07/09/2025
Για δες πως με κοιτάς, μικρέ Μάνο.
Με το βλέμμα σου καθαρό, σαν το φανελάκι από λευκό καμβά που μοιάζει έτοιμο να χωρέσει τον κόσμο ολάκερο.
Σαν τότε που ο φόβος γεννιόταν στο σώμα
μα η ψυχή στεκόταν όρθια. Τότε που όλα φτιάχνονταν χειροποίητα από φαντασία και ιστορίες. Άρα κι αν έσπαγαν, μπορούσαν πάντα να φτιαχτούν ξανά.
Δεν ήξερες πως εκείνη η ηλικία, η τρυφερή, θα γινόταν ζεστό καταφύγιο και δροσερή πηγή μου, για να αντέξω το σήμερα.
Κι όμως, είμαστε ακόμα εδώ.
Εσύ, που ήθελες απλά να παίξεις, να ανήκεις,
και εγώ, που παλεύω να σου κρατώ χώρο να αναπνέεις - ποτέ ασθμένοντας ποτέ τραγουδώντας.
Δεν είναι ποτέ αργά, να ξέρεις, να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Όπως κι όλοι μας.
Το κατάλαβα. Το κουβαλώ. Σου το υπόσχομαι.
Σου μιλώ τώρα σαν λίγο μεγαλύτερος:
θα είμαι αυτός που ήθελες δίπλα σου.
Δεν θα προδώσω ποτέ τη σπίθα σου.
Θα συνεχίσω να κοιτώ με το βλέμμα σου - εκείνο που δεν λογαριάζει σκοτάδι, γιατί πιστεύει πως πάντα ακολουθεί η αυγή.
Κι αν σήμερα φυσώ κεράκι, το κάνω για σένα, μικρέ Μάνο, και για όλους τους φίλους σου εδώ που συμπορευτήκαν μαζί μας και αυτή τη βόλτα γύρα από τον ήλιο.
Ναι για εσάς λέω, που σταθήκατε, που μοιραστήκατε, που κάνατε το ταξίδι μας κοινό - άρα και συναρπαστικό.
Σας ευχαριστώ.
Γιατί κάθε στιγμή που μοιραστήκατε, ήταν μια παρουσία, και έτσι αντίδοτο στη νύχτα του φόβου.
Έτσι και εμείς, και το βλέπω κάθε φορά που σε κοιτώ, μικρέ Μάνο, θα θυμάμαι τον λόγο που θα συνεχίζουμε μ:
Να μη χαθεί ποτέ η σπίθα που μας γεννά ξανά.
Νέα χρονιά εμπρός μας. Μας καλεί για αποφασιστική ευψυχία να πλάσουμε μαζί κόσμους που χωράνε το παιδί μέσα μας - την πηγή της δύναμης μας.
Γιατί εκεί κρύβεται και ο πόνος μα και η γιορτή για ζωή.