Ο Χατζής Κωνσταντίνος γεννήθηκε και διαμένει στην Αθήνα. Είναι κάτοχος πτυχίου Στατιστικής του Πανεπιστημίου Πειραιά, καθώς και Μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στη Διαχείριση Κινδύνου από το Πανεπιστήμιο του Salford της Αγγλίας.
Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ψυχολογία παρακολουθώντας την ενότητα σπουδών «Introduction to Psychology» του Πανεπιστημίου St. Margaret's Episcopal School. Έχει πραγματοποιήσει τριετή εκπαίδευση στο πρόγραμμα «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» - Ψυχαναλυτική Πράξη, με βασικό εισηγητή τον κ. Σάββα Μπακιρτζόγλου. Έχει συμμετάσχει σε εκπαιδευτικές εργασίες και σεμινάρια του προγράμματος ΕΠΕΚΕΙΝΑ, εστιάζοντας σε θέματα ψυχικής υγείας, όπως θεωρίες προσέγγισης τραύματος, ονειρογνωσία, διεργασίες του πένθους, κ.ά, τα οποία έχουν συμβάλει σημαντικά στην εμβάθυνσή του στην ψυχοδυναμική.
Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο ΕΚΠΑ, παρακολουθώντας την ενότητα «Ψυχοθεραπεία: Θεωρία και Πράξη» και της Αρχαία Ελληνικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Κατέχει τον τίτλο σπουδών «Psychoanalysis Diploma Course» από το Centre of Excellence. Βρίσκεται σε συνεχή ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση, ενώ συμμετέχει σε βιωματικές αυτογνωστικές διαδικασίες ψυχοδυναμικής κατεύθυνσης.
Έχει παρακολουθήσει το διετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα “Άβατον”, Ψυχοδυναμική Κλινική της Ψυχοσωματικής Νόσου υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Γαληνός με εισηγητή τον ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλο (ο κος Σαββόπουλος είναι διδάσκων αναλυτής της Ελληνικής ψυχαναλυτικής Εταιρείας, μέλος της Διεθνούς ψυχαναλυτικής Ένωσης και διδάσκων ψυχαναλυτής στο Ψυχοσωματικό Ινστιτούτο των Παρισίων- P. Marty).
Παράλληλα, παρακολουθεί θεραπευόμενους και συμμετέχει σε ομάδες μελέτης, λαμβάνοντας ατομική και ομαδική εποπτεία για την κλινική πρακτική του.
Συνεργάζεται με το δίκτυο Συν-ύπαρξη από τις αρχές του 2019. Η Συν-ύπαρξη είναι ένα δίκτυο αλληλεγγύης και ψυχολογικής υποστήριξης όπου συμμετέχουν λειτουργοί ψυχικής υγείας. Στόχος του δικτύου είναι η ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού και η αντιμετώπιση των συναισθημάτων φόβου και αδυναμίας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο (https://syn-yparxi.gr/).
Στην ιδιωτική πρακτική του βλέπει έφηβους, μετέφηβους και ενήλικες σε ατομική ψυχοθεραπεία και προσφέρει συνεδρίες συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας μέσω τηλεφώνου και διαδικτυακά.
03/02/2026
Η ψυχοθεραπεία δεν επιβεβαιώνει την αφήγηση μας ότι όλοι οι άλλοι φταίνε. Αποκαλύπτει τον τρόπο με τον συμμετέχουμε (συνειδητά ή ασυνείδητα) στα μοτίβα που επαναλαμβάνονται στη ζωή και στις σχέσεις μας.
Η ουσία δεν είναι η αναζήτηση ενόχων ή το κυνήγι μαγισσών, αλλά η αναγνώριση της επανάληψης. Αντί να μεταθέτεις την ευθύνη, να αναλαμβάνεις το μέρος που σου αναλογεί.
Όσο το πρόβλημα βρίσκεται μόνο έξω από εσένα, η επανάληψη θα συνεχίζεται.Δεν αλλάζεις μόνο όταν καταλάβεις τι σου έκαναν. Αλλάζεις όταν δεις τι κάνεις και εσύ.
Κάποιος εμφανίζει έντονο άγχος και ανάγκη ελέγχου. Κάποιος άλλος αποσύρεται συναισθηματικά και δυσκολεύεται να σχετιστεί. Άλλος, γίνεται υπερβολικά προσαρμοστικός, λέει πάντα ναι και χάνει τα όριά του.
Διαφορετικές μεταξύ τους εκδηλώσεις που έχουν συχνά από πίσω το ίδιο βίωμα: ένα παιδί που δεν αναγνωρίστηκε, δεν καθρεφτίστηκε και δεν έγινε αποδεκτό από τον γονιό του για αυτό που ήταν.
Όταν αυτό συμβαίνει, το παιδί δεν σταματάει να χρειάζεται. Σταματάει να δείχνει και να εκφράζεται. Μαθαίνει να προσαρμόζεται για να διατηρήσει τη σχέση. Και αυτό που δεν χώρεσε τότε, επιστρέφει αργότερα ως σύμπτωμα.
Η θεραπευτική δουλειά έγκειται στο να μπορέσεις να υπάρξεις όπως δεν μπόρεσες τότε. Αυθεντικός και αληθινός χωρίς ενοχές για αυτό που πραγματικά είσαι και για τις ανάγκες που έχεις.
Ο πόνος και τα βιώματα ενός ατόμου αξίζουν κατανόηση και ενσυναίσθηση. Οι εμπειρίες που έχει ζήσει επηρεάζουν τον τρόπο που σχετίζεται, που αντιδράει και συμπεριφέρεται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν φέρει ακέραιη την ευθύνη για τις πράξεις του.
Η κατανόηση βοηθάει να καταλάβουμε πώς διαμορφώθηκε μια συμπεριφορά. Δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να τη δεχτούμε ή να τη δικαιολογήσουμε. Όταν ο πόνος τους μετατρέπεται σε επίθεση, σιωπή, χειρισμό ή συχνότερα, σε επανάληψη της βίας, τότε δεν μιλάμε πια για τραύμα αλλά για επιλογή.
Η ενηλικίωση και η θεραπεία ξεκινούν τη στιγμή που κάποιος αναγνωρίζει τον πόνο του χωρίς να τον μεταβιβάζει στους άλλους. Ο πόνος μπορεί να δείχνει από πού προέρχεται κάποιος, οι πράξεις του όμως δείχνουν ποιος επιλέγει να είναι σήμερα.
Στη θεραπεία του τραύματος, συχνά περιμένουμε μια ευθεία πορεία, αρκετή δουλειά και μετά τέλος. Στην πράξη όμως κάποια πράγματα ενώ φαίνεται να έχουν δουλευτεί, επιστρέφουν. Αυτό δεν είναι αποτυχία, αλλά σημαίνει πως το τραύμα είναι πολλά περισσότερα από μία ανάμνηση.
Το τραύμα οργανώνει τον τρόπο που σκέφτεσαι, που σχετίζεσαι και που νιώθεις ασφαλής. Η θεραπεία δεν αφορά να ξεπεράσεις κάτι, αλλά να αλλάξει σταδιακά ο τρόπος που υπάρχεις. Αυτή η αλλαγή δεν είναι γραμμική, γιατί δεν αλλάζει μια συμπεριφορά, αλλά μια εσωτερική δομή.
Ό,τι μοιάζει με πισωγύρισμα είναι συχνά ένδειξη βαθύτερης επεξεργασίας. Η θεραπεία χρειάζεται χρόνο όχι για να διορθώσει έναν άνθρωπο, αλλά για να του επιτρέψει να υπάρξει με τελείως διαφορετικό τρόπο.
Τη νύχτα μειώνονται οι εξωτερικοί περισπασμοί και ο ψυχικός κόσμος έρχεται στο προσκήνιο. Σκέψεις που αποφεύχθηκαν, συναισθήματα που καταπιέστηκαν, εντάσεις που έπρεπε να αντέξουμε μέσα στη μέρα, ζητούν χώρο και χρόνο.
Ο ύπνος προϋποθέτει μια εσωτερική χαλάρωση, μια αίσθηση ότι δεν χρειάζεται πια να είμαστε σε επιφυλακή. Όταν αυτό δεν έχει συμβεί, το μυαλό συνεχίζει να δουλεύει, όχι απαραίτητα λόγω υπερδιέγερσης, αλλά από ανάγκη επεξεργασίας.
Η αϋπνία συχνά δεν είναι πρόβλημα κούρασης αλλά νοήματος. Κάτι μέσα μας δεν έχει ειπωθεί, κατανοηθεί ή συγκρατηθεί. Αν δεν υπάρξει χώρος μέσα στη μέρα για ψυχική αποφόρτιση, η νύχτα γίνεται το μοναδικό πεδίο όπου αυτό μπορεί να συμβεί. Και τότε ο ύπνος καθυστερεί, όχι ως δυσλειτουργία, αλλά ως σήμα ότι κάτι ζητά να ακουστεί.
Η απαξίωση προς τους άλλους σπάνια αφορά τους άλλους. Συνήθως είναι ένας τρόπος να αποφευχθεί η επαφή με όσα δυσκολεύουν το άτομο εσωτερικά.
Όταν κάποιος δεν αντέχει να δει τις δικές του ελλείψεις, ματαιώσεις ή απογοητεύσεις, μετατοπίζει το βλέμμα προς τα έξω και τις τοποθετεί σε κάποιον άλλο.
Η κριτική γίνεται προσωρινή ανακούφιση, που προφανώς δεν λύνει τίποτα για αυτόν που την ασκεί. Όσο τα προσωπικά του ζητήματα παραμένουν αθέατα, θα επανεμφανίζονται, συχνά με τη μορφή οργής, ειρωνείας ή απαξίωσης προς τους άλλους.
Ζήσε τη ζωή σου όπως νομίζεις και μην παίρνεις τίποτα προσωπικά. Η ανάγκη να μιλήσει κάποιος άσχημα, λέει περισσότερα για τη δική του εσωτερική σύγκρουση παρά για εσένα.
Οι περισσότερες σχέσεις δεν φθείρονται από έναν καβγά ή επειδή υπάρχουν διαφωνίες. Όταν ο πόνος δεν βρίσκει λόγια, δεν περνάει, παραμένει. Μετασχηματίζεται σε απόσταση, απογοήτευση, ειρωνεία, ή σιωπή.
Το να κάνουμε πως δεν συνέβη τίποτα μπορεί να φαίνεται βολικό, αλλά έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγουμε την ευαλωτότητα. Ο φόβος ότι αν μιλήσουμε θα απορριφθούμε ή θα χάσουμε τη σχέση έχει αντίθετα αποτελέσματα. Η σχέση γεμίζει ρωγμές που δεν επεξεργαζόμαστε ποτέ.
Η επανόρθωση δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια συγγνώμη. Είναι η προσπάθεια να καταλάβει ο καθένας πώς άγγιξε τον άλλον αυτό που έγινε, τι ξύπνησε μέσα του και τι χρειάζεσαι για να νιώσει ξανά ασφαλής.
Εκεί που ο πόνος αναγνωρίζεται, μπορεί να μετασχηματιστεί. Εκεί που αγνοείται, επαναλαμβάνεται.
Στην ψυχαναλυτική σκέψη, τα ασυνείδητα επικοινωνούν. Συναισθήματα που δεν αναγνωρίζονται, δεν ονομάζονται και δεν επεξεργάζονται από τον γονιό, μεταβιβάζονται στο παιδί, όχι απαραίτητα μέσω λέξεων, αλλά μέσω στάσεων, σιωπών, τόνου, βλέμματος και συναισθηματικής ατμόσφαιρας.
Το παιδί βιώνει αυτά τα φορτία ως δικά του, χωρίς να γνωρίζει την προέλευσή τους. Επειδή ο ψυχισμός αναζητάει νόημα για να οργανωθεί, προσπαθεί να τα εξηγήσει συνδέοντάς τα με δικές του εμπειρίες, σκέψεις ή ελλείμματα. Κάτι που δεν του ανήκει αρχικά, εγγράφεται ως προσωπικό πρόβλημα, ενοχή ή αίσθηση ανεπάρκειας.
Έτσι, το αμεταβόλιστο και ανεπεξέργαστο του γονιού, μπορεί να μετατραπεί σε σύμπτωμα του παιδιού, μέχρι κάποιος να το αναγνωρίσει, να το μορφοποιήσει και να του δώσει το σωστό πλαίσιο.
Αυτό συμβαίνει συχνά σε περιπτώσεις άλυτου πένθους, καταπιεσμένου θυμού, χρόνιας ενοχής, ντροπής, τραυματικών εμπειριών που δεν ειπώθηκαν ή και σεξουαλικών επιλογών που καταπιέστηκαν.
Όταν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου, δεν χρειάζεσαι να στο πουν οι άλλοι. Ξέρεις τι έχεις κάνει, πόσο έχεις προσπαθήσει και τι μπορείς να αντέξεις.
Δεν συγκρίνεσαι συνεχώς, ούτε ψάχνεις εξωτερική επιβεβαίωση. Η επιβεβαίωση έχει χτιστεί μέσα από εμπειρία, επανάληψη και δοκιμασία, όχι από εντυπώσεις.
Αντίθετα, όταν κάποιος δεν έχει αυτοπεποίθηση, προσπαθεί να ξεχωρίσει πάση θυσία, υπερβάλλει και η προσοχή από τους άλλους γίνεται το προσωρινό υποκατάστατο της σιγουριάς του.
Δούλεψε αθόρυβα και με συνέπεια, σταμάτα να κυνηγάς την επιβεβαίωση και επένδυσε στον εαυτό σου καθημερινά.
Τα όνειρα δίνουν κατεύθυνση, αλλά από μόνα τους δεν έχουν καμία δυναμική. Η αλλαγή έρχεται από την επανάληψη, από ό,τι επιλέγεις να κάνεις καθημερινά ακόμα και αν δεν υπάρχει καμία άμεση επιβράβευση.
Δεν σε αλλάζει η απόφαση να φροντίσεις τον εαυτό σου, αλλά το να κοιμάσαι λίγο νωρίτερα κάθε βράδυ.
Δεν σε πηγαίνει μπροστά η σκέψη μιας καλύτερης σχέσης, αλλά το πώς μιλάς και πώς αλληλεπιδράς με τον άλλο άνθρωπο καθημερινά.
Ό,τι επαναλαμβάνεις, σε διαμορφώνει. Οι στόχοι εμπνέουν αλλά οι συνήθειες είναι που σε μετακινούν.
Be the first to know and let us send you an email when Αυτογνωσία - Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
Contact The Practice
Send a message to Αυτογνωσία - Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία:
Η δουλειά με έναν ψυχοθεραπευτή είναι εστιασμένη στις δυσκολίες ενός θεραπευόμενου και βοηθά στην αλλαγή του τρόπου σκέψης, των συναισθημάτων, της αντίληψης και τελικά στην απόκτηση αυτογνωσίας. Είναι ένα ταξίδι κατά το οποίο ο θεραπευόμενος μαθαίνει να ακούει τον εαυτό του, τις πραγματικές προσωπικές του ανάγκες και να τον αποδέχεται όπως ακριβώς είναι. “Το περίεργο παράδοξο είναι ότι όταν αποδέχομαι τον εαυτό μου ακριβώς όπως είμαι, τότε μπορώ να αλλάξω” Carl Rogers (1902-1987)
Σε περιπτώσεις έξαρσης (για παράδειγμα κρίσεις πανικού, κ.ά.), ο πρώτος στόχος της ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι η ελαχιστοποίηση των συμπτωμάτων και η αποκατάσταση της ψυχικής ισορροπίας του ασθενούς. Αυτό επιτυγχάνεται με τις πρώτες αναδύσεις του ασυνείδητου υλικού το οποίο καλούμαστε να κατανοήσουμε μαζί, θεραπευτής και θεραπευόμενος. Σημαντικότερο και από την απάλυνση των συμπτωμάτων είναι η απαρχή μιας νέας ανάγνωσης του εαυτού που θα καταλήξει σε αυξημένη αυτογνωσία.
Η Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία που εφαρμόζουμε εστιάζει στο ασυνείδητο. Η κατανόηση της λειτουργίας του ασυνειδήτου και η επιρροή που έχει στη σκέψη, στη συμπεριφορά και στην εν γένει λειτουργία ενός ατόμου είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε το άτομο αυτό σε όλο το εύρος του και να αντιληφθούμε καλύτερα τον ψυχισμό του. Φωτίζοντας το ασυνείδητο καταφέρνουμε να καταλάβουμε καλύτερα προηγούμενες τραυματικές εμπειρίες, εσωτερικές συγκρούσεις που αγνοούμε και εν τέλει να αποκτήσουμε μεγαλύτερο έλεγχο των καταστάσεων που μας δυσκολεύουν.
Η Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία απευθύνεται σε ασθενείς με έντονα ή μη ψυχικά συμπτώματα, καθώς ακόμα και σε άτομα που επιδιώκουν να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους. Δεν είναι τόσο εντατική όσο η Ψυχανάλυση και συνήθως οι συνεδρίες πραγματοποιούνται μία ή και δύο φορές την εβδομάδα, σε αντίθεση με την Ψυχανάλυση, όπου η συχνότητα αυξάνεται σε τρεις με τέσσερις φορές.
Χατζής Κωνσταντίνος, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Ο Χατζής Κωνσταντίνος γεννήθηκε και διαμένει στην Αθήνα. Είναι κάτοχος πτυχίου Στατιστικής του Πανεπιστημίου Πειραιά, καθώς και Μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στη Διαχείριση Κινδύνου από το Πανεπιστήμιο του Salford της Αγγλίας.
Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ψυχολογία παρακολουθώντας την ενότητα σπουδών «Introduction to Psychology» του Πανεπιστημίου St. Margaret's Episcopal School. Έχει πραγματοποιήσει τριετή εκπαίδευση στο πρόγραμμα ψυχοθεραπείας και Βιωματικών/ Εκπαιδευτικών σεμιναρίων «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» - Ψυχαναλυτική Πράξη, με βασικό εισηγητή τον κ. Σάββα Μπακιρτζόγλου. Έχει συμμετάσχει σε εκπαιδευτικές εργασίες και σε πληθώρα σεμιναρίων του προγράμματος «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» - Ψυχαναλυτική Πράξη, εστιάζοντας σε θέματα ψυχικής υγείας, όπως θεωρίες προσέγγισης τραύματος, ονειρογνωσία, διεργασίες του πένθους, κ.ά, τα οποία έχουν συμβάλει σημαντικά στην εμβάθυνσή του στην ψυχοδυναμική.
Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολουθώντας την ενότητα «Ψυχοθεραπεία: Θεωρία και Πράξη» και την ενότητα της Αρχαία Ελληνικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Κατέχει τον τίτλο σπουδών «Psychoanalysis Diploma Course» από το Centre of Excellence.
Βρίσκεται σε συνεχή ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση, ενώ συμμετέχει εντατικά σε βιωματικές αυτογνωστικές διαδικασίες ψυχοδυναμικής κατεύθυνσης. Παράλληλα, παρακολουθεί θεραπευόμενους και συμμετέχει σε ομάδες μελέτης, λαμβάνοντας ατομική και ομαδική εποπτεία για την κλινική πρακτική του.
Συνεργάζεται με το δίκτυο Συν-ύπαρξη από τις αρχές του 2019. Η Συν-ύπαρξη είναι ένα δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης και ψυχολογικής υποστήριξης όπου συμμετέχουν λειτουργοί ψυχικής υγείας. Στόχος του δικτύου είναι η ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού, έτσι ώστε να επιτευχθεί η ρήξη της απομόνωσης και η αντιμετώπιση των συναισθημάτων φόβου και αδυναμίας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο (https://syn-yparxi.gr/).
Στην ιδιωτική πρακτική του βλέπει έφηβους, μετέφηβους και ενήλικες σε ατομική ψυχοθεραπεία και προσφέρει συνεδρίες συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας μέσω τηλεφώνου και skype σε άτομα που ζουν εκτός Αθηνών (konstantinos.chatzis.psy / live:.cid.c792d84a36ea66c9).
