09/10/2024
چند مصطلح رایج در زبان شفاهی کابلیان قدیم;
-چَوتار (حرّاف، سیانه)
-سیانه (جان بزن)
-کِنسک (خسیس، مُمسک)
-کنچنی (در اصل زنی که بر سر و صورتش بسیار زیور میآویزد؛ اما کنایه از زن رقاص و بدکاره)
-فیشنی (آراسته، آرایش شده)
-لَگه و لُوگه (کنایه از افرادِ هرزه، سَبُک و بیارزش)
-چهار سد [صد] و بیست (فرد تیز و چالاک)
-هوا خوری (گشتوگذار)
-سُتره (پاک)
-خُنک اَو (هوای کمی خنک و سرد)
-لُچک (ریشهاش از لچ=برهنه و کنایه از شخصِ بیآبرو)
-دَه جان بزن (فردی که سیانهگی میکند.)
-ساتیر [ساعتتیر] (خوشگذران)
-ساتیری (خوشگذرانی)
-اوباش (بیسروپا)
-مَسقره (مسخره)
-تنخواه (معاش، دستمزد ماهانه)
-دوپه (همیشه قرضدار و ادا نکننده قرض)
-فرای (فرود آی=پایین شو!)
-کنجوس (مُمسک)
-دانگهای (بیبندوبار)
-پُچل (ناتوان، کمرو)
-پَخَپلو (آشفتهحال)
-ژیگیلو (مویکشال)
-هوایی (بیهوده)
-سَتنگ (کاکه و آزاده)
-سرتمبه [سرتنبه] (جاهل و سر زور)
-پسرفته (خجالتی، کم جرئت و عقبمانده)
-پیشپَزک (کلانکار)
-پیش از پدر و مادر (گستاخ و کنایتن حرامزاده)
-لودهی طوی (کلانکارِ بیمسوولیت در عروسی)
-شِق (سرتنبه و جاهل)
-چِر چِرک (حشرهای که شب چِر چِر میکند و کنایه از آدم قالمقالی و جنگره)
-خَپک (کنایه از آدم ظاهرن آرام؛ اما در باطن فتنه)
-پرِ جیره (کنایه از آدمِ نفاق افگن)
-خَمچشم (بیحیا)
-لُکُندر (آدمِ مفتخوار)
-بچی ممی (کنایه از آدم نازدانه)
-بچی ننه (آدم نازدانه)
-قافِ نی (لاغر)
-تُمتراق (از خود راضی و خود را جلوه دادن)
-قِرتَکی (اینسو و آنسو خیز زدن و نیز کنایه از آدم سَبُک)
-کَلَکِ راستگوی (حقیقتگوی بیمجامله)
-بینسب (کمظرف و بیظرفیّت)
-شلیته (سلیطه) (جنگَرَه)
-سَپلپای (پایکلان)
-لندهغر (بیبندوبار)
-پوده (لافوک و کنایه از آدم بیوقار و سَبُک)
-پفوک (لافوک و دروغگو)
-لَچر (جنگَره)
-لَلَو و پنجو (افرادِ بیعُرضه)
-لَو لُو (لوده)
- چهارتنگه قرضدار (از هر که بدهکار)
شما ادامه بدهيد....
جاوید فرهاد