19/10/2023
|Το καρεκλάκι της σκέψης, το μπισκότο, η τιμωρία και μια προσωπική ιστορία|
Ακολουθεί αληθινός διάλογος μεταξύ φίλων.
-Τι κάνεις; το παιδί;
- Προσαρμόστηκε μετά από δύο εβδομάδες στον παιδικό αλλά μου έχει φύγει το μυαλό! Τί καρεκλάκι σκέψης, τί μπισκότο για επιβράβευση, τί αυτοκόλλητα.
Όλες οι παραπάνω πρακτικές ζουν και βασιλεύουν. Δεν είναι μόνο "χάρισμα" των Ελλήνων εκπαιδευτικών να παρακάμπτουν σειρά ερευνών που τις ακυρώνουν. Στο εξωτερικό και εννοώ στην Ευρώπη, ζουν και βασιλεύουν.
Το καρεκλάκι της σκέψης, αγαπητοί, είναι τεκμηριωμένο από κάθε επιστημονική γωνία ότι είναι αφιερωμένο στην τιμωρία και σε καμία σκέψη, βεβαίως, παραγωγική (σκέψεις οργής και βαρεμάρας πλείστες). Λίγη γνώση να υπήρχε για την ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου ανά ηλικία και δεν θα μιλάγαμε γι’ αυτό.
Δεύτερον, τα μπισκότα και τα αυτοκόλλητα, τοποθετούν το κίνητρο έξω από το παιδί ενώ γνωρίζουμε ότι το εσωτερικό κίνητρο είναι το σημαντικό, αυτό που σε κρατάει στην προσπάθεια, σε νοηματοδοτεί, αυξάνει την ανθεκτικότητα στις δυσκολίες.
Αγαπητοί, το μπισκότο το επιτρέπουμε και κάνουμε τα στραβά μάτια στη γιαγιά, όχι στον παιδαγωγό επιστήμονα. Εκεί τα πράγματα είναι σοβαρά.
Θέλουμε παιδιά συνηθισμένα στην τιμωρία και στην υποταγή και σε όποιο κόκκαλο τους πετάνε για επιβράβευση και αργότερα έναν τέτοιο ενήλικα;
Μεγαλώνοντας, στην δεκαετία του '70 και '80 το ξύλο στα σχολεία, έπεφτε βροχή.
Ο δάσκαλός μας, είχε διδακτορικό στον χάρακα και σε κάθε βιαιότητα. Αδιακρίτως, όλοι είχαμε κακοποιηθεί με τον ένα τρόπο ή τον άλλο.
Είχε, όμως, ιδιαίτερη "αδυναμία" σε δύο αγόρια όπου εκεί αφιέρωνε κάθε σταγόνα του σαδισμού του.
Πολλές δεκαετίες μετά, συνάντησα τον ένα και με έπιασε μια συγκίνηση εσωτερική καθώς ξαναθυμήθηκα τα βάσανά του και του είπα:
- Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι τράβηξες τότε.
- Εντάξει, μου είπε στωικά, ήμουν κι εγώ άταχτος.
Τόσο εύκολο να νομιμοποιήσουμε και να εκλογικεύσουμε, τελικά, κάθε κακοποίηση.
——————
Κείμενο της Ψυχολόγου Sofiana Milioritsa ευχαριστούμε…