27/01/2026
Sexuak ez luke minik eman behar. Inoiz ez.
Emakumeen %8–20k min kronikoa sentitzen du sexu-harremanetan. Noizbehinkako mina kontuan hartzen badugu, ehunekoa %30etik gorakoa da. Ez dira kasu bakanak. Milaka emakume dira. Emakume gazteak ere bai.
Eta hala ere, mezu bera entzuten jarraitzen dugu:
“Normala da”, “erlaxatu”, “pasatuko zaizu”, “emakume askori gertatzen zaio”.
Ez. Ez da normala. Ohikoa da, baina ohikoa izateak ez du esan nahi onargarria denik.
Gizarte gisa onartu dugu sexu-harreman kontsentituetan emakumeak mina jasatea. Emakume askori irakatsi zaie mina jasaten, isiltzen, egokitzen eta aurrera egiten. Nahiz eta mina 18 urterekin agertu. Lehen harremanetan. Gorputzak argi esaten duenean zerbait ez dabilela ondo.
Sexu-harremanetan mina ez da jarreraren arazoa,
ez da desira faltagatik,
ez da “pixka bat jasatea”.
Seinale klinikoa da.
Arrazoi muskularrak, neurologikoak, hormonalak, inflamatorioak edo nerbio-sistemaren sentikortasunarekin lotutakoak izan ditzake. Bad**o azalpena. Bad**o tratamendua.
Baina horretarako, lehenengo gauza bat behar da:
👉 mina normalizatzeari uztea.
Sexu-mina “emakume izatearen parte” balitz bezala onartzea indarkeria sanitario isila da. Ikusezin bihurtzen du arazoa, laguntza bilatzea atzeratzen du eta mina kronifikatzen du. Eta okerrena: emakume gazteei sinestarazten die beraien gorputza dela arazoa, benetan huts egiten duena entzuten ez duen sistema denean.
Sexu-harreman kontsentitu batek ez luke minik eman behar.
Ez 20 urterekin. Ez 40rekin. Inoiz ez.
Min hau ikusaraztea ez da gehiegikeria.
Errealitate bat izendatzea da.
Eta izendatzea da lehen pausoa, onartzeari uzteko.
Bidelagun g*ituzu!