceume un exemplo axeitado para poñer, e tivo o seu calado. Cando algo nos afecta a varios (dous ou máis) é moita mellor opción o apoio mutuo, somos *compañeiros na derrota* , separarnos aínda máis non é a mellor opción... non o pensaran así ata aquel momento.

18/04/2026

Lin a semana pasada unha noticia importante sobre saúde mental. Concretamente unha MALA noticia sobre saúde mental. E é que o Sr. Rueda, presidente da Xunta de Galicia, anunciou en Santiago que vai dificultar as baixas por saúde mental e devolver a un montón de xente aos seus postos de traballo, facendo caso do que pide a patronal, e ademais pretende reforzar o papel das mutuas privadas, como non.
Como psicólogo teño que dicir que é unha das peores medidas posibles e un retroceso da hostia (cousas clásicas deste tipo de xente...) agora que se levaba tempo conseguindo dar aos problemas de saúde mental o seu espazo e o seu valor, e se estaba facilitando que a xente non tivera “mal rollo” polo feito de acudir a profesionais deste campo. Haberá quen pense que claro, como traballo en iso, que vou dicir... pois claro, traballo en iso e o que me mola do meu traballo é axudar á xente, e claro cobro por iso, é o meu traballo. O asunto é que un montón de xente vai perder a oportunidade dun tempo necesario para recuperarse das m***as da vida e/ou do traballo precario ou abusivo, e iso vailles pasar factura, a eles e á empresa, porque diso parece que non se dan conta. Porque ese é outro problema: o curtos de miras que son algúns políticos e os empresarios en xeral, que non se dan conta que o traballo que poidan facer esas persoas ás que non lles dan unha baixa seguramente necesaria, vai ser unha m***a de traballo e cada vez irán estando peor.
O que se necesita é verdadeira sanidade pública de calidade. E se a xente pide baixas por motivos de saúde mental, en moitas ocasións é porque tal como está montada esta sociedade, non pode ser de outro xeito. A quen queira ler máis (incluso despois de esta “chapa”) sobre este último asunto, poño un enlace a un post da páxina de Claves que escribín hai tempo: https://psicoloxiaclaves.com/archivos/1980

10/04/2026

Hai 15 días fun dar unha charla ao CEIP de Vite en Santiago, invitado polo departamento de orientación para falar sobre o apoio que poden dar as familias ao estudo desde casa.
A asistencia foi discreta pero as nais que foron creo que quedaron bastante contentas e foron participativas (só foron nais, decepcionoume un pouco o feito, mais era o que imaxinaba... 😕, será algo a cambiar, pais).
Algo falei do espazo do estudo na casa e como pode ser mellorable, non toquei tema de técnicas de estudo en si porque hai sitios donde miralo e tamén é desexable que desde o propio centro educativo se ocupen do tema. Pareceume máis importante, como psicólogo, falar de aspectos periféricos que inflúen moito e ás veces non contemplamos pero que teñen unha gran importancia.
Estivemos a falar de varias cousas, como o exemplo que poden dar os adultos da casa, que seguen sendo referencia importante para nenos e nenas de primaria. Ten moita importancia a lectura como instrumento de aprendizaxe e é importante o exemplo que poden dar as nais e pais na casa simplemente con que os fillos os vexan facelo. Tamén o interese por aprender cousas novas (de calquera tipo) pódese facilitar simplemente falando dese tipo de cousas, de cousas interesantes que aprenderon os pais en calquera momento ou o que lles gustaría chegar a saber.
Tamén quixen falar de algo crucial que é un posible impedimento importante para o estudo: a influencia dos móbiles, máis concretamente do tempo adicado a pantallas, que quita tempo á estimulación "analóxica" mermando a tan necesaria estimulación clásica e contacto humano directo.
En fin, unha boa experiencia que teño que agradecer á orientadora do centro Dolores Juiz Lopez.
Hai moito que non escribo no blog de Claves, creo que vou aproveitar e falar algo máis sobre este tema en breve xa que teño a nova páxina web en funcionamento...

compostela

24/03/2026

Claves ten páxina web nova! O enderezo segue a ser psicoloxiaclaves.com mais mudou a apariencia da mesmo e ten varias cousas novas: preguntas frecuentes para dar algo de información básica que pode interesar; un espazo para mandar directamente un correo desde a páxina e solicitar cita, que se sigue poidendo facer por teléfono, WhatsApp, e o gadget de Doctoralia que continúa na páxina (o botón de "reserva a túa primeira sesión"). Outra novidade importante é a incorporación do meu colega de profesión e amigo Tomás que se dedica á psicoloxía deportiva e ten un espazo en Claves á súa disposición para este servizo (podedes averiguar máis mirando a páxina e saber tamén como contactar con el). A páxina nova está feita por Orestes Comunica, empresa galega de comunicación e marketing (https://orestescomunica.com/ https://www.instagram.com/orestescomunica/). A páxina está en funcionamento pero aínda estamos a pasar as sesenta e pico entradas do blog da antiga páxina, e levará un tempo, e algunha cousa máis se irá metendo como fotos máis ou menos actualizadas. Pois a botar un vistazo se vos presta! Saúdos a todas.

24/03/2026

Claves ten páxina web nova! O enderezo segue a ser psicoloxiaclaves.com mais mudou a apariencia da mesmo e ten varias cousas novas: preguntas frecuentes para dar algo de información básica que podería interesar antes de solicitar unha cita, ou simplemente por saber como pode funcionar o asunto da terapia; un espazo para mandar directamente un correo desde a páxina e solicitar cita, que se sigue poidendo facer por teléfono, WhatsApp, e o gadget de Doctoralia que continúa na páxina (o botón de "reserva a túa primeira sesión"). Outra novidade importante é a incorporación do meu colega de profesión e amigo Tomás que se dedica á psicoloxía deportiva e ten un espazo en Claves á súa disposición para este servizo (podedes averiguar máis mirando a páxina e saber tamén como contactar con el). A páxina nova está feita por Orestes Comunica, empresa galega de comunicación e marketing (https://orestescomunica.com/ https://www.instagram.com/orestescomunica/). A páxina está en funcionamento pero aínda estamos a pasar as sesenta e pico entradas do blog da antiga páxina, e levará un tempo, e algunha cousa máis se irá metendo como fotos máis ou menos actualizadas. Pois veña, a botar un vistazo se vos presta! Saúdos a todas.

24/03/2026

Claves ten páxina web nova! O enderezo segue a ser psicoloxiaclaves.com mais mudou a apariencia da mesma e ten varias cousas novas: preguntas frecuentes para dar algo de información básica que case todo o mundo pode preguntaría (quizais) para saber algo sobre o centro e a súa forma de traballar; un espazo para mandar directamente un correo desde a páxina e solicitar cita, que de todas formas séguese poidendo facer por teléfono, WhatsApp, e o gadget de Doctoralia que continúa na páxina (o botón de "reserva a túa primeira sesión").
Outra novidade importante é a incorporación do meu colega de profesión e amigo Tomás que se dedica á psicoloxía deportiva e ten un espazo en Claves á súa disposición para este servizo (podedes averiguar máis mirando a páxina e saber tamén como contactar con el).
A páxina nova está feita por Orestes Comunica, empresa galega de comunicación e marketing (https://orestescomunica.com/ https://www.instagram.com/orestescomunica/).
A páxina está en funcionamento pero aínda estamos a pasar as sesenta e pico entradas do blog da antiga páxina, e levará un tempo, e algunha cousa máis se irá metendo como fotos máis ou menos actualizadas. A botar un vistazo se vos presta! Saúdos a todas.

21/02/2026

Se algo está funcionando de algún modo, e resulta útil, vamos, que ben nos vale... quizais deberiamos evitar a tentación de andar fedellando porque pensemos que "aínda pode funcionar moito mellor... vou cambiar isto e aquelo... igual se fedello en tal parte vai aínda mellor...". A miña idea é que se estaba escarallado, e agora funciona mellor, e vai valendo; joder, pois non o toques!
Hai que dar tempo a que a máquina se afaga a funcionar despois de ter estado escarallada, se a forzamos cando non toca, o máis probable é que atopemos un novo problema, igual peor que o anterior.
Así que, se algo que fixemos ante un problema está funcionando, déixao estar, polo menos un tempo prudentemente longo. Di o dito que a avaricia rompe o s**o... neste caso coincido.

07/02/2026

Parece que teñen que chegar políticas de estilo mafioso total, enganando burdamente, con "xustificacións" inxustificables, enganado sen cortarse, con dobre raseiro descarado, con violencia brutal cara a cidadanía, para que unha parte (espero que cada vez máis importante) da poboación reaccione como é debido. 

Parece ser que por desgraza hai que chegar a determinado punto que se considera límite para tomar medidas ou mostrar con máis convencemento o que se opina de como non deben ser as cousas. A putada é non facer as cousas a tempo ou non reaccionar antes ao ver por donde ía todo o asunto, pero a nivel global, e non só, en absoluto, nos EUA (porque o avance desas ideas está en calquera lado, en parte debido a que non hai cultura de sentido crítico).

Nunca é tarde (dise), e eu no traballo sempre considero que algo sempre se pode facer para cambiar unha situación, claro que quizais os danos serían menores ou a solución mellor e máis fácil actuando antes...

Espero, desesperadamente, que aquí non se chegue ao mesmo, porque incluso algúns dos que faciliten coas súas eleccións que determinada xente chegue a posicións de poder, se poden c***r en todo demasiado tarde...

24/01/2026

Hai veces nas que non temos a chave dunha pechadura, porque nunca a tivemos ou porque a perdemos... por sorte pódense usar outros medios para abrir esa porta, por exemplo as ganzúas. Para acadar un obxectivo non é necesario que se dea unha única situación en concreto, non hai unha única solución aos problemas, por sorte pódese lograr de formas moi variadas. As solucións tamén teñen "calidades" diferentes, o que conta é que solucionen, se conseguimos abrir a porta (co mínimo dano posible)...
#

10/12/2025

Hai uns días falábame no traballo, unha rapaza de uns 26 anos, da burbulla na que as tiña o seu pai a ela e máis a irmá. Falaba de que ela saíra bastante rebella, e a irmá non tanto.

O pai coidaba moito moito moito do suposto benestar das dúas: saían pouco e de xeito controlado por se lles pasaba algo; impedíalles levar a cabo conductas "perigosas"; asegurábase sempre, permanentemente, de que fixeran os deberes e estudaran determinadas horas a diario... andaba pendente de organizarlles o día a día e de que sempre estiveran o máis cómodas posibles, buscaba facilitar todo o posible a vida ás suas fillas neste mundo cruel.

Esta rapaza que tiña en consulta dábase conta de todos os esforzos do seu pai, e alabábaos... e tamén os cuestionaba moito. Dicía que ela porque saíu rebella e foise da casa a vivir a súa vida cando lle tocou (idea que non compartía o seu pai, poderedes imaxinar), e xestionaba a sua vida como a ela lle parecía, con "erros" e "acertos"; pero a súa irmá, 2 anos maior (uns 26 anos + 2), non lle parecía que fora o funcional que debería ser a esa idade: as súas contas bancarias, por exemplo, xestionabas o pai, e o pai seguía a ser referencia crucial para ver se facía esto ou o outro... Era ela mesma quen consultaba as dúbidas de moitos aspectos da vida cotiá. Dicíame que a burbulla creada era máis unha gran complicación que unha solución para unha "adulta independente".

Todos queremos o mellor para as nosas fillas e fillos, e iso é o que debe ser coma boas nais e pais. Mais iso non significa crear unhas condicións nas que se chegue a evitar a funcionalidade de futuros adultos. Ás veces mantéñense durante anos os coidados que temos que proporcionar durante un período determinado, e non vemos o momento de ir retirándonos para que nenos e nenas logren unha adaptación consecuente á dura vida que nos vai esperar "aí fóra".

Hai que ir aos poucos, dando responsabilidades, que aprendan consecuencias dos seus actos, non salvarlles o cu continuamente. É importante que saiban que a vida é tirando a jodida moitas veces. E tampouco é necesario chegar ao "modo espartano".

15/10/2025

Citas postas con antelación non me permiten moita marxe, salvo de media mañá ata a tarde

14/10/2025