პოლ შელდონი / paul sheldon

13/08/2025

ვატიკანში, წმ. პეტრეს ტაძარში ადვილად შეამჩნევთ წმ. პეტრეს ამ ქანდაკებას, რომელიც არნოლფო დი კამბიოს მიეკუთვნება და შექმნილია 1200 -1300 წლებში. თუ კარგად დააკვირდებით ქანდაკების ფეხები 800 წლოვანი პილიგრიმობის, მორწმუნეების მიერ მათზე შეხებისაგან და ამბორისგან თითქმის გაცვდა.

წმინდა პეტრეს ამ ქანდაკებაში ასევე წარმოდგენილია მისი სიმბოლიკის განუყოფელი ნაწილი - გასაღები. ამის ახსნა მოცემულია ტაძრის გასწვრივ, კედლის მაღლა გაკეთებულ წარწერაში - "Quodcumque ligaveris super terram, erit ligatum et in coelis: et quodcumque solveris super terram, erit solutum et in coelis" - რომელიც არის ნაწყვეტი მათეს სახარებიდან (16:19):

"მიუგო იესომ და უთხრა მას: „ნეტარ ხარ შენ, სიმონ იონას ძევ, ვინაიდან შენ ეს გამოგიცხადა არა ხორცმა და სისხლმა, არამედ მამაჩემმა, რომელიც ცაშია.

18. მეც გეუბნები შენ: შენა ხარ პეტრე და ამ კლდეზე ავაშენებ ჩემს ეკლესიას და მას ვერ დაძლევენ ჯოჯოხეთის ბჭენი.

19. მოგცემ შენ ცათა სასუფევლის გასაღებებს და, რასაც შეჰკრავ მიწაზე, ზეცაშიც შეკრული იქნება, ხოლო რასაც გახსნი მიწაზე, გახსნილი იქნება ზეცაშიც“.

მოგვწერეთ და ჩვენ დაგიგეგმავთ დაუვიწყარ ტურებს : https://www.facebook.com/profile.php?id=61577488014765

11/08/2025

ვატიკანში, წმინდა პეტრეს ტაძარში, წმინდა პეტრეს საფლავთან თუ მოხვდებით, ხელმარცხნივ კედელზე შეამჩნევთ ამოტრიალებულ ჯვარს. რატომ?

ამოტრიალებული ჯვარი როგორც "Petrine Cross" - წმ. პეტრეს ჯვარი, ასახავს წმ. პეტრეს ღვაწლსა და წამებას. გადმოცემის თანახმად მან თვითონვე ისურვა ასეთი სახით მომხდარიყო მისი ჯვარცმა, რომლის ბრძანებაც ნერონმა გასცა.

მიზეზი მისი სურვილისა იყო ის რომ ის არ თვლიდა თავს ღირსად იგივენაირად გაეკრათ ჯვარზე როგორც ქრისტე. მისი ამგვარი სურვილი აღქმულია როგორც უკიდურესი თავმდაბლობისა და თაყვანისცემის აქტი.

მნიშვნელოვანია ის ფაქტიც რომ თანამედროვე ეპოქაში სატანისტური კულტებისა და პოპ-კულტურის მიერ ამობრუნებული ჯვარი გამოყენებულია როგორც ანტიქრისტიანული და სატანისტური სიმბოლო, თუმცა ქრისტიანულ იკინოგრაფიაში და თეოლოგიაში მისი მნიშვნელობა რადიკალურად განსხვავდება და ქრისტეს ერთგული მოწაფისა და ყველაზე ცნობილი მაქდაგებლის წმ. პეტრეს უკიდურეს თავმდაბლობასა და ქრისტესადმი თაყვანისცემის სიმბოლოა.

მოგვწერეთ და ჩვენ დაგიგეგმავთ დაუვიწყარ ტურებს : https://www.facebook.com/profile.php?id=61577488014765

11/08/2025

წმინდა პეტრეს ჩარდახი (Baldacchino di San Pietro) რომელიც ვატიკანში, წმინდა პეტრეს ტაძარში ზუსტად მიქელანჯელოს გუმბათის ქვეშ დგას, ჯან ლორენცო ბერნინის მიერ არის შესრულებული. ჩარდახი ბრინჯაოსგანაა დამზადებული და 1623-დან 1634 წლამდე მზადდებოდა. მისი დამზადება პაპმა ურბან VIII -მ შეუკვეთა და დააფინანსა. პაპი ურბან VIII ბარბერინის გვარს მიეკუთვნებოდა რომელიც ძალიან შეძლებული ოჯახი იყო იმდროინდელ რომში.
ბრინჯაოს მასალა რომლისგანაც ჩარდახია დამზადებული იმდროინდელ რომში ძნელად თუ მოიპოვებოდა და ლეგენდა გვიამბობს რომ ბარბერინმა დაქირავებულ მძარცველებს ის რომის პანთეონის სახურავიდან მოაპარინა. ამიტომაც იტალიაში, რომში დამკვიდრდა გამოთქმა: "Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini" - რაც ბარბაროსებს არ გაუკეთებიათ, ბარბერინმა გააკეთა.

ბერნინის ეს შედევრი ბაროკოს სტილის სკულპტურასა და არქიტექტურას ერთიანებს და შეუძლებელია გამოგრჩეთ ტაძარში ვიზიტისას.

მოგვწერეთ და ჩვენ დაგიგეგმავთ დაუვიწყარ ტურებს : https://www.facebook.com/profile.php?id=61577488014765

14/05/2025

1878 წელს ვინსენტ ვან გოგი, მისი ძმის თეოსადმი გაგზავნილ წერილში წერდა: "როდესაც თეთრი ცხენი საზიდარით მაღაროში დასახიჩრებულ კაცს ჩამოატარებს, ადამიანს თვალწინ დაგიდგება ჯოზეფ იზრაელის ნახატი "მეთევზეების მიერ დამხრჩვალი კაცის ამოყვანა".

ჰოლანდიელმა მხატვარმა ჯოზეფ იზრაელმა ეს ნახატი 1861 წელს დახატა და მისი დახატვიდან ვან გოგის წერილამდე მხოლოდ 17 წელია გასული. 1910 წელს ნახატი ალექსანდრე იანგმა ლონდონის "ეროვნულ გალერეას" გადასცა სადაც დღემდე ინახება. ნახატი იმ დროისათვის უჩვეულოდ დიდ ტილოზე იყო შესრულებული (129სმ X 244სმ) , ასეთი მასშტაბის ტილოები ძირითადად ისტორიული სურათებისთვის იყო განკუთვნილი და იმ დროისთვის სოციალური ყოფის ასახვისთვის ამ მასშტაბის ტილოს გამოყენება მიუთითებდა რომ ისტორიულ ნახატები მნიშვნელობას კარგავდნენ და მათ ნელნელა რეალისტური და ყოველდღიური ყოფის ამსახველი ნახატები ანაცვლებდნენ.

კომპოზიცია სავარაუდოდ ამსტერდამშია შესრულებული. მხატვარმა ეს ნახატი შეასრულა ზანდვურტში შესრულებული ჩანახატების მიხედვით. ჯოზეფმა ზანდვურტში რამდენიმე თვე დაჰყო სადაც ის მეთევზეების და მათი ოჯახების ყოველდღიურ ცხოვრებას იკვლევდა. ვან გოგიც სწორედ ამ მიზნით აღმოჩნდა ჯერ ზანდვურტში ხოლო შემდეგ ბორინეჟში, საიდანაც ზემოთ მოცემული წერილი გაუგზავნა ძმას.

ნახატმა იზრაელის კარიერაში უმნიშვნელოვანესი გარღვევა მოიტანა. კრიტიკოსები ამ ნახატით აღფრთოვანებულები იყვნენ და ამან განაპირობა ის რომ ნახატი 1860 - იან წლებში გამოფენილი იყო პარიზში , ლონდონსა და ანტვერპენში.

21/05/2024

17/04/2024

ეს გვერდი ვანოსთვის გაკეთდა, მასთან ერთად საბრძოლველად საბოლოო გამოჯანმრთელებამდე 🥰
ვანო, მისი ოჯახი და მეგობრები ერთად ვაპირებთ გამარჯვებას. შემოგვიერთდი ✊

28/05/2023

ძალიან ხშირად მხვდება პოსტები ნაგვის ურნასთან დაყრილ წიგნებზე. ხალხიც გლოვობს კომენტარებში და გადავწყვიტე ერთი მარტივი პოსტი დამეწერა თუ რას ნიშნავს წიგნი. წიგნი მკითხველის გარეშე არანაირი ღირებულებების მატარებელი არ არის, მკვდარია. ფურცლების გროვაა და მეტი არაფერი. ყველაზე გენიალური წიგნიც კი სულს მაშინ ჩაიდგამს და გაცოცხლდება როცა მკითხველი გადაშლის. ნაგვის ურნასთან დაყრილი წიგნები მკვდარი წიგნებია და საცოდაობა თავისთავად ფაქტი არ არის. საცოდაობა ხალხია რომელმაც კავშირი გაწყვიტა მასთან. გადაყრილი წიგნები სიცივესა და სიცხეს ვერ გრძნობენ, წიგნი ბუნებრივი კომპონენტების ნაზავია რომელიც ბუნებასვე დაუბრუნდება ლპობისა და გახრწნის გზით. საცოდავები არიან ადამიანები რომლებმაც მასთან კავშირი გაწყვიტეს და დაკარგეს შანსი კიდევ ერთი კარები გაეღოთ, კიდევ ერთი წიგნისთვის სულის ჩადგმის შესაძლებლობა დაკარგეს.

20/04/2023

მიქელანჯელო ანტონიონის ეს ფილმი იმ ფილმების კატეგორიას მიეკუთვნება რომლებიც ინტერნეტის სამყაროში, თანამედროვე ცხოვრების ორომტრიალში ძნელი საყურებელია. ფილმი დინამიზმს, ჰიპერრეალობას, შინაარსსა და ზოგადად ცხოვრების A პუნქტიდან B პუნქტამდე მიჯაჭვულობას არ აღიარებს. არ აღიარებს დანახულისა და გაგონილის რალურობასა და ნამდვილობას. არ აღიარებს განცდილის რეალურობას და გადავყავართ ჩემს საყვარელ თემაში - სოლიფსიზმში. სოლიფსიზმისთვის ყველაფერი ტყუილია. ან იმდენად არის ნამდვილი რამდენადაც მისი ინტერპრეტირება შეუძლებელია. სოლიფსიზმი ამბობს რომ თუ არსებობს რაიმე რაზეც ორი აზრი შეიძლება გამოითქვას უკვე აბსურდია, აბსტრაქციაა და რეალობას არ შესსაბამება, თუნდაც ის ვინმეს მიერ დანახული, გადასინჯული და ფოტოზეც კი იყოს აღბეჭდილი. ჭეშმარიტია მხოლოდ ის რაზეც ორი აზრი არ არსებობს.
ჩვენ ვცხოვრობთ რეალობაში ან თუნდაც ანტონიონისეულ არარეალობაში, სადაც თითქოს ყველაფერი ნამდვილია, ფირზე აღბეჭდილი, გადაღებული და დაფიქსირებულია. საზოგადოების უმეტეს ნაწილს ნანახი და გაგონილი ერთადერთ არსებულ ჭეშმარიტებად წარმოუდგენია, თუმცა ამავდროულად ეს "ჭეშმარიტება" იმდენად სახეცვალებადია, იმდენად არახელშესახებია რომ მისი დადასტურება, გამოდევნება და დაფიქსირება შეუძლებელია. ის რაც დღეს "რეალურია" ხვალ "არარეალური"ხდება, ის რაც დღეს აღიქმება როგორც "ჭეშმარიტება" ხვალ "სიცრუე" ხდება.
ანტონიონი ამ თემას არაჩვეულებრივად ეხმიანება. ეს ფილმი დაგვაფიქრებს რა არის ჭეშმარიტება? ნუთუ ის რასაც ვხედავთ ჭეშმარიტებაა? რეალობაა? სინამდვილეა?

25/12/2022

უცნაური ბედი აქვს რუსულ წიგნებს. "- ეს წიგნი ორასი წლის შემდეგაც არ გამოქვეყნდება" - "ჟდავნოვშჩინის" პერიოდში, რუსი ცენზორის მიერ წარმოთქმული ეს ფრაზა, არ ნიშნავს მხოლოდ იმას რომ წიგნის დედანი სადღაც ჩრჩილნაჭამ არქივებში გაუჩინარდება, განსახილველად არ გადაეცემა და ა.შ. ეს ფრაზა ყველაფერთან ერთად ნიშნავს გულაგს, გაციმბირებას, გადასახლებას, გაუბედურებას და ტანჯვას. წიგნის სამი დედანიდან, ორი NKVD-ს ოფიცრებმა ამოიღეს ჩხრეკის შედეგად. ერთი დედანი გროსმანის მეგობარი მწერლის დაჩაზე, მის გახუნებულ პალტოებს შორის, "მეშოკში" გახვეული ეკიდა, მერე ჩუმად გაიპარა ემიგრაციაში, კონტრაბანდული გზით თუ ხერხით აღმოჩნდა შევიცარიაში, იქ დაიბეჭდა და უკანვე დაბრუნდა. წიგნის სახელია "ცხოვრება და ბედისწერა". მანამდე იყო "სტალინგრადი", რომელიც კრიტიკის ქარცეცხლში გაატარეს იმიტომ, რომ "სტალინგრადში" ერთი სიტყვა არ წერია სტალინზე. გროსმანი ახერხებდა დისტანცირებას, საოცარ დისტანცირებას. ტოლსტოისებურ დისტანცირებას ისტორიის "მთავარი გმირებისაგან" და წერდა უბრალო ადამიანებზე, მაშინ როდესაც "პიროვნების კულტი" პოლიტიკის დედაარსი იყო. პატარა ბოლკნოტით, 1941 წლიდან, სადღაც რუსული ფრონტის სიღრმეებიდან, გროსმანი წითელ არმიელებთან ერთად მიყვება ფრონტს. ჩარჩება სტალინგრადში გენერალ ჩუიკოვის რაზმთან ერთად, შიმშილში, საზარელ ტერორში და ჯანმრთელობა შერყეული, ნერვების უკიდურესი დაძაბულობის ფონზე, მეორე მსოფლიო ომის გარდამტეხ წუთებში, წერს ჯარისკაცებზე, ადამიანებზე. არ წერს ჟუკოვზე, სტალინზე რადგან სწამს ტოლსტოისებური თხრობის, ათიათასობით, ასიათასობით და მილიონობით ადამიანის ბედია სასწორზე და არა გენერლების, მარშლების და მხედართმთავრების. ბერდიჩევში დატოვა დედა, უკრაინა საზარელი ტერორის მსხვერპლია, ბაბი ირის ხეობაში გერმანელები ასიათასობით ებრაელს, არაებრაელს, კომუნისტსა და არაკომუნისტს, პარტიულს და არაპარტიულს, მჭედელს და მეწაღეს, ფერმერს, მებაღეს, დიასახლის, ობოლ ბავშვებს, მოსწავლეებსა და მასწავლებელებს სწირავენ მსხვერპლად. გროსმანის დედაც მათ შორისაა. გროსმანი გარდაცვლილ დედას სწერს წერილს: " - მესიზმრა ჩვენი პატარა სახლი, ცარიელი სკამი შენი საქსოვით და მივხვდი რომ აღარა ხარ.. ჩემს მეხსიერებაშ მუდამ იცოცხლებ, მე არ დაგივიწყებ არასოდეს" .. სტალინგრადიდან უკრაინაში, ბელორუსიაში, პოლონეთში. ტრებლინკა, ენით აღუწერელი საშინელება მისი ბლოკნოტის ფურცლებზე საშინელი სიცხადით იწერება: " - ირგვლივ ყველაფერი ყვავის, მინდორი მწვანედ ბიბინებს, ყვავილები ყვავიან, ჩიტები ჭიკჭიკებენ მაგრამ სუნი, ეს გაზაფხულის სურნელი არ არის, მიწა მოუშუშებელი ჭრილობებისგან სკდება და ირგვლივ სიკვდილის სუნი დგას.." . ომში გამგზავრებამდე, სათვალით, ჭარბწონიანი და არაპრაქტიკული, ომიდან დაბრუნების შემდეგ ნაადრევად დაბერებული და უკიდურესად დანგრეული, დამწვარი. მისი სტატიები ვერ ასახავს მის გრძნობებს, ვერ პასუხობს მის ემოციებს და იწყებს ძიებას, როგორ შეიძლება გამოისახოს, როგორ შეილება გამოთქვას, იყვიროს. როგორ შეიძლება გაეცეს ისტორიის საზარელ კითხვას პასუხი: "-რატომ?" და წერს რომანს. რომანებს, რომელსაც ბედი ცოტა ხნით უმუხთლებთ, ისტორიის "ცოტა ხანი" მისთვის საბედისწერო აღმოჩნდება და მოკვდება ისე რომ ვერ ნახავს დაბეჭდილს მის უკანასკნელ შედევრს. მაგრამ ეს რუსული ისტორიაა, უფრო საბჭოური რომელიც რაღაც გენეტიკური საოცრებით ჩემთვის უცხო არ არის. რატომღაც, საბჭოთ კავშირის უკანასკნელი ამოსუნთქვის და კოლაფსის მერე, კარგა ხნით მერე დაბადებულს, არ მეუცნაურება განცდა რომ ვიღაცას, მღილს პოლიტიკურ ისტაბლიშმენტში შეუძლია თქვას : "- ეს წიგნი ორასი წლის შემდეგაც არ გამოქვეყნდება" .. ალბათ საბჭოთა კავშირი არ დანგრეულა, ან ალბათ დაინგრა და მე ნანგრევებში ვცხოვრობ, უსახლკაროსავით... საოცარი მწერალია. სიტყვები არ მყოფნის....

11/09/2022

პიერ ბეზუხოვის დაპატიმრებას ფრანგების მიერ, დასახვრეტად გაყვანას და სასწაულებრივად გადარჩენას წინ უძღვის პიერის ფიქრები: ვისი ხელი ურევია მის სიკვდილში? ადამიანების რომლებმაც ის დააკავეს? არა, შეუძლებელია. მათ წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ რომ პიერს დასახვრეტად გაიყვანდნენ. მოსამართლის? არც მისი რადგან მათი დიალოგი მეტნაკლებად გულთბილადაც კი წარმიმართა. შიგადაშიგ მოსამართლე გამგებიანი თვალებითაც კი ამოხედავდა ხოლმე. ადიუტანტი რომელმაც მოსამართლეს რაღაც სასწრაფო საქმის შესახებ ამცნო? არა, რადგან წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა სასამართლო რა საქმეს განიხილავდა ან ვისი დაკითხვა მიმდინარეობდა. მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩებოდა და პიერს ალბათ დახვრეტდნენ იმის გაუცნობიერებლად ვინ დაადგინა მისი დახვრეტა. მაგრამ სასწაულებრივად გადარჩა და ეს კიდევ შემდეგი უცნაურობის კვანძია მის ფიქრებში. ამოუხსნელი მოვლენათა რიგის. პიერი მასუხებს ეძებს, ეძებს მაშინაც კი როცა ცივ საკანში, სიბნელეში ზის და მის წარმოსახვას მოსვენებას არ აძლევს მანამდე დახვრეტილი უბრალო ადამიანების ხატები. მაგრამ სიბნელიდან ნელნელა გამოფუსფუსდება კაცი სახელად პლატონ კარატაევი. შემწვარ კარტოფილზე მარილს მოაყრის და ორად გაჭრის, მიაწოდებს და ასწავლის როგორ ისამოვნოს მცირედით. მისი ფილოსოფია მარტივია: გიყვარდეს მშობლები, გააჩინე შვილები, მიიღე ცხოვრება ისეთი როგორიც არის, მოითმინე და ისიამოვნე ყოველი მარილმოყრილი, შემწვარი კარტოფილის ლუკმით. ტოლსტოის მონუმენტურ ნაშრომში უამრავი გაკვეთილია. ამ წიგნის წაკითხვა ჩემთვის ერთგვარ მედიტაციად იქცა. ერთგვარი ემოციური ვენტილაციაა ჩემთვის. ასეთ რთულ დროს, როცა სწორედ ისეთივე წარმოუდგენელი და აუხსნელი სიბოროტე ვითარდება ჩვენს გარშემო, წარმოუდგენლად ირონიულია იპოვო პასუხები იმ ერის მემკვიდრეობაში, რომელი ერიც ბრმად და გაუცნობიერებლად მონაწილეობ ისტორიულ ბოროტებაში. როგორც შეუძლებელია ამ ბოროტების უარყოფა, ასევე შეუძლებელია უარყო ის პატარა იმედის მარცვალი რომელიც ტოლსტოიმ გააჩინა. უბრალოებისა და სიკეთის მარცვალი.

06/09/2022

როგორც ფილიპ როთმა თქვა : "ყოველდღიურობა თითქმის ყოველდღე გვაოგნებს", მეც ჩემის მხრივ დავამატებდი რომ საუკუნეების მიღმა ადამიანები ლიტერატურას იყენებდნენ როგორც ახლის შესწავლის, ახალი გამოცდილების მიღების წყაროდ. დღეს ლიტერატურას (მე პირადად) მხოლოდ იმისთვის იყენებენ რომ ძველებურ დინამიზმს დაუბრუნდნენ, ცხოვრების არანორმალური დინება ცოტა დაამუხრუჭონ, გადაშალონ წიგნი და თავი ისევ იმ ნორმალურ სამყაროში იგრძნონ სადაც ყველაფერი მეტნაკლებად პროგნოზირებადი იყო. დღევანდელობა იმდენად სულელურად მოულოდნელია რომ შეუძლებლია გადარჩე ლიტერატურის გარეშე. გვერდის შექმნიდანვე იდეაც სწორედ ეს იყო, ხმა მიმეწვდინა ადამიანებისთვის რომლებიც წიგნთან ერთად თავს უსაფრთხოდ და მყუდროდ გრძნობდნენ. დიდი ხნის შვებულება გამომივიდა, წლები ვფიქრობდი რომ როგორც ძალიან ახირებული მკითხველი, ინგლისური ენის გარეშე არასრულყოფილი მოგზაურობა მელოდა. ეს დიდი ხნის პაუზაც სწორედ ამას მივუძღვენი. გათენებული ღამეების, უკომპრომისო ბრძოლის და უზარმაზარი ძალისხმევის შემდეგ, უზარმაზარი კარიბჭე შევაღე. საოცრებებითა და მოულოდნელობებით სავსე და გადავწვიტე დავბრუნდე. პოლ შელდონი ბრუნდება !!!

18/03/2020

როგორც ჩანს ეს ეპიდემია, ადამიანებში მენტორულ თვისებებსა და ცდუნებებს აღძრავს. დილიდან საღამომდე გაუთავებლად ლაყბობენ, პოსტეპიდემიალურ სოციალური ქცევების ცვლილებებზე, მენტალურ კათარზისზე და ყველას საკუთარი ამბიონი აქვს მოწყობილი. გაუთავებლად მოედინება დამრიგებლური კურთხევანი, რომლებსაც თითქოსდა დამამშვიდებელი ეფექტით გვდებენ პატივს, სინამდვილეში კი უფრო მეტად დამთრგუნველი და დამანგრეველია ვიდრე დამამშვიდებელი. "იკოტრიალეთ სახლში, უყურეთ ფილმებს, იკითხეთ წიგნები.." - ნაივური სახით მარწმუნებდა ერთერთი ცნობილი სახე გუშინ, მისი ბექგრაუნდი - მანსარდის სტილის სახლზე მიანიშნებდა, ფულს ანგარიშზე და მაკარონს გარაჟში.
სამოქალაქო პასუხისმგებლობის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, მაგრამ საშინლად მთრგუნავს ის ზედაპირულობა, სხვისი გაჭირვების გაუცნობიერებლობა, წარმოდგენა რომ, სახლში ჯდომა ადვილი გადასატანი შეიძლება იყოს "სულ რაღაც ორი კვირით", მაშინ როდესაც უამრავი ადამიანი შიშით ელოდება ხვალინდელ დღეს, უკანასკნელ ლუკმებს და კაპიკებს ითვლის და მისთვის ორი საათის პროგნოზირებაც კი ურთულესია მომავალში.
"ყველა კმაყოფილი ვერ იქნება, რათქმაუნდა.."