Prywatny Gabinet Psychoterapii

21/03/2026

Dobrego weekendu!🥸

15/03/2026

W miniony piątek obchodziliśmy 20-lecie Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Integracyjnej. Bardzo przyjemnie spędzony dzień ze „starymi przyjaciółmi”. Trudno uwierzyć, że minęło już tyle czasu!

23/02/2026

Dbajcie o siebie...

21/02/2026

Potrzeba bliskości i dotyku

W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku amerykański psycholog Henry Harlow, zajmujący się głównie badaniami nad przywiązaniem, rozwojem emocjonalnym i relacjami społecznymi, przeprowadził kontrowersyjny etycznie i powszechnie krytykowany ze względu na cierpienie zwierząt eksperyment psychologiczny nad małymi rezusami.

Założeniem eksperymentu było sprawdzenie, co jest fundamentem tworzenia więzi między młodym a opiekunem. Czy jest to zaspokajanie fizjologicznej potrzeby głodu poprzez karmienie czy zaspokojenie potrzeby fizycznej bliskości i potrzeby bezpieczeństwa?

Bezpośrednio po narodzinach młode małpki oddzielano od matek. W klatce podzielonej na dwa odrębne pomieszczenia umieszczono dwie zrobione z drutu imitacje “małpy matki”. Jedna wykonana z drutu trzymała butelkę z mlekiem; drugą, również wykonaną z drutu i drewna, narzucono miękką tkaniną (frotte) bez butelki mleka.

Obserwacja dotyczyła długości czasu, jaki małe małpki spędzają z “małpą matką” oraz do której uciekają w sytuacjach stresowych.
Małpki spędzały niemal cały czas (około 18 h) przytulone do “matki” narzuconej przyjemną w dotyku tkaniną. Do drugiej, zrobionej z drutu, przychodziły jedynie wtedy, kiedy odczuwały potrzebę głodu.
Zaraz po najedzeniu wracały do “miękkiej matki”. Zaobserwowano również, że w sytuacjach stresowych, podczas których eksponowano mechanicznego hałaśliwego i przerażającego “misia”, oraz w sytuacji, gdzie w pomieszczeniu porozrzucane na podłodze były różne przedmioty budzące w małych rezusach stan niepokoju i niepewności, za każdym razem uciekały do makiety matki narzuconej miękką tkaniną.

Eksperyment Harlow-a obalił panujące wówczas przekonania behaviorystów, którzy twierdzili, że miłość jest jedynie wyuczonym odruchem związanym z karmieniem.
Bliskość fizyczna, gwarantująca poczucie bezpieczeństwa, jest ważniejsza dla rozwoju emocjonalnego niż zaspokajanie fizjologicznej potrzeby głodu.

Bliska obecność “miękkiej matki” pozwalała na stopniowe obniżanie poziomu lęku u małych rezusów oraz postępującą eksplorację otoczenia. Bez jej obecności zastygały w obezwładniającym paraliżu.

Harlow zauważył jednocześnie, że małpki, które dorastały bez prawdziwej matki (nawet te z matką narzuconą tkaniną), wykazywały w życiu dorosłym poważne zaburzenia: były aspołeczne, agresywne, impulsywne, przejawiające znaczne trudności w opiece nad własnym potomstwem.

Uznano, że przywiązanie opiera się w ogromnej mierze na bliskości, dotyku i poczuciu bezpieczeństwa oraz że wczesny kontakt emocjonalny jest kluczowy dla prawidłowego rozwoju emocjonalnego. Brak bliskich i bezpiecznych relacji społecznych we wczesnym stadium rozwoju może prowadzić do trwałych trudności emocjonalnych i psychicznych w dorosłym życiu.

14/02/2026

Jednym z warunków skutecznej psychoterapii jest zbudowanie bezpiecznej relacji opartej na bezwarunkowej akceptacji, zaufaniu, autentyczności i niezaborczej otwartości. Dzisiaj rano od pewnej nastolatki dostałem czekoladowe serduszko. Wyciągnięte prosto z kieszeni, lekko sfatygowane, ponieważ pod wpływem ciepła czekolada trochę się rozpuściła i potrzebowała ponownego uformowania. Ten drobny symbol w profesjonalnej relacji wiele znaczy… Zachęcam do budowania zdrowych, bezpiecznych, otwartych, uczciwych i autentycznych relacji i dbania o nie, nie tylko w walentynki:) Dobrego weekendu!

07/02/2026

Dobrego weekendu!

17/01/2026

Notatka z dzisiejszej sesji z szesnastoletnią dziewczyną.
Zachęca do refleksji…
Dobrego weekendu!

11/01/2026

Tydzień temu dostałem zza oceanu takie zdjęcie. Jego wyjątkowość polega na tym, że wysoce prawdopodobne jest, iż widoczny na nim egzemplarz naszej książki to jedyna taka pozycja w Ameryce Północnej.

27/12/2025

Kew Gardens zawsze robi wrażenie, choć zdaniem rodziny w zeszłym roku robiło większe🤭

24/12/2025

Zdrowia i Spokoju! Dobrego jedzenia i chwil bez pośpiechu, odpoczynku, uważności, bycia w tu i teraz oraz radości! Wesołych Świąt!🎄🌲🎄

13/12/2025

Co się dzieje, gdy człowiek przestaje wyznaczać granice?

W 1974 roku artystka Marina Abramović przeprowadziła jeden z najbardziej wstrząsających i niepokojących “eksperymentów społecznych” XX wieku — performance „Rhythm 0”.

Artystka stała nieruchomo przez 6 godzin w galerii w Neapolu.
Ogłosiła, że jest obiektem, a publiczność może zrobić z jej ciałem wszystko co chce, bez żadnych konsekwencji.
Na stole położyła 72 przedmioty — od piórka i róży po żyletkę i naładowany pistolet.
Publiczność otrzymała jedno polecenie:
Możecie zrobić z moim ciałem, co tylko chcecie.
Odpowiedzialność spada na mnie.
Początkowo ludzie reagowali z wyraźną podejrzliwością i ostrożnością, natomiast z upływem czasu granice zaczęły zanikać.

Na początku byli delikatni. Potem ciekawi. W końcu — okrutni.

Zaczęli:
– ciąć jej skórę
– rozbierać ją
– wbijać ciernie róży
– lizać krew spływającą po ciele
– przystawiać pistolet do jej głowy

Ona nie zareagowała ani razu.
Po 6 godzinach Abramović zrobiła krok w stronę publiczności.
Próbowała patrzeć ludziom w oczy.
Ci sami, którzy chwilę wcześniej przekraczali wszystkie granice, mieli ogromną trudność konfrontacji z jej człowieczeństwem. Pojawił się wstyd, poczucie winy, zażenowania, a dpowiedzialność wróciła.

Istotą “Rhythm 0” nie było udowodnienie tezy, że ludzie są z natury źli. Było pokazanie jak niewiele trzeba, żeby przy absolutnej władzy, rozmytej odpoiwedzialności i dehumanizacji człowieka przekraczać niemal wszelkie granice…

Uważa się, że performance Mariny Abramović nie był tylko prowokacją artystyczną. Był brutalnym lustrem, w którym odbiło się ludzkie zachowanie, gdy znikają granice, normy i odpowiedzialność.
Kiedy artystka oddała swoje ciało w pełni do dyspozycji publiczności, na początku pojawiła się w nich empatia. Wystarczyło jednak kilka godzin, aby ciekawość zamieniła się w dominację, a ta — w przemoc. Kluczowe było jedno: brak reakcji. Marina nie protestowała, nie uciekała, nie stawiała oporu. Przestała być „osobą” — stała się obiektem.

To właśnie wtedy ujawnił się mechanizm dobrze znany psychologii: jeśli nikt nie mówi „stop”, granice zaczynają się przesuwać.

Eksperyment pokazał, jak łatwo człowiek:
• przerzuca odpowiedzialność („skoro wolno, to mogę”),
• usprawiedliwia swoje czyny sytuacją,
• traci empatię, gdy druga strona zostaje odczłowieczona.
Oczywiście najbardziej przejmujący moment nastąpił na końcu. Gdy Marina zaczęła się poruszać i odzyskała podmiotowość, publiczność… uciekła. Wstyd, lęk, poczucie winy i konfrontacja z własnym zachowaniem okazały się trudniejsze niż sama przemoc.
Wniosek?
Nie potrzeba złych ludzi, by doszło do zła. Wystarczy:
• milczenie,
• przyzwolenie,
• brak granic.
Rhythm 0 do dziś pozostaje jednym z najmocniejszych dowodów na to, jak cienka jest granica między człowieczeństwem a okrucieństwem — i jak bardzo zależy ona od odpowiedzialności, reakcji i odwagi powiedzenia stop!

O tym “eksperymencie” mówi się, że był ludzkim lustrem. Pomyślcie o tym…

Profesjonalna psychoterapia i pomoc psychologiczna w Londynie