06/08/2022
Για πολλούς ο μήνας απολογισμού ειναι ο Δεκεμβρης και οι νέοι στόχοι μπαίνουν τον Ιανουάριο, για μενα καπως απο πάντα (σαν σχολικό/φοιτητικό σύνδρομο) οι μήνες αυτοί αντικαταστάθηκαν απο τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη.
Θα ήθελα να μοιραστώ σκέψεις και ίσως είναι αρκετές, με τους φίλους το συνηθίζω, στη δουλειά μου όμως δε μιλάω για μένα.
Αυτή τη φορά θα το κάνω όμως γιατί πιστεύω πως έχει το νόημα του.
Όπως πολλές φορές θα πω και στους θεραπευομενους μου, οσο σημαντικό είναι ανεβαίνοντας την δύσκολη ανηφόρα ενός στόχου να κοιτάζω πού θέλω να φτάσω, εξίσου σημαντικό είναι να μαθαίνω να κοντοστέκομαι πού και πού και να κοιτάζω πίσω, τη διαδρομή που έχω κάνει ως τώρα και όσα πέτυχα ή όσα πήγαν στραβά αλλά κάτι μου έμαθαν.
Μετά απο 9 χρόνια βασικών σπουδών στο κομμάτι της Ψυχολογίας και συνειδητοποιώντας πως συχνά ψάχνω τι ακόμα θα μπορούσα να κάνω, αναπόφευκτα περνούν διάφορες σκέψεις απο το μυαλό μου.
Το πρώτο που θυμάμαι είναι ερωτήματα άλλων κάποτε: «το εχεις σκεφτεί καλά; Είναι μακρύς ο δρόμος σχεδόν αγγίζει τα χρόνια της ιατρικής».
Και «όχι!!!» καθόλου καλά δε το είχα σκεφτεί. Ίσως ευτυχώς .. γιατί βούτηξα και κολύμπησα! Αμέσως μετά σκέφτομαι πως πρέπει να αποδεχτώ ότι δε σταματά ποτέ ούτε το διάβασμα ούτε η επιπλέον επιμόρφωση στο αντικείμενο αν θέλεις να είσαι καλός, όμως εκεί ανακουφίζομαι απο το πόσο μου αρέσει και ποσο αγαπάω αυτο που κάνω.
Υπήρξα τυχερή για όσους με στήριζαν απο τη πρώτη στιγμή όμως δεν ήταν όλοι έτσι. Πολλοί βρέθηκαν να πουν «δε θα τα καταφέρεις» «δεν έχει δουλειά διάλεξε κάτι άλλο» «μα είναι δυνατόν;! Δεν θα ακολουθήσεις τη δουλειά του πατέρα σου;!».
Και ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα έχει δουλειά ή τι μπορώ εγώ και εσύ να καταφέρουμε; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ψάξουμε καλά τι θέλουμε, τι μας τραβάει, τι μας αρέσει… για τι χτυπά η καρδούλα μας! Ο,τι και αν είναι αυτό!
Έτσι μονο θα πετύχει η συνταγή!
Θέλω λοιπόν να πω σε γονείς, εκπαιδευτικούς φροντιστές και λοιπούς, αντί να τρώτε ενέργεια και χρόνο για να πείτε στα παιδιά τί να κάνουν, βοηθήστε τα να ανακαλύψουν τι θέλουν.
Έχω στις πλάτες μου ένα άλλο πρώτο πτυχίο που θα μείνει στο συρτάρι και πολλούς κακούς σχολικούς βαθμούς να θυμάμαι, αλλά τελικά δε στάθηκαν αρκετά για να με αποθαρρύνουν να βρω τότε το δρόμο που ήθελα να πάρω. Και μάλλον λίγοι πίστευαν πως θα πήγαινε τόσο καλά και στη διάρκεια των σπουδών και στις αποφοιτήσεις και στην επαγγελματική μου πορεία. Ίσως και μένα σε στιγμές, με είχαν κάνει να μην το πιστεύω τόσο. Θυμάμαι τις σκέψεις και τα λόγια μου: «Ίσως δεν είναι όλοι για σπουδές, ίσως εγώ δεν είμαι και θέλω να το αποδεχθείτε». Και ναι, ίσως δεν ήμουν, μέχρι να βρω τι θέλω να διαβάζω!
Στον Αυγουστιάτικο απολογισμό μου φέτος θα πω πως νιώθω τυχερή που βρήκα κάποτε το θάρρος να κυνηγήσω αυτό που σήμερα με κάνει τόσο ευτυχισμένη. Και αυτό το «κάποτε» μπορεί να έρθει οποιαδήποτε στιγμή για το καθένα! Και «όχι», αργά δεν θα είναι! Πιο γρήγορα όμως θα οδηγηθούμε σε αυτό αν έχουμε στήριξη απο όσους αγαπάμε.
Δεν υπάρχει ψάξιμο χωρίς χάσιμο! Την αδράνεια να φοβάστε, όχι τις μπερδεμένες σκέψεις!
Κάπως έτσι μπερδεμένες είναι και οι δικές μου σκέψεις για το Σεπτέμβρη που έρχεται, κάπως έτσι φοβισμένες είναι για όσα αποφάσισα να αλλάξουν, για όσα αποφάσισα να αφήσω και όσα θα κυνηγήσω. Αλλά έτσι πάει. Όταν κάτι το θελουμε πολύ, αναπόφευκτα θα μας αγχώσει, διαφορετικά μάλλον δε φτερουγίζει αρκετά η καρδιά για αυτό.
Επειδή όμως ζωή δεν είναι μόνο η δουλειά, πάμε για βουτιές τώρα, να ονειρευτούμε όμορφα πράγματα στο ηλιοβασίλεμα και να θέσουμε νέους στόχους απο αύριο!
Καλές διακοπές !
