Ο Χατζής Κωνσταντίνος γεννήθηκε και διαμένει στην Αθήνα. Είναι κάτοχος πτυχίου Στατιστικής του Πανεπιστημίου Πειραιά, καθώς και Μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στη Διαχείριση Κινδύνου από το Πανεπιστήμιο του Salford της Αγγλίας.
Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ψυχολογία παρακολουθώντας την ενότητα σπουδών «Introduction to Psychology» του Πανεπιστημίου St. Margaret's Episcopal School. Έχει πραγματοποιήσει τριετή εκπαίδευση στο πρόγραμμα «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» - Ψυχαναλυτική Πράξη, με βασικό εισηγητή τον κ. Σάββα Μπακιρτζόγλου. Έχει συμμετάσχει σε εκπαιδευτικές εργασίες και σεμινάρια του προγράμματος ΕΠΕΚΕΙΝΑ, εστιάζοντας σε θέματα ψυχικής υγείας, όπως θεωρίες προσέγγισης τραύματος, ονειρογνωσία, διεργασίες του πένθους, κ.ά, τα οποία έχουν συμβάλει σημαντικά στην εμβάθυνσή του στην ψυχοδυναμική.
Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο ΕΚΠΑ, παρακολουθώντας την ενότητα «Ψυχοθεραπεία: Θεωρία και Πράξη» και της Αρχαία Ελληνικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Κατέχει τον τίτλο σπουδών «Psychoanalysis Diploma Course» από το Centre of Excellence. Βρίσκεται σε συνεχή ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση, ενώ συμμετέχει σε βιωματικές αυτογνωστικές διαδικασίες ψυχοδυναμικής κατεύθυνσης.
Έχει παρακολουθήσει το διετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα “Άβατον”, Ψυχοδυναμική Κλινική της Ψυχοσωματικής Νόσου υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Γαληνός με εισηγητή τον ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλο (ο κος Σαββόπουλος είναι διδάσκων αναλυτής της Ελληνικής ψυχαναλυτικής Εταιρείας, μέλος της Διεθνούς ψυχαναλυτικής Ένωσης και διδάσκων ψυχαναλυτής στο Ψυχοσωματικό Ινστιτούτο των Παρισίων- P. Marty).
Παράλληλα, παρακολουθεί θεραπευόμενους και συμμετέχει σε ομάδες μελέτης, λαμβάνοντας ατομική και ομαδική εποπτεία για την κλινική πρακτική του.
Συνεργάζεται με το δίκτυο Συν-ύπαρξη από τις αρχές του 2019. Η Συν-ύπαρξη είναι ένα δίκτυο αλληλεγγύης και ψυχολογικής υποστήριξης όπου συμμετέχουν λειτουργοί ψυχικής υγείας. Στόχος του δικτύου είναι η ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού και η αντιμετώπιση των συναισθημάτων φόβου και αδυναμίας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο (https://syn-yparxi.gr/).
Στην ιδιωτική πρακτική του βλέπει έφηβους, μετέφηβους και ενήλικες σε ατομική ψυχοθεραπεία και προσφέρει συνεδρίες συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας μέσω τηλεφώνου και διαδικτυακά.
28/03/2026
Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβεις ότι καταπιέζεις κάτι. Κάποιες φορές μοιάζει με ωριμότητα, με ψυχραιμία, με το να προχωράς χωρίς να δημιουργείς προβλήματα.
Φαινομενικά αυτό μπορεί να βοηθάει και εσένα και τους γύρω σου.Όμως, κάθε συναίσθημα που δεν βρίσκει χώρο να εκφραστεί, δεν εξαφανίζεται, παραμένει σε διαρκή ένταση μέσα σου.
Με τον καιρό η ένταση συσσωρεύεται.
Εμφανίζεται σαν κόπωση, σαν ανεξήγητο άγχος, σαν σωματικό σύμπτωμα χωρίς προφανή αιτία. Δεν είναι ότι το σώμα σου σε προδίδει. Αρχίζει να μιλάει εκεί που εσύ σιώπησες.
Κάποια στιγμή, αυτό που δεν ειπώθηκε, θα ζητήσει χώρο. Το θέμα δεν είναι αν θα εμφανιστεί, αλλά πότε και πώς θα εμφανιστεί.
Ενώ έχουμε αντέξει δύσκολες καταστάσεις, συχνά δεν τις αντιλαμβανόμαστε ως συμβάντα του παρελθόντος. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει γιατί δεν το έχουμε καν συνειδητοποιήσει.
Άνθρωποι μου μιλάνε για ένα φόβο μοναξιάς για το μέλλον, ενώ δεν συνειδητοποιούν ότι μέσα στην οικογένεια τους ένιωθαν εντελώς μόνοι, παρόλο που είχαν ανθρώπους γύρω τους.
Το συναίσθημα αυτό εγκαταστάθηκε εντός τους σαν κανονικότητα. Δεν το ονόμασαν ποτέ μοναξιά. Ήταν κάτι κανονικό, σαν τον αέρα που ανέπνεαν.
Μεγαλώνοντας, ο φόβος επιστρέφει μεταμφιεσμένος. Αντί να είναι «φοβάμαι μην ξαναζήσω αυτό που κάποτε έζησα», γίνεται «φοβάμαι ότι στο μέλλον θα μείνω μόνος».
Το παρελθοντικό τραύμα βαφτίζεται μελλοντικό, για να μην χρειαστεί να κοιτάξεις πίσω και να νιώσεις εκείνο το αβάσταχτο «δεν με βλέπει κανείς».
🐣Οι πρώιμες εμπειρίες οργανώνουν σε μεγάλο βαθμό τον ψυχικό σου κόσμο. Αυτές οι εγγραφές λειτουργούν σιωπηλά και γίνονται αντιληπτές έμμεσα μόνο στην ενήλικη ζωή.
🤷♀️Μία νέα γυναίκα δεν ντύνεται ιδιαίτερα θηλυκά γιατί κάποτε είχε κινδυνεύσει ή απορριφθεί η θηλυκότητά της.
😖Κάποιος ζει μέσα στο άγχος γιατί παλιότερα ήταν συνεχώς σε επιφυλακή σε ένα απρόβλεπτο περιβάλλον.
👨🎓Άλλος ικανοποιεί τους πάντες και είναι το καλό παιδί καταπιέζοντας τα συναισθήματά του, γιατί έτσι έμαθε από μικρός ότι πρέπει να είναι.
🧯Αυτές οι προσαρμογές κάποτε σε προστάτευαν.
Δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να συνεχίσουν να σε ορίζουν.
💪Η αλλαγή δεν έρχεται μόνο με επίγνωση. Χρειάζεται να αναγνωρίσεις τι δεν σου ανήκει πραγματικά, να αντέξεις την απώλεια του οικείου και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να κινηθεί πέρα από αυτό που έμαθε ως κανονικό.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να ψάχνουν το καλό, να καταλαβαίνουν, να συγχωρούν, να δίνουν χώρο. Αλλά όταν αυτή η ικανότητα δεν έχει όρια, μπορεί να έχει πολύ μεγάλο κόστος.
Γιατί μπορεί να μπερδέψεις την κατανόηση με την ανοχή. Να δίνεις χώρο και χρόνο σε κάποιον που δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη.
Δεν χρειάζεται να σταματήσεις να βλέπεις το καλό.
Το θέμα είναι να μην το αφήνεις να σε τυφλώνει εκεί που το κακό επαναλαμβάνεται.
Οι εύκολες επιλογές δίνουν μια στιγμιαία ανακούφιση: να το κάνεις αύριο, να μείνεις στο γνώριμο, να αποφύγεις μια κίνηση που μπορεί να άλλαζε κάτι.
Αλλά μαζί τους συνήθως έρχεται και η αίσθηση στασιμότητας. Ότι τίποτα δεν προχωράει και ότι οι μέρες απλά επαναλαμβάνονται χωρίς ιδιαίτερο νόημα.
Αυτό που θα σε πάει παρακάτω συχνά δεν είναι ευχάριστο τη στιγμή που συμβαίνει. Θέλει κόπο, συγκέντρωση, ίσως έχει έκθεση και αρκετή αβεβαιότητα.
Η αγάπη προς τον εαυτό δεν είναι μόνο η επανάληψη και η προστασία από το άβολο. Είναι και η επιλογή να μην παραμένεις στο βολικό και στο γνώριμο, όταν ξέρεις ότι αυτό δεν σε εξελίσσει.
Η εγγύτητα δεν είναι για όλους το ίδιο ευχάριστη και ανεκτή. Για κάποιους το να έρθουν κοντά είναι εύκολο όσο η σύνδεση παραμένει χαλαρή, χωρίς ιδιαίτερη δέσμευση.
Όταν όμως το άλλο άτομο αρχίζει να αποκτά σημασία για εκείνους, ενεργοποιούνται (ασυνείδητα) συναισθήματα όπως ο φόβος απώλειας, ο φόβος έκθεσης, ένα άγχος ότι μπορεί να χαθεί ο έλεγχος.
Εάν η εγγύτητα έχει συνδεθεί με εισβολή ή ακολουθήθηκε από έντονο πόνο, τότε το να έρθεις κοντά με κάποιον δεν βιώνεται ως ασφάλεια, αλλά ως απειλή.
Η απομάκρυνση δεν είναι αδιαφορία. Είναι ο μόνος τρόπος που ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι ώστε να προστατευτούν από αυτό που δεν αντέχουν να νιώσουν.
Η αμφιβολία και η ανασφάλεια είναι εμπειρίες ανθρώπινες που εμφανίζονται σε όλους, ακόμη και σε εκείνους που φαίνονται σίγουροι και σταθεροί. Η διαφορά δεν έγκειται στην απουσία τους, αλλά στον τρόπο που τις αντιμετωπίζουμε.
Όταν κάποιος αναγνωρίσει ότι αυτά τα συναισθήματα αντιπροσωπεύουν μόνο στιγμές της ζωής του και δεν τον ορίζουν ως άνθρωπο, τότε θα σταματήσει να οργανώνει τα πάντα γύρω από το φόβο της απόρριψης, της αποτυχίας και της μη αποδοχής.
Με τον καιρό χρειάζεται να μάθεις να αντέχεις την αβεβαιότητα, χωρίς να επιτρέπεις να γίνεται το κριτήριο με το οποίο αξιολογείς τον εαυτό του. Η μετατόπιση από την ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση προς μια πιο σταθερή εσωτερική αίσθηση αξίας θα είναι η αρχή μιας πιο ώριμης και ελεύθερης σχέσης με τον εαυτό σου.
Δεν είσαι η ντροπή, ο φόβος, η ανασφάλεια, το πάγωμα ή ό,τι άλλο σου συμβαίνει που σε απογοητεύει και σε περιορίζει. Αυτά είναι μικρά συστατικά σου στοιχεία, χρήσιμα σε μικρή ένταση και εμπόδια σε μεγάλη. Έχεις τόσα άλλα συστατικά στοιχεία, μην μεγεθύνεις αυτά και μικραίνεις όλα τα άλλα.
Το γνώριμο έχει μια ύπουλη άνεση. Ακόμα και όταν δεν είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι, μας κρατάει γιατί δεν χρειάζεται να ρισκάρουμε τίποτα.
Η επιθυμία όμως λειτουργεί διαφορετικά. Μας τραβάει προς κάτι που δεν είναι βέβαιο, προς μια εκδοχή που δεν έχουμε ζήσει.
Για αυτό συχνά ο φόβος εμφανίζεται ακριβώς εκεί που βρίσκεται η επιθυμία. Όχι επειδή ο δρόμος αυτός είναι λάθος, αλλά επειδή για να τον ακολουθήσεις πρέπει να αφήσεις πίσω κάτι που γνωρίζεις πολύ καλά.
Το γνώριμο σε κρατάει ασφαλή. Το θέμα όμως είναι να μην σε περιορίζει και να μην παραμένεις στάσιμος.
Η ψυχική εμπειρία που δεν βρίσκει λέξεις δεν αποδυναμώνεται, ούτε σταματάει να υπάρχει. Παραμένει στο παρασκήνιο της ζωής μας και συνεχίζει να επηρεάζει τον τρόπο που νιώθουμε, σχετιζόμαστε και αντιδρούμε.
Αυτό που δεν μπορέσαμε να κατανοήσουμε, να μοιραστούμε ή να αντέξουμε συναισθηματικά, εκφράζεται έμμεσα. Μέσα από το σώμα, τη διάθεση ή μια αίσθηση έντασης που δεν εξηγείται εύκολα.
Η επεξεργασία δεν σημαίνει να ξαναζήσουμε τον πόνο, αλλά να του δώσουμε χώρο, νόημα και μια ιστορία που μπορεί πλέον να ειπωθεί. Όταν κάτι ειπωθεί και γίνει κατανοητό, δεν χρειάζεται πλέον να φωνάζει με άλλους τρόπους.
Πολλοί άνθρωποι προσεγγίζουν τις αντιδράσεις τους σαν να είναι απλά ένα λάθος που πρέπει να διορθωθεί.
Στην πραγματικότητα οι αντιδράσεις μας δεν είναι τυχαίες. Κάποτε είχαν νόημα. Ήταν τρόποι με τους οποίους ο ψυχισμός προσπάθησε να προστατευτεί, να κρατήσει μια σχέση, να αποφύγει τον πόνο ή να αντέξει κάτι που ήταν πολύ δύσκολο. Σε άλλες περιπτώσεις είναι ετεροχρονισμένες αντιδράσεις, αντιδράσεις που θα θέλαμε να είχαμε και δεν μπορέσαμε να έχουμε.
Το πρόβλημα είναι όταν αυτό που κάποτε βοήθησε να επιβιώσεις, αρχίσει σήμερα να σε περιορίζει.
Η αλλαγή δεν έρχεται όταν προσπαθείς να σταματήσεις την αντίδραση. Έρχεται όταν αρχίζεις να την καταλαβαίνεις. Όταν σταματάει να είναι μόνο εμπειρία και αρχίζει να γίνεται αντικείμενο σκέψης.
Πολλοί γονείς θέλουν τα παιδιά τους να είναι οι καλύτεροι μαθητές, τα πιο έξυπνα, ικανά στα αθλήματα με τα οποία ασχολούνται και με ταλέντο σε ό,τι καταπιάνονται. Όταν μεγαλώσουν να βρουν μια καλή δουλειά και να έχουν χρήματα.
Η πραγματική ευτυχία δεν προκύπτει ούτε από την τελειότητα ούτε από την καλή δουλειά. Έρχεται όταν ένας άνθρωπος νιώθει ότι μπορεί να είναι ο εαυτός του.
Όταν μπορεί να νιώσει χωρίς να ντρέπεται. Όταν μπορεί να αποτύχει χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει την αγάπη. Να μπορεί να λέει όχι χωρίς να αισθάνεται ενοχές. Να ξέρει ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι για να είναι αποδεκτός.
Ίσως το πιο σημαντικό που μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί είναι η ελευθερία να γίνει αυτό που ήδη είναι.
Be the first to know and let us send you an email when Αυτογνωσία - Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
Contact The Practice
Send a message to Αυτογνωσία - Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία:
Η δουλειά με έναν ψυχοθεραπευτή είναι εστιασμένη στις δυσκολίες ενός θεραπευόμενου και βοηθά στην αλλαγή του τρόπου σκέψης, των συναισθημάτων, της αντίληψης και τελικά στην απόκτηση αυτογνωσίας. Είναι ένα ταξίδι κατά το οποίο ο θεραπευόμενος μαθαίνει να ακούει τον εαυτό του, τις πραγματικές προσωπικές του ανάγκες και να τον αποδέχεται όπως ακριβώς είναι. “Το περίεργο παράδοξο είναι ότι όταν αποδέχομαι τον εαυτό μου ακριβώς όπως είμαι, τότε μπορώ να αλλάξω” Carl Rogers (1902-1987)
Σε περιπτώσεις έξαρσης (για παράδειγμα κρίσεις πανικού, κ.ά.), ο πρώτος στόχος της ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι η ελαχιστοποίηση των συμπτωμάτων και η αποκατάσταση της ψυχικής ισορροπίας του ασθενούς. Αυτό επιτυγχάνεται με τις πρώτες αναδύσεις του ασυνείδητου υλικού το οποίο καλούμαστε να κατανοήσουμε μαζί, θεραπευτής και θεραπευόμενος. Σημαντικότερο και από την απάλυνση των συμπτωμάτων είναι η απαρχή μιας νέας ανάγνωσης του εαυτού που θα καταλήξει σε αυξημένη αυτογνωσία.
Η Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία που εφαρμόζουμε εστιάζει στο ασυνείδητο. Η κατανόηση της λειτουργίας του ασυνειδήτου και η επιρροή που έχει στη σκέψη, στη συμπεριφορά και στην εν γένει λειτουργία ενός ατόμου είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε το άτομο αυτό σε όλο το εύρος του και να αντιληφθούμε καλύτερα τον ψυχισμό του. Φωτίζοντας το ασυνείδητο καταφέρνουμε να καταλάβουμε καλύτερα προηγούμενες τραυματικές εμπειρίες, εσωτερικές συγκρούσεις που αγνοούμε και εν τέλει να αποκτήσουμε μεγαλύτερο έλεγχο των καταστάσεων που μας δυσκολεύουν.
Η Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία απευθύνεται σε ασθενείς με έντονα ή μη ψυχικά συμπτώματα, καθώς ακόμα και σε άτομα που επιδιώκουν να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους. Δεν είναι τόσο εντατική όσο η Ψυχανάλυση και συνήθως οι συνεδρίες πραγματοποιούνται μία ή και δύο φορές την εβδομάδα, σε αντίθεση με την Ψυχανάλυση, όπου η συχνότητα αυξάνεται σε τρεις με τέσσερις φορές.
Χατζής Κωνσταντίνος, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Ο Χατζής Κωνσταντίνος γεννήθηκε και διαμένει στην Αθήνα. Είναι κάτοχος πτυχίου Στατιστικής του Πανεπιστημίου Πειραιά, καθώς και Μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στη Διαχείριση Κινδύνου από το Πανεπιστήμιο του Salford της Αγγλίας.
Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ψυχολογία παρακολουθώντας την ενότητα σπουδών «Introduction to Psychology» του Πανεπιστημίου St. Margaret's Episcopal School. Έχει πραγματοποιήσει τριετή εκπαίδευση στο πρόγραμμα ψυχοθεραπείας και Βιωματικών/ Εκπαιδευτικών σεμιναρίων «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» - Ψυχαναλυτική Πράξη, με βασικό εισηγητή τον κ. Σάββα Μπακιρτζόγλου. Έχει συμμετάσχει σε εκπαιδευτικές εργασίες και σε πληθώρα σεμιναρίων του προγράμματος «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» - Ψυχαναλυτική Πράξη, εστιάζοντας σε θέματα ψυχικής υγείας, όπως θεωρίες προσέγγισης τραύματος, ονειρογνωσία, διεργασίες του πένθους, κ.ά, τα οποία έχουν συμβάλει σημαντικά στην εμβάθυνσή του στην ψυχοδυναμική.
Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολουθώντας την ενότητα «Ψυχοθεραπεία: Θεωρία και Πράξη» και την ενότητα της Αρχαία Ελληνικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Κατέχει τον τίτλο σπουδών «Psychoanalysis Diploma Course» από το Centre of Excellence.
Βρίσκεται σε συνεχή ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση, ενώ συμμετέχει εντατικά σε βιωματικές αυτογνωστικές διαδικασίες ψυχοδυναμικής κατεύθυνσης. Παράλληλα, παρακολουθεί θεραπευόμενους και συμμετέχει σε ομάδες μελέτης, λαμβάνοντας ατομική και ομαδική εποπτεία για την κλινική πρακτική του.
Συνεργάζεται με το δίκτυο Συν-ύπαρξη από τις αρχές του 2019. Η Συν-ύπαρξη είναι ένα δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης και ψυχολογικής υποστήριξης όπου συμμετέχουν λειτουργοί ψυχικής υγείας. Στόχος του δικτύου είναι η ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού, έτσι ώστε να επιτευχθεί η ρήξη της απομόνωσης και η αντιμετώπιση των συναισθημάτων φόβου και αδυναμίας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο (https://syn-yparxi.gr/).
Στην ιδιωτική πρακτική του βλέπει έφηβους, μετέφηβους και ενήλικες σε ατομική ψυχοθεραπεία και προσφέρει συνεδρίες συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας μέσω τηλεφώνου και skype σε άτομα που ζουν εκτός Αθηνών (konstantinos.chatzis.psy / live:.cid.c792d84a36ea66c9).
