26/11/2025
I slept weirdly last night.
Woke up in the morning with this pain under my left shoulder blade – a sort of odd tightness. As the hours went by, the pain kept getting worse, the discomfort ramped up, and I just felt… off.
A friend calls and says it’s probably emotions. And maybe she’s right – I’ve just moved into a new practice. Loads of running around, painting, arranging things, shifting equipment. Everything’s got to work, everything’s got to fit. It all creates this micro-stress – you don’t feel it in the moment, but it settles in your body here and there.
I stayed home for a few hours and thought: alright, I’ll do some self-therapy. But with what? All my round bits and physio toys are at the practice. I don’t even have a massager at home. So I think: once I finish the evening session with Paweł, I’ll sort myself out.
I finish with Paweł, look at the time – need to drive my son home. Damn, no time. I glance at the massager, grab it, chuck it in the car. Get back and think: I’ll do some therapy while the little one’s chasing the ball. Dropped him off at training, threw on my trainers myself (’cause I’m training for a marathon). Took a few steps and thought: ugh, I can’t be bothered to go back just to massage myself. I run for 10 minutes – shoulder blade hurts, still there. 20 minutes – don’t feel a thing.
Maybe it’s magic, but I reckon movement in any form – even just swinging your legs – affects what’s going on up top.
I don’t know what you’ll take from this slightly chaotic text, but there’s one thing I wanted to show: whatever’s going on – start with small steps. Do something, anything, and who knows – maybe that little “anything” turns out to be exactly enough.
🇵🇱
Jakoś dziwnie spałem tej nocy.
Rano wstałem z bólem pod lewą łopatką – takie dziwne spięcie.
Z godziny na godzinę ból narastał, dyskomfort się pogłębiał, jakoś tak nieswojo mi było.
Dzwoni znajoma i mówi, że to pewnie emocje. Może coś w tym jest – w końcu właśnie się przeprowadziłem do nowego gabinetu. Dużo biegania, malowanie, układanie, przenoszenie sprzętu. Wszystko musi działać, wszystko musi pasować. To generuje taki mikro-stres – nie czujemy go w czasie rzeczywistym , ale odkłada się w ciele tu i tam.
Byłem kilka godzin w domu i pomyślałem sobie: okej, zrobię sobie self-therapy. Ale czym? Wszystkie okrągłe elementy, wszystkie zabawki fizjoterapeutyczne mam w gabinecie. Nawet masażera nie ma w domu. No to myślę: jak tylko skończę wieczorem terapię z Pawłem, zajmę się sobą.
Kończę terapię z Pawłem, patrzę na zegarek – czas zawieźć syna do domu. Kurde, nie mam czasu. Patrzę na masażer, chwytam, biorę do auta. Wracam i myślę: zrobię sobie terapię, jak mały będzie biegał za piłką. Zawiozłem go na trening, sam wskoczyłem w trampki – ( no bo sam trenuję do maratonu). Zrobiłem parę kroków, myślę sobie: kurde, nie chce mi się już wracać, żeby się masować. Biegnę 10 minut – łopatka- czuję ją, nadal boli. 20 minut – nic nie czuję.
Może to magia, ale mi się wydaje, że ruch w każdej formie – nawet jak machasz nogami – wpływa na to, co się dzieje na górze.
Nie wiem, co wyniesiesz z tego trochę chaotycznego tekstu, ale chciałem pokazać jedno: nieważne, co się dzieje – zacznijmy od małych kroków. Zróbmy cokolwiek, a nuż się okaże, że to cokolwiek było właśnie tyle, ile trzeba.
