Anna Mpellou Psychologist, Office:Αγίου Δημητρίου 153, Agios Dimitrios (2026)

24/05/2026

Διάβασε το μέχρι τέλος. Και θα καταλάβεις πράγματα που ίσως τα θεωρείς αυτονόητα, αλλά δεν είναι.

Ήμουν πάντα εκεί.
Στο τηλέφωνο στις 2 το βράδυ όταν κάποιος έλεγε σε χρειάζομαι.
Στο να πας να τον δεις γιατί σου είπε δεν είμαι καλά κι ας μην είχες δύναμη να σηκωθείς από το κρεβάτι.

Στο να θυμηθείς τα γενέθλια όλων αλλά ελάχιστοι ίσως κανείς, τα δικά σου.
Στο γίνεις ο δυνατός όλων, ενώ μέσα σου ήσουν κομμάτια.

Στο να απαντάς: στείλε μου ότι ώρα με χρειαστείς, καλά είμαι εγώ, ενώ έκλαιγες στο μπάνιο.
Στο να τρέξεις στο νοσοκομείο, στη μετακόμιση, στο πρόβλημα, στον χωρισμό.
Στο να λες: δεν πειράζει, για πράγματα που μέσα σου
σε είχαν διαλύσει.

Κι όμως…

δεν το έκανες μόνο γιατί γαπούσες πολύ.
Ούτε μόνο γιατί είχες καλοσύνη.

Το έκανες γιατί βαθιά μέσα σου
υπήρχε ακόμα εκείνο το παιδί,
που περίμενε κάποιον να το αγαπήσει με αυτόν τον τρόπο!

Και χωρίς να το καταλάβεις, άρχισες να πιστεύεις,
πως για να πάρεις την αγάπη, πρέπει πρώτα να δίνεις όλη τη δική σου.

Να είσαι πάντα εκεί.
Να καταλαβαίνεις.
Να αντέχεις.
Να συγχωρείς.

Μέχρι που κάποια μέρα κουράστηκες τόσο πολύ,
που κατάλαβες κάτι στενάχωρο.

Πως δεν φοβόσουν να μείνεις μόνος/η. Φοβόσουν
πως αν σταματήσεις να δίνεις, κάποιοι άνθρωποι θα σταματήσουν να σε χρειάζονται.
Και θα φύγουν…

Γιατί βαθιά μέσα σου υπάρχει ακόμα εκείνο το κομμάτι,
που θυμάται πως όταν είχε ανάγκη αγάπη και φροντίδα, κανείς δεν ήταν εκεί.

✨Κι έτσι, έγινες μια ψυχή που δίνει συνέχεια.
Γιατί ξέρει καλύτερα από όλους
πώς είναι, να μην έχεις!

Και όσο κι αν κουράστηκες, μην ξεχάσεις ποτέ κάτι:

Οι άνθρωποι που συνεχίζουν να αγαπούν με καθαρή καρδιά,
είναι οι πιο σπάνιοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο. 🤍

Με σεβασμό σε εσένα,
Άννα

➡️

09/05/2026

🔺Διάβασέ το μέχρι το τέλος…Και θα καταλάβεις κάτι που κουβαλάς χρόνια μέσα σου….
Κάποτε πίστευα
πως αν ένας άνθρωπος σε αγαπά…
ε, θα στο δείξει κιόλας.
Πίστευα πως μια μαμά θα ήξερε πώς να με αγκαλιάσει…
και πως εκεί, μέσα στην αγκαλιά της,
όλα τα σπασμένα μου θα κόλλαγαν ξαφνικά.

Κι όταν αυτό δεν συνέβαινε…στενοχωριόμουν.
Έλεγα μέσα μου:
Μάλλον δεν με αγαπά…

Μέχρι που μεγαλώνεις
και καταλαβαίνεις κάτι πολύ σκληρό και πολύ ανθρώπινο μαζί:

Ότι η μαμά σου δεν ήταν ψυχρή!
Ήταν ένα παιδί που μεγάλωσε πριν την ώρα του.
Πολλές μαμάδες αγαπούν…αλλά δεν έμαθαν ποτέ πώς να το δείχνουν.
Δεν ξέρουν καν, πώς να το κάνουν.
Γιατί ούτε εκείνες τις αγκάλιασε κάποιος έτσι.
Η δική τους μαμά…
ο δικός τους μπαμπάς…
ήταν συναισθηματικά απών.
Δεν αγκαλιάστηκαν ποτέ τρυφερά σαν παιδάκια.

Κι αν μεγάλωσες
περιμένοντας λίγη περισσότερη τρυφερότητα,
λίγη περισσότερη ζεστασιά,
δεν σημαίνει ψυχή μου ότι δεν άξιζες την αγάπη.

Σημαίνει πως πολλές φορές
οι άνθρωποι δίνουν μόνο μέχρι εκεί
που έμαθαν να φτάνουν.
Και ίσως τώρα διαβάζοντας αυτό,
καταλαβαίνεις γιατί πονάς ακόμα
από κάποιες αγκαλιές που δεν ήρθαν ποτέ όπως τις είχες ανάγκη.
Και δεν εννοώ μόνο από τους γονείς.

Αν κάτι μπορώ να σου πω από το δικό μου βίωμα,
σαν μαμά κι εγώ…
είναι πως το παιδί σου
θυμάται τον τρόπο που το κοιτάς.
Τον τρόπο που το κρατάς.
Τον τρόπο που το ηρεμείς.
Και καμία αγκαλιά δεν πάει χαμένη!
Αγκάλιασέ το όσο πιο συχνά μπορείς.

🔺Κάποτε μου έλεγαν:
Μην τον παίρνεις αγκαλιά. Θα κακομάθει.
Τη θεωρώ μια εγκληματική συμβουλή!

Τι κακό μπορεί να μάθει ένα παιδί από μια αγκαλιά;
Να νιώθει ασφάλεια;
Να δέχεται αγάπη;
Να μπορεί αύριο να την δίνει κι εκείνο χωρίς φόβο;

Να ξέρεις κάτι:
όταν σήμερα αγκαλιάζεις το παιδί σου,
όταν το ακούς, όταν του μιλάς γλυκά,
όταν το ηρεμείς,
δεν μεγαλώνεις μόνο εκείνο
με έναν πιο υγιή τρόπο.
Θεραπεύεις λίγο λίγο και το παιδί που ήσουν εσύ κάποτε.

Κι όπως κάποτε είχαμε ανάγκη να μας αγαπήσουν
και να μας αγκαλιάσουν… ας το κάνουμε εμείς
στα παιδιά μας.
Κι έτσι κάποια στιγμή, θα γίνουν κι εκείνα
οι μαμάδες και οι μπαμπάδες
που θα ήθελαν
τα δικά τους παιδιά να έχουν.
Χρόνια μας πολλά μαμάδες.
Μας αγαπώ όλες. 🤍

Με σεβασμό,
Άννα

Anna Mpellou Psychologist

29/04/2026

🔺Το πρόλαβες! (Διάβασε το μέχρι το τέλος..)Το είδες.
Το βλέμμα που άλλαξε μια στιγμή. Την αναπνοή που έγινε λίγο πιο αργή.
Και μέσα σου ξεκίνησε ήδη η σκέψη:

Τι είπα τώρα πάλι;;
Τι έκανα;
Λες να θύμωσε;
Δεν το λες φωναχτά. Ποτέ δεν το λες φωναχτά.
Απλώς προσαρμόζεσαι, λίγο πιο ήσυχα, λίγο πιο προσεκτικά.
Για να μην πάει κάτι στραβά.

✨ Και αν πας λίγο πιο πίσω, θα δεις ένα παιδάκι:
Που έμαθε νωρίς ότι το λάθος πληρώνεται.
Που του είχαν επιβάλλει άπειρα «πρέπει» κι αν δεν τα τηρούσε θα το πλήρωνε αυτό.

Που έμαθε να σωπαίνει πριν καν του το ζητήσουν.
Που έκλαιγε χωρίς ήχο.
Γιατί τα δάκρυα μπορεί να ενοχλούσαν.
Που κρυβόταν κάτω από το κρεβάτι.
Που έμενε σιωπηλά στο σκοτάδι.
Που έσκυβε το κεφάλι.

Και έτσι έμαθες να αντέχεις.
Να αντέχεις τους άλλους.
Όχι γιατί είσαι έτσι.
Αλλά γιατί κάποτε, δεν είχες άλλη επιλογή.

Και αυτό το κάνεις και σήμερα.
Για να μην ενοχλήσεις.
Για να μην θυμώσουν.
Γιατί ξέρεις πως αν δεν προσέξεις κάτι, τότε αυτό χαλάει.
Κι εσύ δεν θες να χαλάσει τίποτα.
Θες να χτίσεις μια σχέση όπου θα αγαπάς και θα αγαπιέσαι.
Θες να μην κρίνεις και να μην κρίνεσαι σε κάθε κουβέντα που λέγεται.
Θες σεβασμό, δίνεις σεβασμό.
Θες να νιώθεις ελεύθερος άνθρωπος κι όχι μια ψυχή που φωνή έχει αλλά αν την αφήσει «ελεύθερη» θα την «φυλακίσουν».

Και κάπου εδώ σκέφτεσαι πως δεν είσαι πια εκείνο το παιδάκι. Όχι δεν είσαι!
Και δεν χρειάζεται να αντέχεις… για να σε αγαπήσουν!
Άλλωστε η αγάπη ψυχή μου, δεν θέλει ούτε αντοχή, ούτε λόγους για να αγαπάει.
Απλά αγαπάει! 🧡

Με σεβασμό,
Άννα

********************************
Μια μικρή υπενθύμιση.
Κάποιοι θα το διαβάσουν… και θα καταλάβουν.
Αν σου μίλησε, κράτησέ το.
Ή στείλ’ το.
Ξέρεις πού….🤍
*******************************

#ψυχολόγος #σχέσεις #αγάπη #παιδί

23/04/2026

✨ Σάββατο απόγευμα. Κάθεσαι για λίγο στον καναπέ. Με το κινητό στο χέρι, όχι γιατί έχεις κάτι να δεις.
Αλλά γιατί θες λίγο να “χαθείς”.

Κάποιος δίπλα σου.
Ίδιος χώρος.
Ίδια στιγμή.
Αλλά… αλλού.
Τον κοιτάς για λίγο. Περιμένεις να γυρίσει.
Να σε ρωτήσει κάτι. Οτιδήποτε.
Δεν το κάνει.
Και τότε σου βγαίνει με παράπονο:

«Πάλι με το κινητό είσαι;»
Και αμέσως μετά, έρχεται αυτό:

«Τι άλλο θέλεις πια;
Τα έχεις όλα…
και πάλι γκρινιάζεις;»

Σιωπή. Δεν απαντάς. Τι να πεις άλλωστε;
Δεν σου λείπει κάτι “μεγάλο”.
Δεν σου λείπουν πράγματα.
Σου λείπει να σε νιώσουν!
Να σε δουν λίγο παραπάνω.
Να σε πλησιάσουν, να σε πάρουν μια αγκαλιά χωρίς να το ζητήσεις.

Και κάπου εκεί αρχίζεις να σκέφτεσαι:
μήπως είμαι υπερβολική;
Μήπως ζητάω πολλά;
Μήπως είμαι γκρινιάρα;
Αχάριστη ίσως;
Και έτσι, σιγά σιγά μαθαίνεις να σωπαίνεις.

Δεν ζητάς πολλά ψυχή μου.
Ούτε αχάριστη είσαι.
Απλά ζητάς να σε αγαπούν με τρόπο που να μπορείς να το νιώθεις.
Κι αυτό δεν είναι γκρίνια.
Είναι καρδιά που θέλει να χωρέσει…
γιατί δεν της φτάνει πια να μην την νιώθουν!

Να σε φροντίζεις ……🧡
Με σεβασμό
Άννα

*********************************
Κάποιοι θα το διαβάσουν… και θα καταλάβουν.
Για αυτούς το έγραψα 🤍

#ψυχολόγος #σχέσεις #αγάπη #γυναικα

27/03/2026

Δεν ζηλεύεις, απλώς σε πονάει να νιώθεις πως είσαι αόρατος!
Πως να σου εξηγήσω ότι δεν θέλω να μαλώσουμε; Πως θέλω απλά να με δεις! Υπάρχω κι εγώ εδώ δίπλα!

Να με πάρεις μια αγκαλιά!
Όπως τότε.
Τι άλλαξε;
Πάλι εγώ φταίω;
Εντάξει, να το πάρω πάνω μου, όπως πάντα! Κουράστηκα όμως….

Ίσως, τελικά, δεν φταίει κανείς μας!

Απλώς κάποτε μιλούσαμε την ίδια γλώσσα και τώρα κάπου εκεί μέσα στη κούραση της μέρας, χάσαμε το εμείς.

Μέσα μας κρύβεται ένας άνθρωπος που δεν ξέρει να εκφραστεί σωστά.
Που θυμώνει γιατί φοβάται να δείξει ευαισθησία.
Που θέλει να μείνει, αλλά δεν θυμάται πώς ήταν να αγαπά χωρίς άμυνα!

Κι ίσως τελικά, πίσω απ’ όλα, να μην υπήρξε ποτέ το «φταίω» ή «φταις»!
Απλώς δύο ψυχές που πονάνε με διαφορετικό τρόπο και δεν έμαθαν ποτέ τη γλώσσα η μίας της άλλης.

✨Και ξέρεις κάτι;
Αυτή η γλώσσα μαθαίνεται, ξεκινώντας από το να θυμηθούμε για ποιο λόγο κάποτε αποφασίσαμε να είμαστε μαζί.
Γιατί και τότε υπήρχε κινητό, υπήρχαν οι άλλοι, υπήρχαν προβλήματα.
Κάπου εκεί κρυμμένος είναι ο λόγος, απλά δεν βρίσκει το τρόπο να βγει.
Ας τον βοηθήσουμε.
Κι αν είναι κάτι να σωθεί …θα σωθεί παιδιά!

Να σε φροντίζεις… 🧡
Με σεβασμό
Άννα

28/12/2025

✨Ήταν ένα βράδυ γιορτινό. Λαμπάκια άναβαν στα μπαλκόνια, άλλα σταθερά, άλλα να τρεμοπαίζουν.
Μυρωδιές από φαγητό «ανέβαιναν» στις πολυκατοικίες.

Οι δρόμοι ήσυχοι. Τα σπίτια θορυβώδες.
Και μέσα στα σαλόνια, κινητά στο χέρι.
Οθόνες φωτισμένες.
Stories που περνούσαν γρήγορα.

Πρόσωπα που έβλεπαν.
Πρόσωπα που κι εσύ έβλεπες ότι σε βλέπουν.
Και κάποιοι που περίμεναν.
Το μήνυμα.
Το τηλέφωνο.
Περίμεναν τον φίλο, τη σχέση, το συνάδελφο, το κολλητό, τη μαμά, το μπαμπά, τα αδέρφια…

Δεν περίμεναν κάτι μεγάλο.Όχι εξηγήσεις.
Ένα «χρόνια πολλά».
Ένα «σε σκέφτηκα».
Κάτι μικρό, ανθρώπινο.
Δεν ήρθε.
Κάπου κόλλησε.
Στον εγωισμό.
Στο πείσμα.
Στο «σιγά μην ρίξω εγώ τη μούρη μου πρώτος».

Κι έτσι περνάνε οι γιορτές.
Κι έτσι περνάνε χρόνια.
Με φώτα αναμμένα απ’ έξω και σιωπή από μέσα.

Και το πιο παράξενο;
Όλοι θυμούνται ο ένας τον άλλον.
Απλώς δεν μιλάνε.
Γιατί στο τέλος, δεν είναι τα μεγάλα λόγια που λείπουν. Είναι τα μικρά.
Όσα χωράνε σε ένα μήνυμα.

Κι ένα μήνυμα που δεν στάλθηκε μπορεί να βαραίνει περισσότερο από όλα όσα ειπώθηκαν.
Κι όμως…
οι γιορτές δεν θέλουν αποδείξεις.
Θέλουν παρουσία.
Ένα μήνυμα που να λέει
«σε θυμήθηκα».

Γιατί στο τέλος της μέρας,
ό,τι αγαπάς πραγματικά
δεν το αφήνεις στη σιωπή.
Και κάποιες φορές,
ένα απλό μήνυμα
μπορεί να ζεστάνει περισσότερο
από όλα τα λαμπάκια μαζί.
Για όσους περίμεναν κάτι
και δεν ήρθε.
Για όσους έκαναν πως δεν τους νοιάζει,
αλλά μέσα τους ναι, τους πείραξε….

Αν είσαι ένας απ’ αυτούς, σου στέλνω εγώ αυτό το μήνυμα,
σιγά, ανθρώπινα,
όπως θα έπρεπε να λέγεται:
Με αλήθεια.
Χρόνια πολλά!
Εύχομαι να είσαι καλά!

Με σεβασμό
Άννα

27/11/2025

❗ Εσύ που το διαβάζεις ξέρεις πώς είναι να κοιμάσαι δίπλα σε άνθρωπο και να νιώθεις μόνη/ος;

Να πνίγεσαι με λόγια που κανείς δεν νοιάζεται να ακούσει;
Να λες «δεν πειράζει» για να μην παραδεχτείς ότι σε πειράζει και πολύ μάλιστα;

Ξέρεις πώς είναι: Να κάθεσαι σε καναπέ, να περιμένεις μια απάντηση και αντί για βλέμμα, να παίρνεις το φως του κινητού στο πρόσωπο του/της!
Να μιλάς, και να ακούς ένα ξερό «οκ».
Βουβός κινηματογράφος!

Να εξηγείς, και να σε λένε «υπερβολικό/ή».
Να λες: «πληγώθηκα» και να σου απαντούν «μην το παίζεις πάλι drama queen».

🔺Με θεωρούν δεδομένη/ο Ε, βέβαια όταν έχουν συνηθίσει να τους κάνεις τα χατήρια και εσύ να μην ζητάς ποτέ τίποτα!
Κι όταν τελικά ζητήσεις κάτι, να σου δώσουν το… τίποτα!

Δεν με παίρνεις στα σοβαρά.
Όχι γιατί δεν μιλούσα σωστά ή δεν τα έλεγα ωραία.
Μιλούσα.
Απλώς είχα μάθει να ζητάω διακριτικά, να πονάω ήσυχα,
να χαμογελάω όταν δεν έπρεπε.

Το κατάλαβα όταν έλεγα «κουράστηκα» και απαντούσες «μην κάνεις σκηνές».
Όταν σε ρωτούσα «με ακούς;» και άκουγα «κουφός/ή δεν είμαι, οκ λέγε τι θες».

Δεν σε αγνοούν ψυχή μου.
Σε δοκιμάζουν.
Μέχρι τη μέρα που δεν θα απαντήσεις.

Δεν είσαι δεδομένη.
Απλώς έμαθες να αντέχεις.
Κι εκείνοι το πέρασαν για αδυναμία.
Όμως δύναμη είναι!
Τεράστια!

🔺Κι εσύ που τα νιώθεις όλα αυτά, είναι γιατί δεν θες μάχες να κερδίσεις, αλλά να ακουστείς εκεί που έχουν κλείσει τα αυτιά τους!

Να υπάρξεις μέσα στο δωμάτιο.
Μαζί με τους άλλους!
Να μην χρειάζεται να μειώσεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στη ζωή κάποιου άλλου!

Γιατί αγάπη δεν είναι το να χωρέσω στη ζωή κάποιου αλλά να μην μικρύνω τον εαυτό μου για να ταιριάξω μαζί του!
Και γιατί στο τέλος της μέρας πήρα την απόφαση να Σέβομαι Εμένα!
Με σεβασμό
Άννα

24/11/2025

✨Ο χειρότερος καυγάς δεν είναι όταν φωνάζουν και οι δύο! Είναι όταν οδηγείς…και κάνεις προσπάθεια πίσω από ένα χαμόγελο, να τον γλυτώσεις!

Εγώ στο κάθισμα δίπλα, να κοιτάω τον δρόμο σαν να ψάχνω εκεί να βρω τη λύση. Εσύ να οδηγείς λες και δεν συμβαίνει τίποτα και να ανεβάζεις τον τόνο κάθε φορά που δεν συμφωνώ.

«Δεν το εννοούσα έτσι, μια ζωή τα δικά σου συμπεράσματα βγάζεις εσύ »
«Πάλι τα ίδια κάνεις.»
«Με κουράζεις.
Και εγώ…χαμόγελο!

Το χαμόγελο που λέει:

“Ας τελειώσει εδώ. Δεν έχω όρεξη για τσακωμό!”
Το χέρι σου στο τιμόνι σφίγγεται.
Το δικό μου στα πόδια μου, ακίνητο.
Δεν είμαστε ζευγάρι.
Είμαστε δυο άγνωστοι που απλά βρίσκονται στο ίδιο αυτοκίνητο.

Και κάπου στο φανάρι, μέρος δεύτερο:
ότι “έχω θέμα”.
Ότι “δεν ξέρω να μιλάω”.
Ότι “δεν μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου”.
Κανείς δεν είδε ότι έχω διαχειριστεί τα δικά σου για χρόνια! Μέσα από ένα χαμόγελο!
Που ενώ θέλει να ουρλιάξει στο τέλος δαγκώνεται και χαμογελά!

Όταν χαμογελάω για να μην τσακωθώ…στο τέλος δεν ξέρω αν είμαι εγώ ή τελικά ποιος/ποιά ειμαι;
Δεν θέλω να νικάω σε καυγάδες.
Θέλω να είμαι με άνθρωπο που να μη χρειάζεται να τον φοβάμαι και να πρέπει να κρύβομαι πίσω από ένα χαμόγελο!

❗️Κι εσύ που το διαβάζεις τώρα, μην κάνεις το ίδιο λάθος! Μην κρύβεσαι πίσω από ένα χαμόγελο για να σωθεί η σχέση.
Σώζεις μόνο το πρόβλημα!
Αγάπη δεν είναι η σιωπή!
Η αγάπη είναι χώρος να μιλήσεις χωρίς να φοβάσαι!

Κι αν κάποιος ηρεμεί μόνο όταν εσύ σωπαίνεις και δαγκώνεσαι πίσω από ένα χαμόγελο, τότε δεν σε αγαπά. Σε ελέγχει!

Κι εσύ δεν θέλεις συμβιβασμό.
Θέλεις σεβασμό!
Δεν θέλεις κάποιον να βολεύεται στη σιωπή σου!
Θέλεις κάποιον να αντέχει την αλήθεια σου!
Και στη τελική αν κάποιοι είναι δίπλα μας, ας είναι για την αλήθεια μας παιδιά!
Αυτό!
Άννα

👉 Anna Mpellou

****************************

❗️Αν ένιωσες τα πιο πάνω, στείλε τα σε αυτόν που θες να ακουστείς και δεν ακούγεσαι!
Λόγια με πρόθεση την αγάπη, πάντα ακούγονται!
Και αποθήκευσε το και για εσένα, για όταν ξεχνάς τι αξίζεις! Μια υπενθύμιση Αυτοεκτίμησης!

***************************

03/10/2025

🔺Πόσες φορές κι εσύ, χαμογέλασες ενώ το το μέσα σου ήθελε να ουρλιάξει;

Πόσες φορές, φόρεσες το χαμόγελο επειδή δεν έπρεπε να δείξεις τι νιώθεις είτε για να μην στενοχωρήσεις τους άλλους είτε για να μην σε κρίνουν;

Και πόσες φορές για να μη σε λυπηθούν;

Χαμογελάς στις φωτογραφίες ενώ μέσα σου καταρρέεις.
Χαμογελάς στη δουλειά, ενώ νιώθεις ανασφάλεια και φόβο ότι δεν τα κάνεις σωστά.
Χαμογελάς στη σχέση, ενώ μέσα σου φωνάζεις «Δεν με βλέπει, δεν νοιάζεται καν».

Χαμογελάς στην οικογένεια, για να μη σε ρωτήσουν «Τι έχεις;» Και που να εξηγείς δεν θα καταλάβουν.
Χαμογελάς στους φίλους, γιατί φοβάσαι πως αν πεις την αλήθεια, θα σε πουν περίεργο και ποιος θέλει έναν περίεργο στη παρέα του;

Φοράς το χαμόγελο γιατί κάποτε σου είπαν «να είσαι δυνατός/η»!

🔺Κανείς δεν σου είπε όμως ότι η δύναμη δεν είναι η σιωπή. Δύναμη είναι το να είσαι ο αληθινός εαυτός σου! Με τα καλά σου, τα άσχημα σου, τις παραξενιές σου, τις ομορφιές σου!

Μαζεύεις ανασφάλειες, φόβους, ντροπή. Και τις κρύβεις με ένα «είμαι καλά»
Αλλά δεν είσαι!

Μέσα σου γίνεται πόλεμος. Και απ’ έξω, χαμόγελο.
Και μετά αναρωτιέσαι γιατί κανείς δεν σε βοηθάει και κανείς δεν σε νοιάζεται!

Η απάντηση ίσως σου φανεί σκληρή:

Γιατί φρόντισες εσύ γι αυτό!
Εσύ τους έπεισες ότι είσαι καλά!
Με το χαμόγελό σου!

🔺Και τώρα; Τι μπορείς να κάνεις τώρα; Σώζεται η κατάσταση;
Ναι, σώζεται! Αρκεί να μην συνεχίσεις άλλο έτσι.

Και σταμάτα σε παρακαλώ να περιμένεις να σε καταλάβουν από μόνοι τους! Δεν θα σε καταλάβουν ψυχή μου, συγνώμη που στο λέω έτσι ωμά. Ποτέ!

Γι αυτό σταμάτα να προσποιείσαι.
Δεν χρωστάς σε κανέναν μια τέλεια εικόνα!
Πες την αλήθεια σου σε έναν άνθρωπο. Σε εσένα τον ίδιο. Σε έναν ειδικό. Σε κάποιον!

Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τα πάντα.
Αρκεί να πεις: «Δεν είμαι καλά. Και δεν θέλω να το κρύβω άλλο»!

Και κάπου εκεί…

θα αρχίσει η θεραπεία σου ψυχή μου!

Κάποτε ήμουν στη θέση σου, γι αυτό σήμερα στο λέω με απόλυτη σιγουριά πως ΝΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ! Γίνεται να χαμογελάμε αληθινά πλέον!

Σε θαυμάζω γι αυτό που είσαι!
Με αγάπη και σεβασμό

Άννα

25/03/2025

❗️Κάποτε έκανες τις επιλογές σου, ή έκανε κάποιος άλλος αυτή την επιλογή για σένα… το αποτέλεσμα ένα, έμεινες μόνη!

Μπορεί να ήσουν ανεξάρτητη και δυναμική από πριν, μπορεί να ήσουν και μια πριγκίπισσα με ροζ τουτού!

Ότι κι αν ήσουν, μένοντας μόνη πέρασες όλα τα «επιβαλλόμενα» στάδια:
κλάμα, θρήνος, οδυρμός, αγκαλιά με το πλακάκι…
και έπειτα σήκωσες μανίκια κι άρπαξες τη ζωή απ’ τα μαλλιά!

🔺️Εσύ πάλι,που έμεινες μόνη με ένα ή και περισσότερα παιδάκια, τότε εσύ ειδικά δεν είχες κάν το περιθώριο να πέσεις στα πατώματα, έπρεπε να σταθείς όρθια για εκείνα!

❗️Και τις λάμπες σου άλλαξες
και το αυτοκίνητο πήγες για σέρβις,
και δύο δουλειές έκανες
και χρήματα έχεις έλξει
και τρύπες έκλεισες
και μετακόμιση μόνη έκανες
και το σπίτι ξανά το επίπλωσες
και νέες παρέες έκανες
και ψυχοθεραπεία ξεκίνησες
και καλύτερη εργασία βρήκες
και αυτοκίνητο πήρες
και με την εφορία έβγαλες άκρη
και τον εαυτό σου πας βόλτες
και τα παιδιά σου μεγαλώνεις
και αξιοπρεπέστατη είσαι
και στο τσακίρ κέφι σκότωσες και την κατσαρίδα με την παντόφλα! 🙃

Ναι… πέρασε καιρός, αλλά είναι αλήθεια πια! Τα έχεις καταφέρει και όλα όσα φοβόσουν ή δεν ήξερες να τα κάνεις, τελικά τα έκανες!

❗️Όχι, πες μου όλα αυτά δεν είναι επιτυχίες;
Γιατί τα προσπερνάς λοιπόν και τα θεωρείς δεδομένα;

Γιατί ψυχή μου έχεις μείνει ακόμη, στο πόνο που προκαλεί η συνειδητοποίηση του λάθους.

Όμως αυτή η λάθος επιλογή κοίτα πόσο δυνατή και πόσες ευλογίες σου έδωσε!
Κοίτα πόσα πράγματα κατάφερες!
Θαύμασε τον εαυτό σου για το πως εξελίχθηκε!

🌸 Ναι, τα λάθη μας ήρθαν για να μας μάθουν πως να κάνουμε τα σωστά!
Οπότε ας τα πάρουμε αγκαλιά κι εγώ κι εσύ κι ας νιώσουμε περήφανες γι αυτό που είμαστε σήμερα!
Τα καταφέραμε!
Το ακούς;
Τα καταφέραμε ψυχή μου!
Να σε προσέχεις!
Να σε θαυμάζεις!
Σ αγαπώ σταθερά! ❤️
Άννα

👉
-----------------------------------

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ
στον παλιό μου εαυτό και σε εσένα που πιστεύεις ότι: σιγά μωρέ και τι έχω καταφέρει, μόνη μου είμαι, χάλια τα έχω κάνει 😔.
Κοίτα πίσω ψυχή μου πριν για ύπνο και θα δεις τι έχεις καταφέρει! Τόσα πολλά!

21/03/2025

❗️Θα μοιραστώ μαζί σου 7 αλήθειες, που σαν Ψυχολόγος σου, θα ήθελα να μην παίρνεις στα σοβαρά!
Μα καθόλου στα σοβαρά όμως! 🙃

🔺️Μην παίρνεις σοβαρά τη γνώμη των άλλων!
Επειδή οι άλλοι πάντα θα λένε και αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις, κάνε ότι γουστάρεις! Θα πούνε που θα πούνε, ας το απολαύσεις τουλάχιστον!

🔺️Οι σχέσεις δεν είναι δύσκολες! Ούτε κι εύκολες! Είναι ακριβώς αυτό που πιστεύουμε! Εάν πιστεύεις πως κάτι είναι δύσκολο, αυτό και έλκεις! Σε παρακαλώ, δες το αλλιώς!

🔺️Μην περιμένεις να έχεις χρήματα για να ζήσεις ευτυχισμένα! Ξέρεις πόσοι ζάμπλουτοι, είναι δυστυχισμένοι!

🔺️Τα λάθη σου αγάπησε τα ψυχή μου! Είναι μαθήματα! Σου δίδαξαν τι να αποφύγεις την επόμενη φορά, ώστε να πετύχεις αυτά που θες!

🔺️Μην μένεις στο παρελθόν γιατί κανείς μα κανείς δεν έζησε δεύτερη φορά το χθες! Η ζωή είναι στο τώρα, ούτε καν στο μέλλον! Στο τώρα!

🔺️Μην βάζεις κεφάλι κάτω επειδή σε απέρριψαν! Επειδή κάποιοι δεν είδαν την αξία σου, δε σημαίνει ότι δε θα τη δει ποτέ κανείς; Αυτοί έχασαν! 🙃

🔺️ Κι αν αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος και δεν ζεις ευτυχισμένα...θα σου πω ότι τίποτα δεν κάνεις λάθος!
Απλά έχεις μάθει να εστιάζεις σε αυτά που δεν έχεις και όχι σε αυτά που έχεις!
Κι έτσι σου μένει το παράπονο!

🦋 Και τέλος, να σου θυμίσω ότι δεν υπάρχει εύκολη ή δύσκολη ζωή!
Υπάρχει η ζωή με το νόημα που εσύ της δίνεις!
Γι αυτό πάρε την λίγο αλλιώς και πάνω απ όλα όχι στα σοβαρά ψυχή μου!
Όχι, στα σοβαρά!

Σ αγαπώ σταθερά! ❤️
Έτσι απλά, γιατί η αγάπη δεν θέλει λόγους για να αγαπάει, απλά σγαπάει!
Άννα
Anna Mpellou

-------------------------
❗️ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ σε εσένα που ψάχνεις να βρεις τι πάει λάθος στη ζωή σου! Δεν πάει κάτι λάθος ψυχή μου, απλά χρειάζεται να κάνεις μικρά, διαφορετικά βήματα και θα βρεθείς εκεί που θες!
Θα βρεθείς στα σίγουρα!
-------------------------

Anna Mpellou Psychologist

24/05/2026

09/05/2026

29/04/2026

23/04/2026

27/03/2026

28/12/2025

27/11/2025

24/11/2025

03/10/2025

25/03/2025

21/03/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category