Mon psychologue.fr Mój psycholog

03/02/2026

Uwaga Polacy mieszkajacy we Francji ! Dzisiaj rozpoczynamy nasze bezplatne dyzury telefoniczne. Zapraszam !

Kochani ,po przerwie , we wtorek 3 lutego wznawiamy nasze dyzury telefoniczne . Dyzurujemy w tym samym skladzie : Maria Borucka-Bayon, Joanna Caffo, Halszka Calon, Dagmara Dmitrzak, Aneta Jakiel-Leone, Faustyna Mounis, Agata Ribay i Malgorzata Tandt-Nowak.
Zapraszamy !

03/02/2026

Chcesz wygrać z toksyczną osobą? Przestań grać w jej grę. Wstań i wyjdź. Bo albo będziesz jej ofiarą, albo będziesz wolny. Wybieraj.

Myślisz, że jak pokażesz im czarno na białym ich błędy, to się przyznają? Że jak udowodnisz ich kłamstwa, to przeproszą? Że jak wskażesz ich toksyczne zachowanie, to się zmienią?

NIE.

Bo toksyczna osoba nie szuka prawdy. Nie szuka rozwiązania. Nie szuka porozumienia. Szuka winnego. I zgadnij kto nim zawsze będzie? Ty.

To ty będziesz "zbyt wrażliwy". To ty "źle zrozumiałeś". To ty "prowokujesz". To ty "wyolbrzymiasz". Nieważne jak bardzo masz rację. Nieważne ile masz dowodów. W jej historii zawsze będziesz tym złym.

Więc przestań tracić energię na walkę, której nie możesz wygrać. Przestań marnować oddech na tłumaczenie oczywistości. Przestań próbować naprawiać kogoś, kto uważa, że to ty jesteś zepsuty.

Bo z toksyczną osobą nie wygrasz dyskusji. Nie wygrasz argumentami. Nie wygrasz faktami. Im więcej się tłumaczysz, tym więcej Bo z toksyczną osobą nie wygrasz dyskusji.

Nie wygrasz argumentami. Nie wygrasz faktami. Im więcej się tłumaczysz, tym więcej dajesz jej amunicji. Im bardziej się bronisz, tym bardziej jesteś winny.

Jest tylko jeden sposób na wygraną - wstać i wyjść. Bez dyskusji. Bez tłumaczeń. Bez pożegnań. Bo czasem największym zwycięstwem jest odmowa udziału w cudzej grze.

A toksyczni ludzie?
Niech grają sami ze sobą .

- R. Wicijowski

03/02/2026

Bonne journée :)
Milego dnia :)

( dessin : Wydawnictwo Ilustris )

Kartka z kalendarza Ilustris - Luty 2026.

W pokoju, w którym noc nauczyła się oddychać cicho, on pochyla się nad nią z uważnością kogoś, kto zna kruchość snu i wagę jednego dotyku. Jego ciało tworzy most między tym, co było dniem, a tym, co dopiero się śni. Ona leży zanurzona w pościeli posypanej drobnymi sercami, otulona nimi jak szeptem, który mówi: jesteś bezpieczna.

W jego geście nie ma pośpiechu. Jest zgoda na to, że nic nie trzeba naprawiać, wystarczy być blisko.

Światło księżyca zagląda przez okno. Mała lampka czuwa jak strażnik snów. Podłoga pamięta kroki dnia, lecz w tej jednej chwili wszystko, co ważne, wydarza się tu na palcach stóp, w zawieszeniu. Między oddechem a ciszą. Między czułym gestem a zamkniętymi powiekami.

To scena o miłości, która nie krzyczy. O trosce, która nie domaga się uwagi, tylko zostaje. O chwili, w której noc nie jest końcem dnia, lecz miękkim początkiem jutra.

💛

W lutym dzielimy się miłością i przypominamy, że Walentynki mogą trwać przez cały rok, poprzez pielęgnowanie "chwil średniej ważności".

Grafikę 'Okryję Cię' autorstwa Andrzej Tylkowski Rysunki można teraz zamówić w naszym sklepie jako wydruk na płótnie. Dostępne są 3 rozmiary:
https://ilustris.pl/wydruk-na-plotnie-okryje-cie,3,8494,10586

Gdzie powiesilibyście swój obraz? Salon czy sypialnia? 😉

02/02/2026

Comment aider nos adolescents à s'épanouir dans un monde hyper-connecté ? Charisse Nixon , psychologue, explique que ce ne sont pas les succès académiques ou matériels qui comptent le plus, mais le développement de la résilience et de l'empathie. Un rappel essentiel sur l'importance de la connexion humaine pour la santé mentale des jeunes. https://adozen.fr/au-dela-des-notes-les-veritables-cles-de-lepanouissement-des-adolescents/

02/02/2026

Link do Madame Monday w komentarzu 👇👇👇

Dzień dobry tu Madame Monday w poniedziałek.
Zanim opowiem o czym jest odcinek, małe przypomnienie na początek: albo zaczynamy się ruszać na własnych warunkach, w sposób, który nam służy, albo ruch pojawia się później jako element leczenia, rehabilitacji czy walki z bólem. I to jest zasadnicza różnica jakościowa. Od Ciebie zależy, na jakich warunkach zaczniesz przyjaźń z ruchem 🙂

Myśląc o ruchu, łatwo wpaść w schemat ocen i powinności. W tym odcinku proponuję inne spojrzenie: ruch jako sposób regulowania psychiki, a nie zadanie do odhaczenia. Opowiadam o tym, jak ciało reaguje na przeciążenie, apatię, napięcie emocjonalne i złość oraz jak różne formy ruchu mogą pomagać wracać do czucia, sprawczości i równowagi.

To odcinek o dopasowaniu ruchu do siebie, o szacunku dla własnych ograniczeń i o momentach, w których ruch realnie wspiera, ale też o takich, w których najlepszym wyborem jest odpoczynek. O relacji z ruchem, która potrafi stać się kolejnym źródłem presji i o tym, jak można ją przepisać na nowo, bardziej po swojemu.

Ten odcinek powstał we współpracy z . To dla mnie szczególny moment, bo właśnie dziś wracam z bieżni w teren. Znowu biegam. Nie dlatego, że to lubię, ale dlatego, że mi to służy. Czuję większą siłę w ciele i więcej spokoju w głowie, kiedy biegam. W moim przypadku to bieganie motywuje mnie do życia, a nie życie do biegania. Każdy ma swoją drogę, nie ma lepszych i gorszych.

02/02/2026

02/02/2026

:-)

02/02/2026

Bonne journée :)
Milego dnia :)

Wild at heart...
Photo: Tages-Anzeiger

01/02/2026

On va arrêter de tourner autour du pot. La résilience commence le jour où tu décides que ta douleur n’est plus ton identité. Tu as vécu des trucs durs ? Oui. Tu as été marqué ? Évidemment. Mais rester coincé là-dedans, c’est laisser le passé piloter ta vie. Et personne ne gagne comme ça.

La douleur explique ton histoire, elle ne justifie pas ton futur. Point. Si tu continues à te définir par ce qui t’a blessé, tu donnes encore du pouvoir à ce qui t’a déjà coûté cher. À un moment, il faut trancher. Pas parce que c’est facile, mais parce que rester là fait encore plus mal.

Être résilient, ce n’est pas devenir froid ou indifférent. C’est arrêter de faire de la souffrance ton badge d’identité. Ce n’est pas ce que tu as traversé qui te rend spécial, c’est ce que tu fais maintenant avec ça. Et oui, c’est inconfortable. La croissance l’est toujours.

La plupart des gens attendent que la douleur disparaisse avant d’avancer. Mauvaise stratégie. Tu avances pendant que ça fait mal. Tu construis pendant que ça tire encore. La résilience, ce n’est pas l’absence de douleur, c’est l’action malgré elle.

Tu vas rechuter parfois. Tu vas douter. Tu vas te demander si tu fais vraiment des progrès. Normal. Mais chaque fois que tu choisis de ne pas replonger dans ton ancien rôle, tu gagnes. Même si personne ne le voit. Même si ça te semble minuscule.

Arrête de chercher à guérir parfaitement. Cherche à avancer honnêtement. Un pas. Puis un autre. C’est comme ça que tu reprends le contrôle. Pas en analysant sans fin, mais en décidant que ta vie vaut plus que ton passé.

Donc retiens ça : ta douleur fait partie de ton histoire, pas de ton identité. Le jour où tu comprends ça, tu arrêtes de survivre. Tu commences à construire. Et c’est exactement là que la résilience commence.

© Francis Machabée

P.S. Si tu sens que c’est le moment de passer de la prise de conscience à l’action, je te propose une série d’exercices simples et concrets pour t’aider à transformer ce que tu ressens en vrai mouvement. Le lien est en commentaire.

01/02/2026

Bonjour FEVRIER 🩷💜💛 ...
La chandeleur, la fête de l'amour, des amoureux, ...
que du bon tout ça non ? 💛💜🩷