Ψυχής Άκος - Κέντρο Ψυχοθεραπείας - Δημήτρης Κούκης

30/01/2026

Η ανεκτικότητα στον πόνο συχνά παρουσιάζεται, ως καλοσύνη. Στην υπαρξιακή της διάσταση, όμως, μπορεί να λειτουργεί, ως αντιστάθμισμα ανασφάλειας και φόβου εγκατάλειψης. Η ανάγκη του ανήκειν, η αγωνία της μοναξιάς, οδηγούν το άτομο να συγχωρεί επαναλαμβανόμενα, μέχρι το σημείο που ο πόνος παύει να είναι συγκυριακός και μετατρέπεται σε γνώριμη, τοξική συνθήκη. Εκεί, η καλοσύνη δεν είναι πια επιλογή, αλλά άμυνα.
«Δεν έδιωξα ποτέ κανέναν από τη ζωή μου. Κι όμως, πολλοί πέθαναν από ατύχημα εμπιστοσύνης» γράφει εύστοχα ένα σύνθημα. Η φράση αυτή συμπυκνώνει τη χρόνια σύγχυση ανάμεσα στη φροντίδα και την αυτοεγκατάλειψη. Όταν τα όρια απουσιάζουν, η καλοσύνη φθείρει, επιβαρύνει την ψυχική υγεία και αφήνει το άτομο εκτεθειμένο σε επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς.
Στην πορεία της ζωής, ο ανθρωπος συχνά περιπλανιέται ζητώντας επιβεβαίωση της αξίας του μέσα από τους άλλους. Όμως το υπαρξιακό ερώτημα παραμένει: με ποια εσωτερικά εργαλεία ερμηνεύεται η πραγματικότητα; Γιατί «αν το μόνο εφόδιο που έχει κανείς είναι ένα σφυρί, τότε βλέπει τα πάντα ως καρφιά»… ακόμη και τις σχέσεις, ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό.

20/01/2026

https://www.in2life.gr/article/2013619/frontida-vs-aytonomhsh-to-dilhmma-ths-anatrofhs

Πότε η φροντίδα βοηθά και πότε εμποδίζει; Πώς η αυτονόμηση χτίζεται μέσα από ασφάλεια, εμπιστοσύνη και σταθερή γονεϊκή παρουσία.

09/01/2026

Η σιωπή μετά τα χαμόγελα των Χριστουγέννων

Οι γιορτές φεύγουν αθόρυβα. Όχι τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα, αλλά λίγες μέρες μετά, όταν μένουμε πάλι μόνοι με τον εαυτό μας.
Τα χαμόγελα αραιώνουν, οι απουσίες γίνονται πιο ορατές, οι σχέσεις ζητούν ξανά το πραγματικό τους βάθος.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη υπάρχει κάτι ειλικρινές. Μια υπενθύμιση του ποιοι πραγματικά είμαστε, όταν δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα.
Η έναρξη νέων στόχων δεν πρέπει να βιώνεται, ως επιταγή για αλλαγή. Δεν πρόκειται για «νέο εγώ», αλλά για διαδικασία επίγνωσης και εσωτερικής αναδιοργάνωσης. Τι αντέχουμε, τι αφήνουμε, τι δεν μας χωρά πια…
Η επανεκκίνηση δεν είναι άλμα, αλλά ωρίμανση.
Και κάπως έτσι, με ακόμα έναν χρόνο στους ώμους μας, μαθαίνουμε να επιστρέφουμε. Όχι προς τα «πίσω», αλλά προς τα «μέσα». Με λιγότερες βεβαιότητες, περισσότερη κατανόηση και μια λιγότερο καχύποπτη σχέση με τον εαυτό μας.
Ίσως αυτό τελικά να μας άφησαν οι γιορτές. Όχι υποσχέσεις, αλλά χώρο. Για να σταθούμε, να ανασάνουμε και να συνεχίσουμε λίγο πιο συνειδητά.

02/01/2026

Καλή χρονιά.
Ακόμα μια χρονιά προσπέρασε και μια νέα ξεκινά. Ο χρόνος κυλάει… δε ρωτάει αν είμαστε έτοιμοι. Σε εμάς ανήκει μόνο ο τρόπος που στεκόμαστε μέσα στη ροή του. Κάθε χρονιά που τελειώνει κουβαλά μνήμες, σχέσεις, επιλογές. Και μας καλεί να διακρίνουμε τι συνεχίζουμε και τι μετασχηματίζουμε το επόμενο έτος. Το νόημα της ζωής δε μας δίνεται. Αναδύεται μέσα από την παρουσία, τη σύνδεση, την αυθεντικότητα μας. Ίσως τότε ο χρόνος να μην χάνεται, αλλά να βιώνεται.

19/12/2025

Όσα πιο πολλά φώτα έξω… τόσο πιο σκοτεινά μέσα μας.

Τα Χριστούγεννα συνοδεύονται από επιταγή χαράς, εγγύτητας, πληρότητας. Για πολλούς ανθρώπους, όμως, αυτή η περίοδος ενεργοποιεί καταθλιπτική διάθεση, υπαρξιακή μοναξιά ή μια αίσθηση ματαίωσης. Η σύγκρουση ανάμεσα στο «πώς θα έπρεπε να νιώθω» και στο «πώς πραγματικά νιώθω» δημιουργεί ψυχικό βάρος, ενοχή και εσωτερική αποξένωση.
Οι γιορτές μας φέρνουν αντιμέτωπους με θεμελιώδη ζητήματα: τη μοναξιά, τον χρόνο που περνά, τις σχέσεις που άλλαξαν ή χάθηκαν, το νόημα της ζωής μας στο παρόν.
Ίσως το πιο θεραπευτικό βήμα αυτή την περίοδο είναι η αποδέσμευση από τα «πρέπει»: πρέπει να χαρώ, πρέπει να συμμετέχω, πρέπει να αντέξω. Η υπαρξιακή ελευθερία έγκειται στο δικαίωμα να είμαστε αυθεντικοί απέναντι σε αυτό που βιώνουμε τώρα. Αυτό δεν είναι παραίτηση από τη ζωή, αλλά τρόπος να παραμείνουμε σε σχέση μαζί της.
Οι σκοτεινές περίοδοι δεν είναι κατ’ ανάγκην γόνιμες, ούτε «χρήσιμες» από μόνες τους. Αποτελούν απόδειξη ευαισθησίας, μνήμης, ψυχικής ανθεκτικότητας. Κι αν υπάρξει χώρος, σχέση και νόημα… γίνονται τόπος βαθύτερης επαφής με τον εαυτό μας, τα όριά μας, τις απώλειές μας, τις ανεκπλήρωτες ανάγκες μας.
Η ψυχική δυσκολία δεν είναι μια παρένθεση έξω από τη ζωή, αλλά μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Ένας τρόπος με τον οποίο η ύπαρξη σηματοδοτεί, ότι κάτι ζητά να ειπωθεί και να μετασχηματιστεί.

12/12/2025

Πώς η παιδική μοναξιά περιγράφει την ενήλικη ιστορία μας..

Η παιδική μοναξιά δεν εμφανίζεται πάντα ως δραματική απουσία. Συχνά παίρνει τη μορφή μιας αθόρυβης προσαρμογής, μιας πρώιμης απόσυρσης. Είναι η μοναξιά του παιδιού που μαθαίνει να μη ζητά χώρο, να μην απαιτεί, να μην «ενοχλεί». Ενός παιδιού που αυτό-ρυθμίζεται για την εύθραυστη ισορροπία του περιβάλλοντός του. Κι έτσι εκπαιδεύεται σε μια μορφή ύπαρξης, όπου η παρουσία του πρέπει να είναι «ελαφριά», σχεδόν αθόρυβη. Μεγαλώνοντας, αυτό το παιδί συχνά μετατρέπεται σε έναν ενήλικο που μπερδεύει την υπερεπάρκεια με την ασφάλεια, την αυτονομία με την αποφυγή του κινδύνου της εγγύτητας και την εσωτερική σιωπή με τη δύναμη. Η πρώιμη μοναξιά ωριμάζει, ως διάθεση αυτάρκειας, ως αποστασιοποίηση από τη συναισθηματική σύνδεση, ως δυσκολία να επιτρέψουμε στον άλλον να μας δει ή να μας φροντίσει.
Κι όμως, η επεξεργασία αυτού του υλικού δεν οδηγεί στην απελπισία. Αντιθέτως, ανοίγει έναν δρόμο συμφιλίωσης. Η αναγνώριση πως η πρώιμη μοναξιά υπήρξε ένας αναγκαίος τρόπος επιβίωσης –και όχι ένδειξη έλλειψης αξίας– επιτρέπει στο άτομο να ξαναγράψει την εσωτερική του αφήγηση. Η μοναξιά αποσύρεται από τον ρόλο της άμυνας και μετατρέπεται σε δυνατότητα σύνδεσης.
Έτσι, το χθες δε δεσμεύει το σήμερα, αλλά το φωτίζει. Η παλιά σιωπή μπορεί να γίνει διάλογος. Η απόσταση μπορεί να μετασχηματιστεί σε εγγύτητα. Και η μοναξιά που κάποτε αποτέλεσε τον μόνο ασφαλή ψυχικό τόπο, σήμερα μπορεί να γίνει γέφυρα προς έναν εαυτό που δεν χρειάζεται πια να κρύβεται για να υπάρξει. Τίποτα δεν είναι οριστικό. Όλα μπορούν να αναγνωριστούν, να αφομοιωθούν και να μεταμορφωθούν.

28/11/2025

Γιατί πολλοί ελκύονται επανειλημμένα από σχέσεις που τους πληγώνουν; Δεν πρόκειται για κάποια ασυνείδητη «αγάπη» προς τον πόνο, αλλά για μια βαθιά ανθρώπινη προσπάθεια να συναντήσουμε ξανά τα παλιά μας τραύματα. Με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε να τους δώσουμε ένα διαφορετικό τέλος. Να συμφιλιωθούμε με το ανολοκλήρωτο κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας.
Το παράδοξο είναι ότι έλκομαι από αυτό που με πλήγωσε όχι για να παραμείνω εκεί, αλλά για να «διορθώσω» κάτι που κάποτε δεν μπόρεσα να ξεπεράσω. Αυτές οι επιλογές δεν είναι τυχαίες. Συνδέονται με τους πρώτους δεσμούς και τις σχέσεις φροντίδας. Το οικείο –ακόμη κι όταν πονά– μοιάζει ασυνείδητα ασφαλές, ακριβώς επειδή το γνωρίζω. Έτσι, μπορεί να αναζητώ έναν σύντροφο που αναπαράγει παλιές δυναμικές, πιστεύοντας πως, αν καταφέρω να «θεραπεύσω» εκείνον, ίσως θεραπευτεί και το παιδικό κομμάτι μέσα μου που κάποτε δεν είχε φωνή.
Το κρίσιμο σημείο δεν είναι να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας, αλλά να αναγνωρίσουμε το μοτίβο τη στιγμή που εμφανίζεται. Η συνειδητοποίηση αυτή ανοίγει έναν νέο δρόμο: τον δρόμο της επιλογής. Μπορεί η παρόρμηση να παραμένει, αλλά τώρα μπορώ να σχετιστώ διαφορετικά μαζί της. Να μην αναπαράγω ό,τι γνώρισα, αλλά να δημιουργήσω μια σχέση που δεν υπηρετεί τον παλιό πόνο, παρά την ενήλικη ανάγκη για σύνδεση, ασφάλεια και αλήθεια.
Η θεραπευτική διαδικασία μας προσκαλεί να στραφούμε με ειλικρίνεια προς τις εσωτερικές ελπίδες που κρύβονται πίσω από τις επιλογές μας. Να διαπραγματευτούμε διαφορετικά το παρελθόν, να καλλιεργήσουμε νέους τρόπους συσχέτισης και να γράψουμε ένα πιο συνειδητό και ολοκληρωμένο τέλος σε μια ιστορία που για χρόνια αναπαραγόταν σιωπηλά μέσα μας.

19/11/2025

https://www.in2life.gr/article/2012945/dikaiomata-toy-paidioy-2025-pos-sthrizoyn-oi-ellhnes-goneis-th-nea-genia

Η σύγχρονη ελληνική οικογένεια παραμένει θεμέλιο της κοινωνίας, ενώ οι γονείς στηρίζουν τη νέα γενιά μέσα σε ολοένα πιο απαιτητικές συνθήκες.

14/11/2025

Συχνά παραμένουμε σε σχέσεις που δεν καθρεφτίζουν το αληθινό μας «είναι», αλλά τις προσδοκίες που οι άλλοι προβάλλουν πάνω μας. Στην προσπάθεια να χωρέσουμε στο βλέμμα τους, παραχωρούμε την αυθεντικότητά μας.
Φοβόμαστε ότι, αν πάψουν να μας επιβεβαιώνουν, θα χαθούμε μαζί με την εικόνα που έχουν πλάσει για εμάς. Έτσι ετεροπροσδιοριζόμαστε, ζητώντας έξω από εμάς αυτό που λείπει μέσα μας.
Όμως ο ψυχισμός δεν αντέχει για πολύ αυτή τη ρωγμή. Κάποια στιγμή το εσωτερικό μας βάρος γίνεται πιο αληθινό από κάθε εξωτερικό βλέμμα. Και τότε η απομάκρυνση από ανθρώπους που μας εξαντλούν παύει να μοιάζει με εγωισμό. Γίνεται πράξη αυτοσεβασμού, πράξη αποκατάστασης.
Όταν σταματήσουμε να παραχωρούμε τον ορισμό του εαυτού μας σε άλλους, η εσωτερική μας πυξίδα σταθεροποιείται. Τότε οι σχέσεις μας συνοδεύουν και δε μας καθηλώνουν, μας τρέφουν και δε μας καταναλώνουν.
Η επιστροφή στο υπαρξιακό μας κέντρο είναι η πιο ήσυχη, αλλά και η πιο απελευθερωτική πράξη. Ένα «ναι» σε αυτό που ήμασταν πάντα, πριν μάθουμε να φοβόμαστε ότι δεν αρκούμε.

07/11/2025

Η ελευθερία είναι ίσως το πιο παρεξηγημένο ανθρώπινο δώρο.
Νομίζουμε πως ελεύθερος είναι όποιος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Μα, στην ψυχολογική και υπαρξιακή του διάσταση, ελεύθερος είναι εκείνος που γνωρίζει τι αντέχει να κουβαλήσει μετά τις πράξεις του.
Μπορώ να θυμώσω, να εκδικηθώ, να απομακρυνθώ, να σιωπήσω, να σπάσω.
Όλα επιτρέπονται. Όμως συμφέρει;
Κάποιες πράξεις μπορεί να δικαιώνουν το εγώ, αλλά να φθείρουν την ψυχή και να την εγκλωβίζουν σε κύκλους πόνου.
Η κρητική βεντέτα λειτουργεί ως ζωντανό παράδειγμα αυτού του υπαρξιακού αδιεξόδου: ένα σύστημα «δικαιοσύνης» που ξεκινά από την πληγή και καταλήγει στη διαιώνισή της.
Η ανάγκη για τιμή μετατρέπεται σε σκλαβιά του παρελθόντος. Η ελευθερία σε επανάληψη του ίδιου τραύματος.
Στην ψυχοθεραπεία, αυτή την εσωτερική βεντέτα τη βρίσκουμε συχνά, την εκδίκηση απέναντι στον εαυτό, στη ζωή, στο παρελθόν.
Ο δρόμος προς την ψυχική ωριμότητα δεν περνάει από την τιμωρία.Περνάει από την επίγνωση.
Από τη στιγμή που παύουμε να ρωτάμε «τι έχω δικαίωμα να κάνω;» και αρχίζουμε να ρωτάμε: «Τι με συμφέρει ψυχικά; Τι υπηρετεί την ειρήνη μέσα μου;»

31/10/2025

Ζωή σκυμμένη στις υποχρεώσεις, στα «πρέπει», στα «μην» και στα «πότε θα»… Μια ολόκληρη υπαρξιακή πορεία: από την παιδική συμμόρφωση στο "να είμαι καλός" -για να αγαπηθώ, να ανήκω, να μην απορριφθώ- μέχρι την ενηλικίωση εγκλωβισμένος στα πρέπει. Κι ύστερα η δύση της ζωής, με το ερώτημα πότε ακριβώς έπαψα να είναι ζωντανός.
Στην ψυχοθεραπεία συχνά εμφανίζεται αυτό το παράπονο της ψυχής: «δεν ξέρω τι θέλω πια». Είναι το τίμημα της προσαρμογής, της μακρόχρονης απομάκρυνσης από το αυθεντικό συναίσθημα και το προσωπικό νόημα.
Ο Τάσος Λειβαδίτης -που έφυγε σαν εχθές- έγραφε: «Κι αν δεν μπορέσω να αλλάξω τον κόσμο, θα προσπαθήσω τουλάχιστον να μην τον αφήσω να με αλλάξει.»
Ίσως εκεί να βρίσκεται και η αρχή της θεραπείας: στην ήσυχη επανάσταση του να μείνεις πιστός σε αυτό που είσαι. Να δώσεις ξανά χώρο στα θέλω σου, στα όνειρά σου, στα κομμάτια που θυσίασες για να είσαι “καλός”.

24/10/2025

Πόσο συχνά ζητάμε από τον άλλον να μας αγαπήσει και ταυτόχρονα τον φοβίζουμε με αυτή την επιθυμία; Λέμε «αν μ’ αγαπάς, μη μ’ αγαπάς»; Ζητάμε εγγύτητα αλλά ταυτόχρονα φοβόμαστε την οικειότητα; Θέλουμε να συνδεθούμε, αλλά δυσκολευόμαστε να εκτεθούμε; Απαιτούμε αυθεντικότητα, αλλά δεν αντέχουμε να δούμε την αλήθεια του άλλου;

Έτσι, γεννιούνται οι αντιφάσεις των σχέσεων, τα διπλά μηνύματα που μπερδεύουν. Η αγάπη γίνεται ένας διπλός δεσμός, ένα παιχνίδι ανάμεσα στην ανάγκη για σύνδεση και το φόβο της απώλειας του εαυτού μέσα σε αυτήν.

Κάθε σχέση κουβαλά τις σκιές των πρώτων μας δεσμών, εκείνων των πρώιμων αντιφατικών μηνυμάτων που μάθαμε να διαβάζουμε χωρίς λέξεις: «Έλα κοντά μου» και ταυτόχρονα «μείνε μακριά». Έτσι, ως ενήλικες, συνεχίζουμε να εκπέμπουμε διπλά σήματα που εγκλωβίζουν τον άλλον -κι εμάς- σ’ έναν κύκλο παρεξηγήσεων, προσμονών και σιωπής. Η δυσκολία δε βρίσκεται στην αγάπη, αλλά στην επικοινωνία που δεν μπορεί να αντέξει την αλήθεια της.

Η ψυχοθεραπευτική σχέση γίνεται ο χώρος όπου ο άνθρωπος μπορεί να δει καθαρά αυτά τα διπλά μηνύματα. Να αναγνωρίσει πώς ο ίδιος συμβάλλει στην ασυνεννοησία… και να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη στη συνάντηση με τον άλλον. Εκεί, η αγάπη παύει να είναι παράδοξο και γίνεται πράξη ελευθερίας: η δυνατότητα να πω «σ’ αγαπώ, χωρίς να χρειάζεται να πάψεις να είσαι εσύ».