https://www.facebook.com/102514521733241/

Monika Trojanowska CBT Therapist Edinburgh, Edinburgh (2026)

13/04/2026

Dear future client,
You are probably more complicated than anything I have read about you. And also simpler than everything you think about yourself. I want to hold both of those things at the same time — and I want you to let me.
I don't need you to arrive knowing what you need. I don't need you to have the right words, or a clear story, or a reason that makes sense. I only need you to come. The rest we will find together.
I won't offer you the comfort of easy answers. Not because I don't care — but because I care too much to trade a moment of relief for a real chance at change. Genuine change is slower and stranger and more surprising than relief. I'd rather give you that.
I will make mistakes. There will be moments when I don't know, when I misread you, when the session ends and I carry something home with me that I need to think about. I am not telling you this to reassure you. I am telling you because it is true, and because I think you deserve a therapist who doesn't pretend otherwise.
I will be curious about you. Not curious in a clinical way — curious in the way that one person is curious about another person whose inner life genuinely matters to them. I hope that curiosity becomes something you can borrow, for the parts of yourself you have stopped wanting to look at.
I will notice when something settles in my chest that wasn't there before. Those moments are information — about you, about what you are carrying, about what you cannot yet say in words. I will try to use them well.
You don't have to be ready. You only have to be willing to begin.
Monika
🌿
Inspired by a text by S. Sadecka
Photo Filas

🇵🇱 Drogi przyszły kliencie,
Jesteś prawdopodobnie bardziej skomplikowana/skomplikowany niż wszystko co o Tobie przeczytałam. I prostsza/prostszy niż wszystko co o sobie myślisz. Chcę trzymać obie te rzeczy jednocześnie — i chcę żebyś mi na to pozwolił/pozwoliła.
Nie musisz przychodzić wiedząc czego potrzebujesz. Nie musisz mieć właściwych słów, jasnej historii ani powodu który ma sens. Potrzebuję tylko żebyś przyszła/przyszedł. Resztę znajdziemy razem.
Nie oferuję Ci łatwych odpowiedzi. Nie dlatego że mi nie zależy — ale dlatego że zależy mi zbyt mocno żeby zamieniać chwilową ulgę na prawdziwą szansę na zmianę.
Będę popełniać błędy. Będą momenty gdy nie wiem, gdy źle Cię odczytam. Mówię Ci to nie po to żeby Cię uspokoić — ale dlatego że zasługujesz na terapeutkę która tego nie udaje.
Będę Tobą ciekawa. Nie klinicznie — tak jak jedna osoba jest ciekawa drugiej, której wewnętrzne życie naprawdę ma dla niej znaczenie.
Nie musisz być gotowa/gotowy. Wystarczy że chcesz zacząć.
Monika 🌿
Inspirowane tekstem S. Sadeckiej
Zdj. Filas

05/04/2026

„Śmierć osoby ukochanej nie od razu dociera do naszej świadomości. Myśli nasze, które się z tym wiążą, są zazwyczaj niedorzeczne. Kiedy odchodzi człowiek bliski, jeszcze przez długi czas fakt na pozór tak oczywisty wydaje się nam czymś nierealnym. Pamiętam, po śmierci ojca, którego bardzo kochałem, nie mogłem sobie w żaden sposób uzmysłowić, że go straciłem na zawsze. Dopiero po wielu tygodniach zacząłem odczuwać jego utrwalającą się nieobecność, stopniowo narastało we mnie uczucie tęsknoty. Tak, to była nękająca tęsknota, chociaż gdy żył, nigdy za nim nie tęskniłem podczas rozstań o wiele dłuższych, niż te kilka pierwszych pośmiertnych tygodni. Upłynęło sporo miesięcy, zanim pojąłem istotę śmierci. To było dla mnie zaskakujące odkrycie. (…) Chyba sama przyroda wymyśliła taki bieg rzeczy, żeby ludziom łatwiej było stopniowo oswajać się z tym ciosem, jakim jest śmierć osoby najbliższej”.

Jan Brzechwa „Brzechwa dla dorosłych”

fot Thoa Ngo

05/04/2026

Most of us have heard of the five stages of grief. But there is another model that changed how therapists think about loss — and it might change how you think about it too.
J. William Worden, a psychologist and grief researcher, proposed that grief is not something that happens to us in stages. It is something we actively do. He called them the four tasks of grief — and the word "tasks" matters. It places us at the centre of our own healing, rather than as passive passengers moving through predetermined stages.
Task 1 — Accept the reality of the loss.
Not just knowing that someone has died, but truly taking it in. This can take a long time. The mind protects us by softening what is too much to hold all at once.
Task 2 — Work through the pain of grief.
Not around it. Not over it. Through it. The pain is not the problem. Avoiding the pain is what keeps grief stuck.
Task 3 — Adjust to a world without the person who died.
This happens on three levels — practical (the roles they held, the things they did), internal (who you are without them), and existential (what this loss means for how you understand life).
Task 4 — Find an enduring connection while moving forward.
This is not about letting go. It is about finding a new place for the relationship — carrying the person with you in a way that allows life to continue.
What Worden understood is that grief asks something of us. It is not passive. It is work — real, difficult, meaningful work.
The Bereavement & Loss Support Group I run is built around exactly this. Ten sessions, a small group of up to 12 people, in person in Edinburgh and online. We work through all four tasks — with structure, with care, and with others who understand.
If you are navigating loss and feel ready to do this work — I would love to hear from you. Link in bio or send me a message. 🌿

🇵🇱 Większość z nas słyszała o etapach żałoby. Ale J. William Worden zaproponował coś innego — żałoba to nie coś co nam się przydarza. To coś co robimy. Cztery zadania: zaakceptować stratę, przepracować ból, dostosować się do nowego świata, znaleźć trwałe połączenie z osobą która odeszła.
Prowadzona przeze mnie grupa wsparcia jest zbudowana dokładnie wokół tej pracy. 10 sesji, maksymalnie 12 osób, stacjonarnie w Edynburgu i online. Jeśli jesteś gotowa/gotowy — napisz do mnie. 🌿

16/03/2026

Some people say: "It's like I lost a piece of me".
When we lose someone close, we lose more than a person. We lose a living neurological connection.
Through years of close relationship, our brains become attuned to one another. The right hemisphere — the seat of emotional processing, embodied experience, and implicit memory — learns the rhythms of another person. Their voice. Their presence. The way they regulate us without words. Without even trying.
When that person dies, the brain registers the absence as a profound disorganisation. The right hemisphere searches for a signal that no longer comes. This is part of why grief lives in the body — in restlessness, in reaching for the phone to call someone who is gone, in turning around on the street because someone walked the same way they did, in the strange silence of a house that used to hum with another life.
Grief, at its neurological core, is the brain learning to reorganise itself around an absence. That takes time. It cannot be rushed. And it happens not only through conscious effort — but through rest, through creativity, through moments of quiet aliveness that allow the nervous system to find a new equilibrium.
You are not stuck. You are reorganising. And that is some of the most important work you will ever do.
🌿

🇵🇱 Kiedy tracimy kogoś bliskiego, tracimy coś więcej niż osobę. Tracimy żywe połączenie neurologiczne.
Przez lata bliskiej relacji nasze mózgi dostrajają się do siebie nawzajem. Prawa półkula — centrum przetwarzania emocji, doświadczenia cielesnego i pamięci implicitnej — uczy się rytmów drugiej osoby. Jej głosu. Jej obecności. Sposobu w jaki reguluje nas bez słów. Bez wysiłku.
Kiedy ta osoba odchodzi, mózg rejestruje nieobecność jako głęboką dezorganizację. Prawa półkula szuka sygnału który już nie nadchodzi. To dlatego żałoba mieszka w ciele — w niespokoju, w sięganiu po telefon do kogoś kto odszedł, w odwracaniu się na ulicy bo ktoś szedł tak samo jak oni, w dziwnej ciszy domu który kiedyś tętnił innym życiem.
Żałoba, w swojej neurologicznej istocie, to mózg uczący się reorganizować wokół nieobecności. To wymaga czasu. Nie można tego przyspieszyć. I dzieje się to nie tylko przez świadomy wysiłek — ale przez odpoczynek, przez kreatywność, przez chwile cichego bycia żywą które pozwalają układowi nerwowemu znaleźć nową równowagę.
Nie utknałeś. Reorganizujesz się. I to jest jedna z najważniejszych prac jakie kiedykolwiek wykonasz.
🌿

12/03/2026

Freud called grief 'the work of mourning.' But what does that really mean?
Work is something we do every day. It asks for focus, engagement and time. How we do it depends on who we are — our experience, our resources, the context we carry with us. The place and time we come from.
Some days we show up rested. With access to our skills, our openness, our capacity to explore difficult terrain. Some of us learn to work alongside others — to receive support, to allow difficulty, to make mistakes without collapsing.
And every real work needs both focus — and rest.
Rest is not absence. It is the time when what we have been working on reorganises itself and finds its new place. Not better or worse. Just new.
Watching children play in a park without knowing why you stopped. Walking somewhere without a destination. Tea by the window as the light changes. A tree. A bird. The sound of rain.
These are not escapes from grief. They are part of it. Just as darkness belongs with light, and cold belongs with fever.
The nervous system heals not only through effort — but through permission. Permission to rest, to wander, to be quietly and gently alive — without agenda.
Grief is not a problem to be solved through relentless focus. If grief were the work of a gardener, we would say — the tree grows even while the gardener rests. After tending it, after caring for it. The gardener does not build the tree. He accompanies it. He tends it. He watches over it.
That is a process that needs both the gardener's attention — and his absence.
Trust that growth happens even without your watching.
🌿

🇵🇱 Freud nazwał żałobę "pracą żałoby." Co to może oznaczać? Praca to coś co robimy każdego dnia, wymaga od nas skupienia, zaangażowania i czasu. To od nas zależy jak ją wykonamy, od tego kim jesteśmy zależy jak ta praca przebiegnie i jakie będą jej owoce.
Są dni kiedy stawiamy się w niej wypoczęci, z dostępem do naszych zasobów i umiejętności, z otwartością podchodząc do trudności, gotowi eksplorować nowe obszary. Niektórzy potrafią w pracy współpracować z innymi, korzystają ze wsparcia i są otwarci na momenty trudności czy popełnianie błędów.
Każda praca wymaga skupienia — ale też odpoczynku. Momenty odpoczynku to czas gdy to nad czym pracowaliśmy przeorganizowuje się i znajduje swoje nowe miejsce. Ani lepsze ani gorsze. Nowe.
Patrzenie na dzieci bawiące się w parku, nie wiedząc dlaczego się zatrzymałaś. Spacer bez kierunku. Herbata przy oknie gdy zmienia się światło. Drzewo. Ptak. Dźwięk deszczu.
To nie są ucieczki od żałoby. To jej część. Tak jak ciemność współgra ze światłem a chłód z gorączką.
Układ nerwowy leczy się nie tylko przez wysiłek — ale przez pozwolenie. Pozwolenie na odpoczynek, na błądzenie, na bycie cicho i spokojnie żywą — bez żadnego celu.
Żałoba to nie problem do rozwiązania przez nieustanne skupienie. Jeśli byłaby to praca ogrodnika to powiemy że drzewo rośnie nawet kiedy on odpoczywa, po tym jak wcześniej je pielęgnował. Ogrodnik nie buduje drzewa, on mu towarzyszy, pielęgnuje je i go dogląda. To proces który potrzebuje zarówno uwagi ogrodnika — jak i jego nieobecności.
Zaufaj że wzrost odbywa się nawet bez Twojej uwagi.
🌿

11/03/2026

How to notice that you might be dealing with unprocessed grief
Most people think grief looks a certain way.
Tears. Sadness. A clear before and after.
But for many people — grief is quieter than that. Or stranger. Or completely unexpected.
Unprocessed grief is grief that hasn't had space to be felt, named, or moved through. It can build up over months or even years — especially when life kept going and there was no room to stop.
Here are some signs that grief might be present, even if you haven't named it that way:
You feel irritable or angry more than usual — and it doesn't quite fit the situations you're in.
You feel numb or disconnected — like you're watching your life from behind glass.
You've lost interest in things that used to bring you joy or meaning.
You feel exhausted in a way that sleep doesn't fix.
You avoid certain topics, places, or people — without fully understanding why.
You have a low-level sadness that just sits there, underneath everything.
You notice anniversaries or dates hitting you harder than expected.
None of this means something is wrong with you.
It means you are human, and you have loved someone or something — and that loss matters.
Grief doesn't disappear when we ignore it. It waits. And it often speaks through the body, through behaviour, through a quiet heaviness that becomes the background of everyday life.
If any of this resonates — I'd gently invite you to pause and ask yourself: Is there something I haven't given myself permission to grieve?
You don't need to have all the answers. You only need to notice.

I work with people navigating bereavement and loss — individually and in small, supportive groups. If you'd like to know more, feel free to reach out or follow along here.

🇵🇱 Żałoba nie zawsze wygląda jak smutek. Często objawia się drażliwością, odrętwieniam, zmęczeniem czy wycofaniem — i możemy jej nie rozpoznać latami. Jeśli coś z powyższego brzmi znajomo, być może nosisz coś, co zasługuje na przestrzeń i uwagę.

22/09/2025

🌍 Świat zdaje się chwiać w posadach. Co chwilę słyszymy o wojnach i konfliktach. W takiej atmosferze utrzymanie równowagi psychicznej nie jest łatwe – codzienność w zalewie złych wiadomości przypomina raczej taniec na ruchomym dywaniku niż spokojny walc.

😰 Do tego codzienne stresy – rzeczy, na które nie mamy ochoty, presja, oczekiwania, poczucie, że „powinniśmy bardziej się postarać”. To myślenie, że odpoczynek i radość przyjdą kiedyś same, bywa zwodnicze – bo odbiera nam wybór i dostęp do naszych zasobów tu i teraz.

🧠 Nasz organizm ma świetny mechanizm – reakcję walki/ucieczki (Fight/Flight). Kiedyś ratował życie przed tygrysem szablozębnym, dziś uruchamia się przy egzaminach, deadline’ach czy kłótniach. A walka z egzaminatorem albo ucieczka z pracy… raczej nie pomogą nam żyć tak, jak chcemy.

Dlatego potrzebujemy sposobów na „miękkie lądowanie” i powrót do równowagi.

✨ Co może pomóc?

Baw się – wykorzystuj chwile bezpieczeństwa na ładowanie baterii.

Endorfiny i oksytocyna – pojawiają się, gdy robimy coś dla przyjemności, kochamy, dbamy o relacje.

Odpoczynek to konieczność – nie luksus. Twoje emocje wpływają także na innych.

Odkryj swoją zabawę – zapytaj siebie:

Jak wyglądałby mój idealny dzień?

Co sprawiało mi radość w przeszłości?

Co bym zrobił, gdybym nie był zestresowany?

Sprawdź swoje przekonania o zabawie – czy uważasz, że to tylko dla dzieci? A może nigdy nie miałeś na nią przestrzeni? Świadomość tego pomaga w zmianie.

🌱 Stresu nie da się całkowicie wyeliminować – i dobrze, bo jest potrzebny. Ale możemy nauczyć się korzystać z chwil oddechu, zabawy i relacji, by wracać do swojego „centrum”.

👉 A Ty? Co najbardziej pomaga Ci „miękko lądować” po stresującym dniu?

Monika Trojanowska CBT Therapist Edinburgh

13/04/2026

05/04/2026

05/04/2026

16/03/2026

12/03/2026

11/03/2026

22/09/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category