31/10/2017
Ήπια Γνωστική Διαταραχή
Σύμφωνα με τον επιστημονικά αποδεκτό ορισμό της, άνοια είναι η επίκτητη επιδείνωση των διανοητικών ικανοτήτων του ατόμου η οποία παρεμβαίνει στην ικανότητά του να επιτελεί τις καθημερινές του εργασίες. Πολύ συχνά ωστόσο στα πλαίσια ενός νευρολογικού ιατρείου ερχόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους καθόλα λειτουργικούς στην καθημερινότητά τους οι οποίοι παραπονιούνται ότι η μνήμη τους δεν είναι πια αυτή που ήταν.
Την εμφανή και μετρήσιμη διαταραχή των νοητικών λειτουργιών η οποία ωστόσο δεν επηρεάζει την ικανότητα του ανθρώπου να διαχειρίζεται την καθημερινότητά του καλούμε ήπια γνωστική διαταραχή.
Μπορούμε να διακρίνουμε δύο υποτύπους, τον αμνησιακό στον οποίο προεξάρχει η διαταραχή της μνήμης και τον μη αμνησιακό στον οποίο η μνήμη διατηρείται εν πολλοίς ανέπαφη αλλά πάσχει η ικανότητα σύνθετης σκέψης και επίλυσης προβλημάτων.
Η ήπια γνωστική διαταραχή εμφανίζεται συνήθως μετά τα 60 και είναι συχνότερη μετά τα 70 ή και τα 80 έτη. Φαίνεται δε να είναι συχνότερη στις γυναίκες από ότι στους άνδρες. Σε αρκετές περιπτώσεις ιδίως η αμνησιακή μορφή εξελίσσεται σε τυπικό σύνδρομο άνοιας, αλλά πολλές φορές παραμένει σταθερή χωρίς επιδείνωση ή εμφανίζει και βελτίωση με την πάροδο του χρόνου.Έτσι δεν μπορούμε να πούμε ότι η ήπια γνωστική διαταραχή αποτελεί πάντα πρόδρομο στάδιο Ν. Alzheimer, καθώς αρκετοί από τους ασθενείς που την εμφανίζουν δεν θα εκδηλώσουν ποτέ άνοια.
Όταν διαπιστωθεί ήπια γνωστική διαταραχή θα πρέπει να διενεργείται ολοκληρωμένη διερεύνηση για να αποκλειστούν καταστάσεις όπως ο υποθυρεοειδισμός, η ανεπάρκεια Β12, η κατάθλιψη, ο υδροκέφαλος φυσιολογικής πίεσης, η ισχαιμική λευκοεγκεφαλοπάθεια. Αν ο έλεγχος δεν αναδείξει κάποιο παθολογικό εύρημα θα πρέπει να γίνεται σύσταση για επανέλεγχο με χρήση των προτυποποιημένων κλιμάκων που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της μνήμης σε ένα εξάμηνο ούτως ώστε να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο εξέλιξης σε άνοια.
Θεραπεία για την ήπια γνωστική διαταραχή δεν υπάρχει. Φαίνεται ωστόσο ότι η άσκηση, η ρύθμιση των παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου και η συμμετοχή σε δραστηριότητες που προάγουν την σκέψη και την κοινωνικότητα βελτιώνουν τις γνωστικές λειτουργίες και μειώνουν τον κίνδυνο εξέλιξης σε άνοια.
