Νίκος Τσιλιβαράκος,Κοινωνικός Λειτουργός - Εκπ. Ψυχοθεραπευτής

01/04/2026

Απρίλιος – Ακούω το Παιδί Μέσα μου
''Όταν μίλησε το παιδί και κανείς δεν το διέκοψε''

Καθόταν σιωπηλή, με το κεφάλι χαμηλά. Τα μάτια απέφευγαν τα βλέμματα. Τα χέρια έπαιζαν με μια χαρτοπετσέτα. Μιλούσε χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά — σαν να δοκίμαζε τον ήχο της φωνής της για πρώτη φορά.
«Θυμάμαι να περιμένω πίσω από την πόρτα. Μη με δουν. Μη με ρωτήσουν. Μη μου θυμώσουν.»
Στο δωμάτιο έπεσε σιωπή. Όχι από αμηχανία — αλλά από σεβασμό. Κανείς δεν μίλησε. Κανείς δεν προσπάθησε να απαντήσει.
Και τότε ακούστηκε μια φράση που δεν έμοιαζε να βγαίνει από ενήλικη:
«Εγώ ήμουν καλή. Δεν έπρεπε να φωνάζουν.»
Ήταν το Παιδί που μίλησε. Όχι το τραυματισμένο ενήλικο που εξηγεί. Αλλά εκείνο το μικρό, ξεχασμένο κομμάτι που δεν ζητούσε λύσεις — μόνο να το πιστέψουν.
Από εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν ήταν ο ίδιος. Ο κύκλος δεν μεγάλωσε. Βάθυνε.

Ρόλοι που Θεραπεύουν
12 μήνες Δραματοθεραπεία
Εκδόσεις Anima

31/03/2026

📌Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο Ράμος επαναφέρει με ένταση ένα από τα πιο σύνθετα, ευαίσθητα και βαθιά υπαρξιακά ζητήματα της σύγχρονης εποχής: το δικαίωμα του ανθρώπου να αποφασίζει για το τέλος της ζωής του. Πίσω από τον δημόσιο διάλογο για την ευθανασία, τις νομικές ρυθμίσεις και τα ηθικά διλήμματα, αναδύεται ένας βαθύς ανθρώπινος πυρήνας που αφορά την αξιοπρέπεια, τον πόνο, την αυτονομία και, τελικά, την ίδια τη σημασία της ύπαρξης.

📌Ο άνθρωπος που φτάνει να διατυπώσει την επιθυμία να τερματίσει τη ζωή του δεν το κάνει εν κενώ. Συνήθως προηγείται μια παρατεταμένη εμπειρία πόνου, όπου το σώμα παύει να υπακούει, η καθημερινότητα καταρρέει και η αίσθηση εαυτού δοκιμάζεται στα όριά της. Σε αυτό το πλαίσιο, η ευθανασία μπορεί να βιώνεται όχι ως φυγή, αλλά ως πράξη ελέγχου, ως μια ύστατη προσπάθεια να διατηρηθεί η αίσθηση της αξιοπρέπειας και της αυτονομίας.

📌Ωστόσο, η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση μας καλεί να διερευνήσουμε βαθύτερα. Πίσω από την επιθυμία για θάνατο, συχνά υπάρχει μια ανάγκη για ανακούφιση, για αναγνώριση, για συνάντηση με τον Άλλον. Η επιθυμία να πάψει ο πόνος μπορεί να συνυπάρχει με την ανάγκη να ακουστεί κανείς, να γίνει ορατός, να μη νιώσει μόνος. Εδώ, η παρουσία του θεραπευτή γίνεται κρίσιμη: όχι για να καθοδηγήσει ή να κατευθύνει, αλλά για να αντέξει τη συνάντηση με το υπαρξιακό βάθος του πόνου.

📌Ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας, βρισκόμαστε συχνά στο μεταίχμιο ανάμεσα στην αποδοχή και την παρέμβαση. Οφείλουμε να σεβόμαστε την αυτονομία, αλλά και να αναγνωρίζουμε πότε η απόφαση ενός ατόμου μπορεί να επηρεάζεται από παροδικές ψυχικές καταστάσεις, όπως η κατάθλιψη ή η απελπισία. Η ηθική μας ευθύνη δεν είναι να επιβάλλουμε τη ζωή, αλλά να διασφαλίζουμε ότι η επιθυμία για θάνατο είναι όσο το δυνατόν πιο ελεύθερη από εξωτερικές και εσωτερικές πιέσεις.

📌Αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Και ίσως δεν χρειάζεται να έχουν. Η αξία τους βρίσκεται στη διαδικασία της διερεύνησης, στη δυνατότητα να σταθεί κανείς με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό του και στον κόσμο.

📌Η ευθανασία, τελικά, δεν είναι απλώς ένα νομικό ή ιατρικό ζήτημα. Είναι ένα βαθύ υπαρξιακό ερώτημα που αγγίζει την καρδιά της ανθρώπινης εμπειρίας. Και ίσως, μέσα από τέτοιες ιστορίες όπως της Νοέλια Καστίγιο Ράμος, καλούμαστε όχι να δώσουμε οριστικές απαντήσεις, αλλά να μάθουμε να ακούμε καλύτερα — τον άλλον, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο Ράμος επαναφέρει με ένταση ένα από τα πιο σύνθετα, ευαίσθητα και βαθιά υπαρξιακά ζητήματα της σύγχρονης εποχής: το δικαίωμα του

30/03/2026

Υπάρχουν εμπειρίες που δεν χωρούν σε απλές λέξεις.
Όχι γιατί δεν μπορούν να ειπωθούν,
αλλά γιατί συχνά δεν έχουν βρει ακόμη τον χώρο να ακουστούν.
Η διπολική διαταραχή δεν είναι «εναλλαγές διάθεσης».
Είναι μια βαθιά, σύνθετη εμπειρία που αγγίζει τον τρόπο που κάποιος ζει, σχετίζεται, αντέχει.
Σήμερα δεν χρειάζονται εξηγήσεις.
Χρειάζεται χώρος.
Χρειάζεται κατανόηση.
Χρειάζεται μια ματιά που δεν φοβάται την πολυπλοκότητα.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο θεραπευτικό:
να μπορεί κάποιος να υπάρξει χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί συνεχώς τον εαυτό του.

#τοροδιον #κλινικηκοινωνικηεργασια #Δραματοθεραπεία #ψυχικηυγεία #ψυχοθεραπεια

27/03/2026

Δελτίο Τύπου
Πανελλήνια Επαγγελματική Ενωση Δραματοθεραπευτών & Παιγνιοθεραπευτών
Τις τελευταίες εβδομάδες πολλοί από εμάς παρακολουθούμε με ανησυχία τις εξελίξεις στον χώρο της ψυχοθεραπείας — τους ελέγχους, τις δικαστικές διαδικασίες και μας δημιουργούνται ερωτηματικά. Νιώθουμε αβεβαιότητα και αναρωτιόμαστε τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς και για τη δουλειά μας αλλά και για τους ανθρώπους που μας εμπιστεύονται.
Πάμε να δούμε τα σημαντικά:
Ο χώρος της ψυχοθεραπείας στην Ελλάδα αναπτύχθηκε για δεκαετίες κυρίως μέσα από εξειδικευμένα εκπαιδευτικά κέντρα και ινστιτούτα όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Μέσα από αυτή τη διαδρομή εκπαιδεύτηκαν άνθρωποι που σήμερα εργάζονται σε δομές ψυχικής υγείας, στην εκπαίδευση, σε κοινωνικές υπηρεσίες και σε ιδιωτικά θεραπευτικά πλαίσια. Η προσφορά αυτή είναι πραγματική και μετρήσιμη. Το πρόβλημα είναι ότι η Πολιτεία δεν έχει ακόμα θεσμοθετήσει ένα σαφές πλαίσιο που να ορίζει το επάγγελμα του ψυχοθεραπευτή και τον τρόπο εκπαίδευσής του. Αυτή η απουσία δημιουργεί εδώ και χρόνια μια αντίφαση: ένα επάγγελμα που υπάρχει και καλύπτει πραγματικές ανάγκες αλλά που θεσμικά δεν υφίσταται.
Οι εξελίξεις αυτές δεν σημαίνουν ότι η ψυχοθεραπεία τελειώνει αλλά ότι, έστω και καθυστερημένα, ότι ο χώρος μπαίνει σε μια φάση αναγκαία θεσμικής διαμόρφωσης.
Σε τέτοιες στιγμές εμφανίζονται εύκολα δύο παγίδες: ο πανικός που οδηγεί σε βιαστικές κινήσεις, και η άρνηση που κάνει τον κόσμο να υποτιμά το μέγεθος της αλλαγής.
Ας μην πέσουμε σε καμία από τις δύο.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να συνεχίσουμε να δουλεύουμε με σεβασμό στη δεοντολογία. Να είμαστε διαφανείς απέναντι στους θεραπευόμενους για την εκπαίδευσή μας και τον ρόλο μας. Να μείνουμε σταθεροί στα επιστημονικά μας κριτήρια: εποπτεία, συνεχής κατάρτιση, προσωπική ανάπτυξη. Και να σταθούμε μαζί, ως κοινότητα, γιατί ό,τι έρχεται δεν αντιμετωπίζεται μόνο.
Το ΔΣ της ΠΕΕΔΠ

24/03/2026

✨ Με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη ολοκληρώθηκε μια ξεχωριστή διαδρομή αυτογνωσίας! ✨
☑️Την Πέμπτη 19-03-2026, η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Γαλατσίου και ο κ. Τσιλιβαράκος Νίκος (Κλινικός Κοινωνικός Λειτουργός - Ψυχοθεραπευτής) αποχαιρέτησαν τα μέλη της Ομάδας Διαχείρισης Άγχους.
🙏 Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στον κ. Τσιλιβαράκο που με την ευαισθησία και την ενσυναίσθησή του καθοδήγησε την ομάδα στην υπέρβαση των δυσκολιών της.

Συνεχίζουμε να επενδύουμε στον άνθρωπο και την ψυχική ισορροπία! 💛

#ΔήμοςΓαλατσίου #ΨυχικήΥγεία #Δραματοθεραπεία #Αυτογνωσία #Γαλάτσι #ΔιαχείρισηΆγχους #ΚοινωνικήΥπηρεσία

23/03/2026

Αλήθειες της Ψυχοθεραπείας - 5

Μερικές φορές η θεραπεία αρχίζει όταν κάποιος αντέχει να ακούσει εκεί που άλλοι βιάστηκαν να μιλήσουν.

#τοροδιον #δραματοθεραπεια #κλινικηκοινωνικηεργασια #ψυχοθεραπεια #ψυχικηυγεία

21/03/2026

Οι βίαιοι αποχωρισμοί δεν είναι απλώς γεγονότα· είναι ρήγματα. Δεν συμβαίνουν μόνο στον εξωτερικό κόσμο, αλλά εγγράφονται βαθιά στο σώμα, στη μνήμη, στην αίσθηση του εαυτού. Είναι εκείνες οι στιγμές όπου η συνέχεια διακόπτεται απότομα, όπου το «μαζί» μετατρέπεται σε «χωρίς» χωρίς προειδοποίηση, χωρίς προετοιμασία, χωρίς το τελετουργικό της σταδιακής απομάκρυνσης.
Ίσως, τελικά, αυτό που τους καθιστά τόσο οδυνηρούς δεν είναι μόνο η απώλεια του άλλου, αλλά η απώλεια του νοήματος που είχε συγκροτηθεί γύρω από αυτή τη σχέση. Ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε παύει να ισχύει. Οι λέξεις που χρησιμοποιούσαμε δεν επαρκούν. Ο χρόνος αποκτά μια αλλόκοτη υφή — άλλοτε παγώνει, άλλοτε επιταχύνει βίαια, σαν να προσπαθεί να μας αποτινάξει από το ίδιο μας το βίωμα.
[...]
Οι βίαιοι αποχωρισμοί έχουν μια ιδιαίτερη ποιότητα: δεν επιτρέπουν το πένθος να ξεδιπλωθεί φυσικά. Το πένθος, ως διαδικασία, προϋποθέτει έναν χώρο — έναν ψυχικό και χρονικό τόπο όπου το άτομο μπορεί να επεξεργαστεί την απώλεια, να της δώσει νόημα, να την ενσωματώσει. Όταν όμως ο αποχωρισμός είναι αιφνίδιος, αυτός ο χώρος καταρρέει. Το άτομο μένει μετέωρο ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες: σε αυτή που υπήρχε και σε αυτή που δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί. Πρόκειται για μια υπαρξιακή ενδιάμεση ζώνη, όπου τίποτα δεν είναι πλήρως παρόν αλλά τίποτα δεν έχει και πλήρως χαθεί.
Σε αυτή τη ζώνη, συχνά αναδύονται έντονα συναισθήματα: θυμός, ενοχή, σύγχυση, αλλά και μια βαθιά αίσθηση αδικίας. «Γιατί έτσι;» «Γιατί τώρα;» «Γιατί χωρίς εξήγηση;» Ερωτήματα που δεν αναζητούν πάντα απάντηση, αλλά λειτουργούν ως απόπειρες αποκατάστασης μιας λογικής τάξης στον κόσμο.
Από υπαρξιακή σκοπιά, ο βίαιος αποχωρισμός μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα από τα πιο θεμελιώδη δεδομένα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αστάθεια των δεσμών. Όσο κι αν επιθυμούμε τη σταθερότητα, όσο κι αν επενδύουμε στη διάρκεια, η ζωή διατηρεί μια εγγενή απροβλεψιμότητα.
[...]
--------------------
📌 «Εκεί που κόβεται η συνέχεια»: Σκέψεις για τον βίαιο αποχωρισμό.
🖋️Νίκος Τσιλιβαράκος
*Κοινωνικός Λειτουργός, Ειδικευόμενος Δραματοθεραπευτής – Ψυχοθεραπευτής.
*Ολόκληρο το άρθρο στο link in bio Στο .artmagazine

Οι βίαιοι αποχωρισμοί δεν είναι απλώς γεγονότα· είναι ρήγματα. Δεν συμβαίνουν μόνο στον εξωτερικό κόσμο, αλλά εγγράφονται βαθιά στο σώμα, στη μνήμη, στην αίσθηση του εαυτού. Είναι εκείνες οι στιγμές όπου η συνέχεια διακόπτεται απότομα, όπου το «μαζί» μετατρέπεται σε «χωρίς» χωρίς προειδοποίηση, χωρίς προετοιμασία, χωρίς το τελετουργικό της σταδιακής απομάκρυνσης.
Ίσως, τελικά, αυτό που τους καθιστά τόσο οδυνηρούς δεν είναι μόνο η απώλεια του άλλου, αλλά η απώλεια του νοήματος που είχε συγκροτηθεί γύρω από αυτή τη σχέση. Ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε παύει να ισχύει. Οι λέξεις που χρησιμοποιούσαμε δεν επαρκούν. Ο χρόνος αποκτά μια αλλόκοτη υφή — άλλοτε παγώνει, άλλοτε επιταχύνει βίαια, σαν να προσπαθεί να μας αποτινάξει από το ίδιο μας το βίωμα.
[...]
Οι βίαιοι αποχωρισμοί έχουν μια ιδιαίτερη ποιότητα: δεν επιτρέπουν το πένθος να ξεδιπλωθεί φυσικά. Το πένθος, ως διαδικασία, προϋποθέτει έναν χώρο — έναν ψυχικό και χρονικό τόπο όπου το άτομο μπορεί να επεξεργαστεί την απώλεια, να της δώσει νόημα, να την ενσωματώσει. Όταν όμως ο αποχωρισμός είναι αιφνίδιος, αυτός ο χώρος καταρρέει. Το άτομο μένει μετέωρο ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες: σε αυτή που υπήρχε και σε αυτή που δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί. Πρόκειται για μια υπαρξιακή ενδιάμεση ζώνη, όπου τίποτα δεν είναι πλήρως παρόν αλλά τίποτα δεν έχει και πλήρως χαθεί.
Σε αυτή τη ζώνη, συχνά αναδύονται έντονα συναισθήματα: θυμός, ενοχή, σύγχυση, αλλά και μια βαθιά αίσθηση αδικίας. «Γιατί έτσι;» «Γιατί τώρα;» «Γιατί χωρίς εξήγηση;» Ερωτήματα που δεν αναζητούν πάντα απάντηση, αλλά λειτουργούν ως απόπειρες αποκατάστασης μιας λογικής τάξης στον κόσμο.
Από υπαρξιακή σκοπιά, ο βίαιος αποχωρισμός μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα από τα πιο θεμελιώδη δεδομένα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αστάθεια των δεσμών. Όσο κι αν επιθυμούμε τη σταθερότητα, όσο κι αν επενδύουμε στη διάρκεια, η ζωή διατηρεί μια εγγενή απροβλεψιμότητα.
[...]
--------------------
📌 «Εκεί που κόβεται η συνέχεια»: Σκέψεις για τον βίαιο αποχωρισμό.
🖋️Νίκος Τσιλιβαράκος
*Κοινωνικός Λειτουργός, Ειδικευόμενος Δραματοθεραπευτής – Ψυχοθεραπευτής.
*Ολόκληρο το άρθρο στο link in bio Στο .artmagazine

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στ...

20/03/2026

«Πώς χωράει το άγχος μέσα σε μια ομάδα;
Και τι μπορεί να γεννηθεί όταν του δώσεις χώρο;»

Χθες ολοκληρώθηκε ένας ακόμη κύκλος Ομάδας Δραματοθεραπείας για τη διαχείριση του άγχους — ένα ταξίδι 20 συναντήσεων με δέκα γυναίκες.

Μέσα από τη δράση, τα σύμβολα και το «τόσο-όσο», το άγχος δεν χρειάστηκε να εξαφανιστεί. Μεταμορφώθηκε. Ακούστηκε. Μοιράστηκε.

Και σιγά-σιγά, μέσα από τη σύνδεση, κάθε μία βρήκε χώρο να συναντήσει τον αυθεντικό της εαυτό — με τα δυνατά και τα ευάλωτα κομμάτια του.

Σε κάθε κύκλο που ολοκληρώνεται, νιώθω βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Για την εμπιστοσύνη. Για το μοίρασμα. Για την παρουσία. Για τη δέσμευση.

Για τους «κήπους» που δημιουργούνται — εκεί όπου το μαζί γίνεται πολύτιμο και ο προσωπικός χώρος ξαναβρίσκει τη θέση του.

Θερμές ευχαριστίες στην Κοινωνική Υπηρεσία Δήμου Γαλατσίου Δήμος Γαλατσίου , στην Προϊσταμένη του Τμήματος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης και Ανάπτυξης κα Ρόζα Σκλάβου, καθώς και στη Διευθύντρια Κοινωνικής Πολιτικής και Υγείας κα Μαύρα Χατζηδημητρίου , για την εμπιστοσύνη και την πολύτιμη συνεργασία.

#τορόδιον #δραματοθεραπεία #ΨυχικηΥγεία #κλινικηκοινωνικηεργασια

19/03/2026

Αλήθειες της Ψυχοθεραπείας - 4

Η ψυχοθεραπεία δεν αλλάζει το παρελθόν.
Αλλάζει τη σχέση που έχεις με αυτό.

#τοροδιον #κλινικηκοινωνικηεργασια #δραματοθεραπεια #ψυχοθεραπεια #ψυχικηυγεία

17/03/2026

Σήμερα, στην Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Εργασίας, τιμώ ένα επάγγελμα που βρίσκεται δίπλα στον άνθρωπο — στις πιο δύσκολες, αλλά και στις πιο ουσιαστικές στιγμές της ζωής του.
Ως Κλινικός Κοινωνικός Λειτουργός και Δραματοθεραπευτής, έχω το προνόμιο να συνοδεύω ανθρώπους στο ταξίδι της κατανόησης, της έκφρασης και της αλλαγής. Μέσα από τη σύνδεση, την αποδοχή και τη δημιουργικότητα, δίνουμε χώρο σε ιστορίες που χρειάζονται να ακουστούν και σε συναισθήματα που ζητούν διέξοδο.
Η κοινωνική εργασία δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι στάση ζωής. Είναι η πίστη ότι κάθε άνθρωπος αξίζει φροντίδα, αξιοπρέπεια και ευκαιρίες για εξέλιξη.
Συνεχίζουμε με ενσυναίσθηση, γνώση και δύναμη. Για έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο.
#ΚοινωνικήΕργασία #Δραματοθεραπεία SocialWork

13/03/2026

Μια εκπαιδευτικός πεθαίνει.
Και λίγες μέρες μετά, μια εικόνα τεχνητής νοημοσύνης τη δείχνει να δέχεται bullying από μαθητές.

Η εικόνα κυκλοφορεί παντού. Συγκινεί, σοκάρει, προκαλεί οργή.

Κι όμως, όταν την είδα ένιωσα αμηχανία.

Όχι γιατί δεν πρέπει να μιλήσουμε για τον σχολικό εκφοβισμό.
Αλλά γιατί γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα:

Τι συμβαίνει όταν αρχίζουμε να αναπαριστούμε τον ανθρώπινο πόνο με τεχνητές εικόνες;

Πού τελειώνει η ευαισθητοποίηση και πού αρχίζει η δραματοποίηση;
Και τελικά, χρειαζόμαστε άραγε μια τεχνητή εικόνα για να πιστέψουμε μια πραγματική ιστορία;

Ως επαγγελματίας Ψυχικής Υγείας, μοιράζομαι μερικές σκέψεις στο νέο μου άρθρο.
https://torodion.gr/%ce%b7-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ad-%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9/

12/03/2026

Αλήθειες της Ψυχοθεραπείας - 03.

Όσα δεν ειπώθηκαν στις σχέσεις
συχνά επιστρέφουν στην ψυχοθεραπεία
ζητώντας επιτέλους
να ακουστούν.

#τοροδιον #δραματοθεραπεια #κλινικηκοινωνικηεργασια #ψυχοθεραπεια #ψυχικηυγεία