26/12/2025
🌸Rok, który mnie rozciągnął. Zawodowo, geograficznie i po ludzku.🌸
Ten rok był pełen ruchu. Nie tego efektownego, tylko takiego, który zmienia perspektywę- bo co chwilę jesteś gdzie indziej, z innymi ludźmi, w innych systemach, innych realiach pracy. Praca zabrała mnie daleko poza uniwersytet i klinikę- na Bliski Wschód i do Azji: Arabia Saudyjska, Emiraty, Chiny, Singapur. Te wyjazdy i projekty towarzyszyły mi przez cały rok- praktycznie co miesiąc byłam gdzie indziej. Każdy kontekst był inny, każdy wymagał uważności, elastyczności i bardzo konkretnego myślenia klinicznego. Dużo się tam nauczyłam- także o sobie. Równolegle działy się szkolenia: w styczniu zamknięte szkolenie w Fundacji Mozaika w Częstochowie Fundacja Mozaika, w grudniu Repty Śląskie Polskie Towarzystwo Logopedyczne Oddział Śląski. Oba przygotowane dokładnie pod zespoły i ich pacjentów: neurologia, onkologia, głęboka niepełnosprawność. To nie są „łatwe” tematy ani „szybkie” szkolenia- ale właśnie tam widzę największy sens swojej pracy. Za mną kolejne dwa semestry na uniwersytecie i spotkanie z nową generacją przyszłych logopedów- inną niż ta, w której sama dorastałam zawodowo: bardziej świadomą, krytyczną, z własnymi ramami i językiem. Czasem wymagającą- ale w najlepszym znaczeniu. Widzę w nich ogromny potencjał i mądrość, która nie polega na „wiedzeniu więcej”, tylko na zadawaniu lepszych pytań👻. Były też konferencje i środowiskowa wymiana: w marcu Łódź i konferencja ortognatyczna (dziękuję za zaproszenie Klamerka - Multiplatforma dla Logopedów - Zaklamerkowani.pl i ), w kwietniu intensywna praca w ramach Schweizer Gesellschaft für Dysphagie- projekty, szkolenia, wytyczne- dużo dzieje się tam poza sceną i dobrze, a także spotkanie dydaktyków wszystkich uczelni logopedycznych, czyli ważne rozmowy o kierunku, odpowiedzialności i jakości kształcenia. Lato minęło pod znakiem pracy zagranicznej. We wrześniu wróciła uczelnia, potem znów Polska- kurs dysfagii organizowany przez Centrum Szkoleń Discurso - i kolejne szkolenia kaniulowe w klinikach w Szwajcarii. Październik był intensywny do granic rozsądku: uczelnia na pełnych obrotach, kongres ESSD w Atenach, trzy egzaminy instruktorskie FEES w różnych częściach Szwajcarii- a między tym wszystkim zakończenie studiów podyplomowych z dydaktyki szkół wyższych, realizowanych równolegle, z ciekawości i z potrzeby robienia rzeczy lepiej 🤦♀️. Listopad był moim osobistym punktem kulminacyjnym roku: pierwszy kurs FEES z ESSD w Zurychu- dopieszczony, przemyślany, wymagający ogromnej pracy organizacyjnej i merytorycznej, ale dający ogromną satysfakcję. Grudzień znów w ruchu: Azja, kurs w Reptach, zamknięcie semestru (moi studenci- naprawdę świetna robota), prezent od Miry Mira Rządzka „Oddech”, który faktycznie wożę ze sobą w walizce, i znów Bliski Wschód, a potem Azja. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim wydarzyła się bardzo solidna praca naukowa: cztery publikacje, każda inna i każda ważna. Praca jako senior author z Pauliną Czarnecką Paulina Czarnecka- mądra osoba, dobra energia, bardzo partnerska i przyjemna współpraca. Artykuł o dysfagii poudarowej w opiece podstawowej był wyborem całkowicie świadomym- w neurologii jesteśmy coraz lepsi i coraz bardziej wyspecjalizowani, a tymczasem „zwykła” opieka podstawowa często zostaje sama z realnymi problemami pacjentów; a to właśnie tam wiedza robi największą różnicę i tam wciąż jest ogromna luka. Praca dotycząca elektrostymulacji była małym, ale celowym wybrykiem- podpowiedzią, w którą stronę warto patrzeć i gdzie wciąż są pytania, na które dopiero zaczynamy szukać sensownych odpowiedzi. No i oczywiście kaniule tracheotomijne- bez sensacji i bez straszenia. To nie jest temat „straszny”, tylko wymagający wiedzy, struktury i spokoju; im więcej o nich mówimy i piszemy, tym mniej zostaje w nich lęku. W międzyczasie prywatni pacjenci i próba połączenia tego wszystkiego z życiem. To był rok intensywny- momentami absurdalnie: dużo pracy, mało snu, za dużo lotnisk. Nie wszystko było lekkie, ale wszystko było ważne. Zostaje wdzięczność, sens i ciekawość, która wciąż pcha mnie dalej. I póki to się zgadza- idę dalej.
Dobrego nowego roku. Do zobaczenia.
PS. Jeśli ktoś ma ochotę zajrzeć „pomiędzy” szkoleniami i projektami: Instagram- .ch. Będzie mnie tam trochę więcej niż tutaj, spokojnie i zawodowo- bo czasu wciąż brakuje.
.ch
- Czarnecka, P., Bujan, B., & Pekacka-Egli, A. M. (2025). The Effectiveness of Orofacial Myofunctional Therapy in Adults with Myogenous Temporomandibular Disorders: Insights from a Pilot Study. Journal of Clinical Medicine, 14(24), 8718. https://doi.org/10.3390/jcm14248718
- Pekacka-Egli, AM.; Bujan, M.; Disko, A. et al. Schluckstörungen nach Schlaganfall: Diagnostik und Therapie in der Grundversorgung. Praxis.
- Johannes F, Pekacka-Egli AM, Köhler S, Disko A, von Meyenburg J, Bujan B. EMG-Triggered Functional Electrical Stimulation for Central Facial Palsy Following Stroke: A Clinical Case Report. Brain Sci. 2025;15(4):410. Published 2025 Apr 17. doi:10.3390/brainsci15040410
- Pekacka-Egli, AM; Trachealkanülenmanagement: Herausforderungen und Perspektiven in der modernen Versorgung. Sprache · Stimme · Gehör 2025; 49(01): 17.doi 10.1055/a-2100-2696
