Jurgen Van Crombruggen

Jurgen Van Crombruggen Van harte welkom, blij jou te ontmoeten
Ik ben Jurgen, een diepgaand gevoelspersoon met enorm veel interesse voor holistische gezondheid.

Via mijn holistische visie en levensstijl hoop ik jou te inspireren.

𝐃𝐞 𝐥𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐬𝐥𝐮𝐫𝐟𝐌𝐚𝐧Je 𝐒𝐥𝐮𝐫𝐟 denkt dat je iets tekortkomt.Maar wat je voelt is wat je verliest.Niet aan de wereld, maar ...
23/03/2026

𝐃𝐞 𝐥𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐬𝐥𝐮𝐫𝐟

𝐌𝐚𝐧
Je 𝐒𝐥𝐮𝐫𝐟 denkt dat je iets tekortkomt.
Maar wat je voelt is wat je verliest.
Niet aan de wereld, maar aan jezelf.

Elke keer dat je jaagt waar je eigenlijk zou moeten blijven.
Elke keer dat je zoekt waar je eigenlijk zou moeten dragen.

Je energie lekt niet omdat er te weinig is. Maar omdat jij er niet bent wanneer het er wél is.
En dus blijft niets hangen, niets landen, niets van jou…

𝐓𝐨𝐭 𝐣𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐭
Niet met bewegen, maar met jezelf verlaten
in alles wat je doet.

𝐃𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐡𝐞𝐭.
Niet in wat je bereikt, maar in wat je niet meer weggeeft, van jezelf.

𝐕𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐦𝐚𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭
𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐢𝐬 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐥𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧.





𝐁𝐫𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫, 𝐢𝐭’𝐬 𝐭𝐢𝐦𝐞.Er komt een moment waarop tijd niet langer iets iswat je voorbij laat gaan…maar iets wat je aankijkt....
23/02/2026

𝐁𝐫𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫, 𝐢𝐭’𝐬 𝐭𝐢𝐦𝐞.

Er komt een moment waarop tijd niet langer iets is
wat je voorbij laat gaan…
maar iets wat je aankijkt.
Niet als druk.
Maar als uitnodiging.

De meeste mannen hebben geleerd om door te gaan.
Om te dragen.
Om niet te voelen.
Tot het moment komt
waarop dat niet meer werkt.

Niet omdat je faalt…
maar omdat iets in jou niet langer wil verdwijnen.

𝐈𝐭’𝐬 𝐭𝐢𝐦𝐞.

Niet om iemand anders te worden.
Maar om te blijven.

Om aanwezig te zijn in wat je voelt.
In wie je bent.
In wat er door je heen wil bewegen.

𝐕𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐦𝐚𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐢𝐬.
𝐌𝐞𝐧 𝐎𝐎 𝐌𝐞𝐧.

Jura.
Rauw. Echt. Zonder maskers.

22 mei — 25 mei
Je weet of dit voor jou is.

𝐈𝐟 𝐲𝐨𝐮 𝐟𝐞𝐞𝐥 𝐭𝐡𝐢𝐬…
𝐬𝐞𝐧𝐝 𝐦𝐞 𝐚 𝐃𝐌.

𝐏𝐥𝐚𝐜𝐞𝐬 𝐚𝐫𝐞 𝐥𝐢𝐦𝐢𝐭𝐞𝐝
𝐚𝐧𝐝 𝐡𝐞𝐥𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐨𝐬𝐞
𝐰𝐡𝐨 𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐫𝐮𝐥𝐲 𝐫𝐞𝐚𝐝𝐲
𝐭𝐨 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐢𝐭 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞𝐦𝐬𝐞𝐥𝐯𝐞𝐬.





𝐀𝐧𝐠𝐬𝐭 𝐰𝐢𝐥 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐨𝐩𝐠𝐞𝐥𝐨𝐬𝐭 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧.𝐙𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐠𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥𝐝 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧.Niemand kan jouw angst weghalen.Alsof iemand een jas van je schoude...
06/02/2026

𝐀𝐧𝐠𝐬𝐭 𝐰𝐢𝐥 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐨𝐩𝐠𝐞𝐥𝐨𝐬𝐭 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧.
𝐙𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐠𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥𝐝 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧.

Niemand kan jouw angst weghalen.
Alsof iemand een jas van je schouders trekt en zegt. Zo, opgelost.

Zo werkt een zenuwstelsel niet. Zo werkt bewustzijn niet. Zo werkt heling al helemaal niet.

Angst is geen ding.
Geen fout. Geen vijand. Geen probleem dat gerepareerd moet worden.
Het is een ervaring. Een beweging in jou.
En wat in jou ontstaat… kan alleen door jou bewegen.
Niemand anders kan dat voor je doen.
Een ander kan hoogstens veiligheid spiegelen.
Rust voorleven. Je herinneren aan je kracht.
Naast je blijven zitten terwijl jij ademt.

Maar het echte werk? Dat gebeurt vanbinnen.
Altijd.

Hypnose is daar een mooi voorbeeld van.
Mensen maken er iets magisch van. Alsof iemand in je hoofd kruipt. Alsof er iets met je gedaan wordt.
Maar het is gewoon bewustzijn. Gefocuste aandacht. Zoals dagdromen. Bidden. Mediteren. Of helemaal opgaan in muziek.

Je geeft jezelf toestemming om zachter te worden.
Meer niet.
De therapeut doet niks met je. De coach doet niks met je.
Jij doet het zelf.
Met iemand naast je.

Net zoals bij elke echte transformatie. Net zoals bij coaching. Net zoals bij een retraite.
Niemand redt je, vergeet het!

Iemand herinnert je. En eerlijk… dat is bevrijdend.
Want het betekent dat je nooit gebroken was. Dat je niets mist. Dat het vermogen tot heling al in je leeft.

Als jij het zelf creëert, dan draag je het ook.
Altijd al.

Dus laat je niet misleiden door oppervlakkigheid.
Laat je niet hypnotiseren door glitter en grootspraak. Laat je niet verleiden door snelle beloftes en glimlachen zonder waarheid.

Diepgang herken je aan stilte, niet aan lawaai.
Echte heling maakt geen show.
Ze vraagt moed. Aanwezigheid. Eerlijkheid.
Ze vraagt dat jij blijft waar je vroeger weg liep.

Angst verdwijnt niet omdat iemand hem wegneemt. Angst lost op wanneer jij veilig genoeg bent om haar niet langer vast te houden.
Dat is geen techniek. Geen methode. Dat is vertrouwen.
Thuiskomen in jezelf.
En van daaruit, begint alles.

Voel je dat je klaar bent om niet langer weg te lopen?
Dan wandel ik graag een stukje met je mee, terwijl jij de moed vindt om te blijven.
— J.

𝐒𝐜𝐡𝐚𝐝𝐮𝐰 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐥𝐞𝐞𝐦. 𝐎𝐧𝐰𝐢𝐥 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐤𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐥. Wat als de ondertoon gehoord wordt?Wat als het gemaskeerde gezien word...
03/02/2026

𝐒𝐜𝐡𝐚𝐝𝐮𝐰 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐥𝐞𝐞𝐦. 𝐎𝐧𝐰𝐢𝐥 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐤𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐥.

Wat als de ondertoon gehoord wordt?
Wat als het gemaskeerde gezien wordt?
Wie ben je dan?

Hoe bewuster we in het leven staan, hoe vrijer de stem wordt van waaruit waarheid kan spreken.

Voor mij is dat dagelijkse realiteit.
Projectie.
Verleiding.
Maskers.
Rollen.
Verhalen.
Excuses die ons veilig weg houden van wat ooit het diepst gekwetst werd.

Als ziener voel ik de nuances tussen wat getoond wordt en wat werkelijk leeft.
En ik begrijp nu meer dan ooit waarom ik mezelf begrens door zelfliefde.
Waarom ik vaak alleen ben.
Waarom ik kieskeurig ben met wie dichtbij mag komen in deze nieuwe tijd.
Niet uit afstand, maar uit trouw en zelfzorg.

Want als iemand zichzelf saboteert,
zichzelf niet hoort,
zichzelf niet voelt,
zichzelf niet ziet… hoe kan die dan verantwoordelijkheid nemen voor wat hij of zij creëert?

Dat kan niet.

𝐖𝐢𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐭𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐧𝐞𝐞𝐦𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝, 𝐡𝐨𝐞𝐟𝐭 𝐝𝐞 𝐛𝐮𝐢𝐭𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐭𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐫𝐨𝐥𝐞𝐫𝐞𝐧.
En daar gaat veel coaching aan voorbij.
Uit angst voor de schaduw.
Uit angst voor wat rauw of ongemakkelijk is.
Terwijl net daar de deur zit.

Ja, soms is het oncomfortabel om aanwezig te blijven bij wat niet geïntegreerd is.
Bij energie die losstaat van het zelf.
Bij pijn die nog geen taal heeft.
Maar precies dáár begint het echte werk.
Niet als coach.
Als mens.

Heling ontstaat niet door erover te praten.
Heling ontstaat wanneer de wond werkelijk wordt gevonden, aangekeken en verzorgd.
Daarom werk ik niet meer klassiek.
Binnenkomen, een uur praten, weer naar huis.
Niet bij mij.

Ik kies voor diepgang.
Voor duurzaamheid.
Voor trajecten die blijven nazinderen in het leven zelf.

𝐒𝐨𝐦𝐦𝐢𝐠𝐞 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐠𝐞𝐥𝐞𝐢𝐝𝐢𝐧𝐠. 𝐀𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐯𝐞𝐬𝐭𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠.
𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐞𝐫 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐧.
Voor mensen die bereid zijn te zien.
Te voelen.
Verantwoordelijkheid te nemen voor hun conditioneringen, hun patronen, hun emotionele behoeften.
Mensen die niet gered willen worden, maar wakker willen worden.

Dus ik vraag je.
Ben jij echt klaar?
Of voel je ergens in de onderstroom dat er nog ongezien potentieel op je wacht?
Als je dat voelt, reis ik graag een stukje met je mee.

Voor meer informatie mag je me persoonlijk contacteren of mijn website bezoeken.
— Jurgen

Waar nieuwsgierigheid binnendringtWaar nieuwsgierigheid binnendringt,sluit de ziel zich af.Waar veiligheid ademt,durft z...
07/10/2025

Waar nieuwsgierigheid binnendringt

Waar nieuwsgierigheid binnendringt,
sluit de ziel zich af.
Waar veiligheid ademt,
durft ze zich tonen.

Er zijn veel mensen op pad,
zoekenden, helpers, genezers, begeleiders die het goede willen doen, die willen helpen, begrijpen, aanraken.
Maar niet elke aanraking heelt.
Niet elke vraag komt voort uit zuiverheid.

Soms wil men weten om te beheersen.
Soms luistert men om te verzamelen, niet om te ontvangen.
Dan wordt kennis macht,
en nabijheid een vorm van controle.

Dat is geen verbinding.
Dat is een subtiele roof.
Een onbewuste inbreuk op het heilig terrein van een ander zijn ziel.

Echte betrokkenheid vraagt geen nieuwsgierigheid.
Ze vraagt aanwezigheid, een veld van veiligheid waarin iemand mag ademen
zonder angst om gelezen, geanalyseerd of gebruikt te worden.

Want wanneer iemand zich in vertrouwen opent, mag dat nooit dienen als voeding voor jouw ego, noch als spiegel om jezelf beter te voelen.

De kwetsbaarheid van een ander is geen toegangsticket tot hun binnenwereld.
Het is een heilige ruimte, waar je slechts welkom bent als je met eerbied komt.

De ware kracht leeft in wie stil kan zijn
bij wat niet van hem is.
In wie de stilte niet vult met uitleg of advies,
maar met aanwezigheid en liefde.

Want daar, in die zuivere ruimte van niet weten, ontstaat de enige nabijheid die écht heelt:
aanwezigheid die niets wil,
en daardoor alles raakt.

Ik weet waarover ik spreek.
In de meest kwetsbare fase van mijn leven
kwam ik mensen tegen die zichzelf deskundigen noemden.
Hun woorden waren correct, hun blik professioneel, maar hun aanwezigheid koud, hun energie doods.

Uurtje-factuurtje.
Zo voelde het binnen de dogmatische wereld van reguliere hulpverlening.
Koud, berekend, ver van het hart.
En ja, ik heb gezworen het anders te doen:
bezield, vrij, écht.

Meermaals zag ik hun ogen langs mij heen glijden, recht naar de klok achter mijn rug, alsof tijd belangrijker was dan de mens tegenover hen.
Het gaf me een vies gevoel,
een koude nasmaak in een moment dat warmte vroeg.

Heling werd daar een handeling,
geen ontmoeting.
Een routine, geen aanwezigheid.

Gelukkig kruisten ook anderen mijn pad.
Mensen met of zonder diploma’s,
maar vooral: met een hart dat sprak.
Want titels kunnen veel zeggen over wat je weet, maar niets over hoe diep je kunt voelen.

Zij belichaamden aanwezigheid in plaats van kennis, bezieling in plaats van bewijs.

Zij hebben me herinnerd
aan wat echte begeleiding is:
niet redden, niet weten, maar zijn.
Niet jezelf boven de ander plaatsen,
maar naast hen blijven staan
tot hun licht weer durft te schijnen.

Deze woorden zijn niet bedoeld om te veroordelen,
noch gesproken vanuit een beter weten.
Ze zijn geboren uit ervaring, uit vallen, opstaan en telkens weer leren zien.

Ze willen herinneren.
Herinneren aan wat écht is,
aan de kracht van zuiverheid,
aan de zachtheid van menselijkheid.

Ze willen bewustwording brengen als een wegwijzer, niet als wet.
Een stille uitnodiging aan de zoekende die zich wil laten dragen,
én aan de begeleider die zich geroepen voelt te dienen.

Want heling is geen prestatie,
maar een voortdurende thuiskomst
in de waarheid van wie we zijn.

Ik ben op weg.
Nog steeds lerend, vallend, opstaand.
Ik heb niet alle antwoorden,
maar ik durf te blijven vragen,
te blijven voelen, te blijven groeien.

Elke dag leer ik een beetje meer
wat echtheid betekent.
Dat doorleefdheid geen status is,
maar een voortdurend thuiskomen in mezelf.

Ik wandel de weg van ziel,
niet omdat ik haar beheers,
maar omdat ik haar eer.

En daar,
in dat voortdurende leren,
in dat vallen en weer opstaan,
ademt ware heling.

Want daar waar veiligheid ademt,
durft de ziel zich tonen.

Een uitnodiging

Voor wie zich hierin herkent,
voor wie voelt dat het tijd is om dieper te zakken, om niet langer te overleven,
maar werkelijk te leven,
is er het Deep Dive Coach Traject van de Ziel.

Een jaartraject, een bedding,
waarin ik mensen begeleid om zichzelf te herinneren, om hun waarheid te belichamen,
en te helen vanuit het hart, niet het hoofd.

Niet om te worden wie je denkt te moeten zijn,
maar om te herinneren
wie je in wezen al bént.

Liefs,
Jurgen
Deep Dive Coach van de Ziel










Het stopt vanzelf wanneer je thuis bent in jezelf, want stilte draagt verder dan holle woorden.Durf jij te luisteren voo...
16/09/2025

Het stopt vanzelf wanneer je thuis bent in jezelf, want stilte draagt verder dan holle woorden.

Durf jij te luisteren voorbij de stem in jezelf?
Voorbij je gedachten, je twijfel, je verlangen naar bevestiging?

Gisteren voerde ik een gesprek.
Niet zozeer de woorden raakten mij,
maar de ondertoon waarop ze werden gedragen.
Onder de woorden kroop frustratie, boosheid, onbegrip.
Er was projectie, venijn, een niet gezien zijn.

Vroeger zou dit mij diep geraakt hebben.
Ik zou mij verdedigd hebben, uitgelegd, boos geworden zijn, alles gedaan om mijn gelijk te halen.
Maar nu niet meer.
Ik luisterde zonder oordeel,
en tegelijk koos ik voor mijn grens.
Ik koos voor liefde, voor mij.

De tijd van strijden ligt achter mij. Nu kies ik voor rust, voor mezelf, voor waarheid.
Geen drang om mezelf te rechtvaardigen.
Geen pleasen. Geen discussiëren.
Alleen de stille zekerheid: ik sta op mijn plek, ik draag mezelf.

En in dat zelfvertrouwen kon zelfs het ongenoegen van de ander mij niet meer uit balans halen.
Ik nam het niet over. Ik liet het bij de ander.
Want ik weet:
daar waar de ander geen ruimte voelt om zichzelf te horen of te zien,
kan ik alleen maar aanwezig zijn,
in mededogen, in respect, in waarheid.

Dat is thuiskomen.
Thuiskomen bij jezelf.
— J.











Als de n***r spreekt in mij… Aan de stemmen die eeuwenlang werden genegeerd.Aan de mensen die tot slaaf gemaakt werden.A...
26/08/2025

Als de n***r spreekt in mij…

Aan de stemmen die eeuwenlang werden genegeerd.
Aan de mensen die tot slaaf gemaakt werden.
Aan de stilte die hen werd opgelegd.
En aan de kracht van zij die zichzelf bevrijdden.

“Als de n***r spreekt in mij,
bevrijdt hij niet alleen het verleden,
maar verbreekt hij ook de stilte.”

°
Negeren maakte deel uit van mijn overlevingskracht.
Als kind leerde ik vroeg verdwijnen.
Geen bedding.
Geen veiligheid.
Geen ruimte om te dragen wat te groot was voor een kinderziel.

Dus ik liet mezelf gaan.
Ik gaf weg wat nooit gegeven had mogen worden.
Ik dacht dat liefde betekende: mezelf ontkennen,
pleasen, presteren, weggeven, zwijgen, onzichtbaar maken.

Alles om niet te hoeven voelen, hoe groot mijn eenzaamheid werkelijk was.

“Negeren was mijn bescherming,
tot ik leerde dat eren mijn bevrijding was.”

°
Maar je lichaam vergeet niet.
Het spreekt zijn waarheid in littekens en pijn.

Enkele weken geleden werd ik herinnerd aan een dieper weten.
Een oude pijn vond zijn weg naar de oppervlakte, via een brandwonde, tweede graad.
Alsof mijn lichaam mij wilde vertellen
wat ik nodig had, waar ik eindelijk klaar voor was om de wijsheid te ontvangen.

Een lachend, goedbedoelde opmerking sneed dieper dan verwacht.

“Wie zijn g*t verbrandt, moet maar op de blaren zitten.”

Ik lachte er eerst wel mee, maar toch sneed het.
Want mijn pijn was te ernstig om te relativeren.

En precies daar koos ik voor mezelf.
Ik liet mijn stem horen.
Niet uit boosheid.
Niet om te beschuldigen.
Maar uit zelfrespect.
Begrensd vanuit liefde.
Een ja tegen mezelf.

Alsof het nog niet genoeg was,
scheurden enkele weken later tijdens het hardlopen mijn gewrichtsbanden.
Plots moest ik wel stilvallen.

Alsof mijn lichaam zei:
“Je overschrijdt jezelf.

Stop.
Voel.
Eer jezelf.”

En zo geschiedde

“Littekens zijn geen straf.
Nee, ze zijn de taal van een ziel
die weigert vergeten te worden.”

°
Tijdens onze zomerretraite afgelopen week, daalden we samen af naar lagen die vaak verzwegen blijven.
Onverwerkte emoties.
Schaduw.
Trauma.
Alles wat te lang geen ruimte, noch veilige bedding had gekregen.

“Wanneer stilte stem krijgt…”

Samen bouwden we langzaam op.
Laag na laag.
Dag na dag.

Tot onze lichamen niet alleen vertraagden,
maar werkelijk inzakten in hun eigen grond.
Alsof de aarde zelf ons herinnerde dat dragen pas mogelijk is wanneer we geworteld zijn in stilte.

Midden in de week, toen de adem ruimer werd en de harten dieper durfden rusten,
opende zich een veilig veld voor onze cacaoceremonie.

Niet als ritueel om te doen, maar als vrucht van wat al gegroeid was.
Een eerbetoon aan het hart, dat deuren opent waar woorden niet kunnen reiken.

De muziek nodigde ons uit om dieper te voelen en droeg ons naar binnen, naar die plek waar stilte eindelijk stem kreeg.

Daarna volgde de rapé.
Een medicijn dat niets verbloemt, maar alles opent.

Sluizen gingen open.

Harten braken vrij.
En in dat breken werd een poort geboren:
de poort van union, van herinnering.

Daar, midden in die kwetsbare openheid,
werd zichtbaar wat Sacred Space werkelijk is.

Een Sacred Space is geen plek buiten ons,
het is de moed om samen niets meer te verbergen voor het zelf.

En precies daar, in die stilte zonder masker,
fluisterde Spirit mij toe:
“kijk naar dit woord, ‘n***ren’.”

Het woord bleef hangen in mijn zenuwstelsel.
Ik kon het niet meer wegduwen.
Het vroeg om gezien te worden.

En toen kwamen de vragen:
• Waar negeer ik mezelf nog, uit angst om te voelen?
• Waar loop ik weg van de aanwezigheid van een ander?
• Waar blijf ik zelf nog niet volledig liefdevol aanwezig?
• En de heiligste: mag het er allemaal zijn?

Mag ik het omarmen zonder schuld, zonder angst, zodat ik mezelf bevrijd van de stem die spreekt:
“je mag er niet zijn.”

“Wat genegeerd wordt,
keert altijd terug.
Niet om pijn te doen, maar om bevrijd te worden.”

°
Ik zie nu: n***ren kent twee gezichten.

Er is het n***ren uit overleving.
Waarin ik mezelf verloor.
Waarin ik dacht dat liefde betekende
mijn waarheid opofferen om er toch bij te horen.

Maar er is ook het n***ren dat geen vlucht is, maar een daad van zelfbehoud.
Een begrenzen vanuit liefde.

“Soms kies ik bewust om niet meer te reageren.”
Niet meer uit te leggen.
Niet meer mezelf te verliezen in strijd.
Niet omdat de ander niets waard is, maar omdat ík mezelf waard ben.

“Mijn stilte is geen afwijzing.
Het is een ja tegen mezelf.”

Maar stilte van de ander
kan nog altijd snijden.
Want genegeerd worden doet pijn.
Het voelt alsof je bestaansrecht ontkend wordt.
Maar precies daar ligt de poort.
De uitnodiging om jezelf nog dieper te zien.

“Je hoeft jezelf niet kleiner te maken
om het ongemak van een ander te dragen.
Want zelfs als je mij negeert,
blijf ik mezelf eren.”

°
Negeren is een poort.
Van ontkennen naar erkennen.
Van schaduw naar licht.
Van overleven naar thuiskomen.
Van genegeerd worden naar jezelf eren.

“De n***r werd ooit tot slaaf gemaakt.
Maar zijn geest vond vrijheid
toen hij zichzelf begon te eren.”

°
Ik schrijf dit niet om te beschuldigen.
Ik schrijf dit omdat ik weiger mezelf nog te n***ren.

Omdat er een tijd is geweest van ontkenning.
En omdat er nu een tijd is van eren.
Van littekens die spreken.
Van stilte die heelt.
Van waarheid die bevrijdt.

°
En nu richt ik me tot jou.

Want dit gaat niet alleen over mij.
Het gaat over ons allemaal.

Waar negeer jij jezelf nog, om niet te hoeven voelen?
Waar laat jij de stem van je lichaam onbeluisterd, terwijl het al aangeeft dat je te ver gaat?
Waar word jij kleiner, om het ongemak van een ander niet te hoeven dragen?
En waar is het tijd om jezelf te eren,
zacht,
radicaal en onvoorwaardelijk?

Want elke keer dat jij voelt dat je genegeerd wordt, opent er een kans om jezelf dieper te zien.
En dáár, in dat eren van je eigen bestaan, begint bevrijding.

“In mijn werk maak ik die weg vrij.
Voor wie klaar is om niet langer te overleven,
maar zichzelf te eren en werkelijk te groeien.”

Liefs,
Jurgen

° Schrijver van de Ziel
° Visionair van het Ongezegde
° Creative Director van het Onzichtbare
° Deep Dive Coach voor wie écht wil thuiskomen



***rspreektinmij







De liefde speelt niet, ze schaakt ♟️🖤🤍Liefde, de Onzichtbare Speler ♟️Voor wie durft te bewegen zonder zich te verliezen...
22/07/2025

De liefde speelt niet, ze schaakt ♟️🖤🤍

Liefde, de Onzichtbare Speler ♟️
Voor wie durft te bewegen zonder zich te verliezen.

Misschien zie je mijn hand een richting bepalen.
Mijn blik die zoekt, mijn lichaam dat voorop lijkt te gaan.
Maar niets is minder waar.

Voor wie leert voelen, wordt zichtbaar wat eerst onzichtbaar leek.
Wordt stilte een richting, en twijfel een ingang tot waarheid.

Geloof me, of ook niet. Ik weet precies waar ik sta.
Niet als pion.
Niet als toren.
Niet als koning die moet beschermen of koningin die moet stralen.

Ik sta als mens.
Niet om te winnen.
Niet om te verliezen.
Maar om te zijn.

Ik heb gezien wat het doet als zichtbaarheid een spel wordt.
Een spel van zetten en tegenzetten, van plannen en maskers, van strategie vermomd als zelfexpressie.
Altijd in beweging, maar zelden in afstemming.

En ik?
Ik heb ook zo gespeeld.
Lang.
Om te overleven.
Niet om te zijn.

Tot mijn ziel me vroeg:
Is dit wie je bent, of enkel wat je toont?

Vandaag komt mijn zichtbaarheid niet meer uit wat ik laat zien, maar uit wat ik niet langer hoef te verbergen.
Niet uit het perfect geplaatste beeld, maar uit een waarheid die niet in hokjes past.
Een trilling. Een toon. Een adem.

“Tussen wat ik toon en wat ik ben,
ligt de kracht die jij niet meten kan.”

Schaken is wachten.
Observeren.
Durven niks doen, tot het moment klopt.

Het is leren kijken met je hart, niet met je hoofd.
Voelen wanneer het ego wil grijpen en het hart fluistert: “Blijf.”

“Het leven is geen strijd om te winnen.
Het is een uitnodiging om bewust te bewegen.”

Ik heb het bord vaak verlaten.
Niet omdat ik verloor, maar omdat ik iets won dat geen spel me ooit kon bieden: mijn waarheid.

“De ware meester speelt het leven niet volgens regels van angst, maar in afstemming met de ziel.”

En nu…
nu kies ik voor stilte, waar anderen kiezen voor volume.
Voor afstemming, waar de wereld roept om snelheid.
Voor heel zijn, ook als dat betekent dat ik breek onder het gewicht van wat waar is.

Ik ben geen koning die moet heersen,
geen koningin die moet schitteren,
geen stuk in een groter verhaal.

Ik ben.
Heel.
Hier.
Nu.

Koning in hart en ziel. Soms onzichtbaar tussen het volk, maar nooit minder aanwezig.
Met mijn breuken en mijn barsten.
Met mijn kracht én mijn kwetsbaarheid.
Met een zachte grond, die niet buigt voor angst.

En als jij daar ook staat, trillend, maar trouw aan jezelf,
weet dan:
je speelt het spel niet langer.
Je bént het bord.

“Want wanneer jij speelt in overgave,
speelt het leven met je mee.”
🫶🏼

Voel je dat dit iets in jou raakt?
Dat stille weten dat ook jij, meer bent dan wat je laat zien?
Dan is dit jouw uitnodiging:
om jezelf toe te laten.
Helemaal.
Zonder voorbehoud.

Liefs,
Jurgen

Elke les verpakt in een truttenkostuum.Dankjewel, leven.Ik zie het steeds vaker verschijnen.Vrouwen die uithalen naar ‘d...
11/07/2025

Elke les verpakt in een truttenkostuum.
Dankjewel, leven.

Ik zie het steeds vaker verschijnen.
Vrouwen die uithalen naar ‘de man’.
Maar niets zeggen over zichzelf.

Over hoe diep ze gekwetst zijn,
teleurgesteld, in de man die ze zélf hebben binnengelaten.

En ja, dat doet pijn.
Tot op het bot.

Maar het wordt pas bitter wanneer we weigeren te erkennen dat we zelf de deur openden voor de les die wilde binnenkomen.

Zelf ben ik diep gekwetst geweest.
Verpletterd in mijn vertrouwen.
Gemanipuleerd. Verlaten.
Gebroken in mijn zachtste delen.

Maar ik heb het aangedurfd om niet in haat te blijven hangen.
Niet in slachtofferschap.
Maar dieper te zakken, verder te reiken, en écht te kijken.

Wat wilde het leven mij tonen?
Welke delen in mij vroegen om heling,
om bewustzijn,
om terugkeer?

En daar,
midden in dat ruwe veld van pijn,
vond ik geen schuldige.
Geen dader. Geen verlossing.

Maar wel iets veel groters:
de uitnodiging om heel te worden
vanbinnenuit.

Dankjewel leven.
Dankjewel vrouw.
Voor het spiegelen van
datgene wat écht telt.

“Slachtofferschap is een tussenhalte, geen bestemming.”
— J.

Man of vrouw, weet dat ik beide polariteiten doorvoel vanuit diepe integriteit.

Ik begeleid je graag
uit het verhaal dat je klein houdt, uit de pijn die je in stand houdt door niet te durven zijn wie je werkelijk bent.

Durf jij jezelf te herinneren?
Ik loop graag een stukje met je mee.

Liefs,
Jurgen

Als jij, of iemand die je kent, met een burn-out zit, wil dat niet zeggen dat je geen energie hebt. Het wil zeggen dat j...
28/02/2025

Als jij, of iemand die je kent, met een burn-out zit, wil dat niet zeggen dat je geen energie hebt. Het wil zeggen dat je energie niet gebalanceerd is.

Het gaat veel dieper gaat dan fysieke vermoeidheid. Je lichaam bundelt alle energie om je duidelijk te maken dat je leven niet in lijn ligt met je diepste essentie.
En het blijft schreeuwen, tot je het anders doet.

Wanneer je je energie in balans brengt, komt je innerlijke kracht tevoorschijn.
Je ziet in dat je niet gebonden bent aan je vorige toestand.
Je kunt jezelf opnieuw vormgeven, je ambities heroverwegen en je passies herontdekken.

Helen doe je niet; helen doe je in community.
En ik bied die safe, non-judgement space.


Adresse

Saint-Hymetière
39240

Notifications

Soyez le premier à savoir et laissez-nous vous envoyer un courriel lorsque Jurgen Van Crombruggen publie des nouvelles et des promotions. Votre adresse e-mail ne sera pas utilisée à d'autres fins, et vous pouvez vous désabonner à tout moment.

Contacter La Pratique

Envoyer un message à Jurgen Van Crombruggen:

Partager