https://www.facebook.com/109815610480378/

sfakianakis_markos, Καρνεάδου (Κολωνάκι), Athens (2026)

05/03/2026

Το πρώτο «σπίτι» του ανθρώπου..

Στην αρχή της ζωής το σπίτι δεν είναι ένα μέρος.
Είναι ένας άνθρωπος.
Το βρέφος δεν ξεχωρίζει ακόμη το σώμα του από το σώμα της μητέρας.
Δεν ξεχωρίζει το συναίσθημα από την ασφάλεια.
Όλα είναι ένα ενιαίο σύστημα.
Το σπίτι τότε είναι,
το σώμα της μητέρας
το βλέμμα της
το κράτημα
η ρύθμιση του άγχους.
Για αυτό ο Winnicott μιλά για το holding environment.
Το παιδί δεν ζει σε σπίτι.
Ζει μέσα σε κάποιον.
Όταν αυτό το σπίτι ραγίζει,
Καθώς μεγαλώνουμε συμβαίνουν τρία πράγματα.
Χωριζόμαστε από τη μητέρα.
Μαθαίνουμε ότι είμαστε μόνοι.
Αρχίζουμε να νιώθουμε έλλειψη.
Και κάπου εκεί γεννιέται η επιθυμία.
Ο άνθρωπος αρχίζει να ψάχνει ξανά:
ασφάλεια
καθρέφτισμα
αναγνώριση.
Και εδώ εμφανίζεται ο έρωτας.
Όταν ερωτευόμαστε συμβαίνει κάτι πολύ βαθύτερο από σεξουαλική έλξη ή χημεία.
Ο άλλος άνθρωπος γίνεται:
καταφύγιο
καθρέφτης
χώρος ρύθμισης συναισθήματος.
Για αυτό λέμε φράσεις όπως:
«μαζί σου νιώθω σπίτι»
«μαζί σου ηρεμώ»
«μαζί σου μπορώ να είμαι ο εαυτός μου».
Δεν είναι απλώς μεταφορά.
Είναι μια βαθιά βιοψυχολογική εμπειρία.
Γιατί ο έρωτας ενεργοποιεί τόσο πόνο;
Ο εραστής ακουμπά τα πιο πρώιμα σημεία της ψυχής.
Ακουμπά:
την εγκατάλειψη
τη ντροπή
τη μοναξιά
τον φόβο απόρριψης.
Γι’ αυτό όταν μια σχέση τελειώνει, η εμπειρία μοιάζει σχεδόν υπαρξιακή.
Δεν χάνουμε μόνο έναν άνθρωπο.
Χάνουμε το σπίτι που είχαμε αρχίσει να χτίζουμε μέσα του.
Ο Fonagy παρατηρεί κάτι πολύ σημαντικό.
Οι γονείς συνήθως καθρεφτίζουν πολλά συναισθήματα του παιδιού:
τη λύπη
τον φόβο
τη χαρά.
Αλλά σπάνια καθρεφτίζουν τη σεξουαλικότητα.
Την αποφεύγουν.
Την αγνοούν.
Τη σκεπάζουν με σιωπή.
Και έτσι η σεξουαλικότητα μεγαλώνει μέσα μας
χωρίς γλώσσα
χωρίς επεξεργασία
γεμάτη ντροπή.
Γι’ αυτό μπορούμε να πούμε ότι η σεξουαλικότητα είναι μια «άστεγη» εμπειρία.
Δεν έχει σπίτι.
Και τότε τι κάνουμε;
Ψάχνουμε σπίτι στους εραστές μας.
Γι’ αυτό οι ερωτικές σχέσεις έχουν πάντα μέσα τους:
επιθυμία
προσκόλληση
φόβο
παιδικές ανάγκες.
Δεν είναι μόνο μια σχέση μεταξύ δύο ενηλίκων.
Είναι συχνά και μια βαθιά αναζήτηση του πρώτου σπιτιού που χάθηκε.
Και ίσως για αυτό ο έρωτας μπορεί να μας θεραπεύσει αλλά και να μας πληγώσει τόσο βαθιά.

12/02/2026

Το βασικό άγχος δεν γεννιέται στην ενήλικη ζωή. Γεννιέται όταν το παιδί νιώθει μόνο.
Η Karen Horney μίλησε για εκείνο το διάχυτο αίσθημα μοναξιάς και αδυναμίας που δημιουργείται όταν το παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον ασυνεπές, ψυχρό ή ταπεινωτικό. Όταν η αγάπη δεν είναι σταθερή. Όταν χρειάζεται να προσαρμόζεσαι για να μη τη χάσεις. Όταν εξαρτάσαι από αυτούς που ταυτόχρονα σε πληγώνουν.
Τότε συμβαίνει κάτι βαθιά ανθρώπινο. Το παιδί δεν απορρίπτει τον γονιό. Απορρίπτει την εχθρότητά του. Καταπίνει τον θυμό του και λέει μέσα του: «Δεν αντέχω να σε χάσω, άρα θα κρύψω αυτό που νιώθω».
Από εκεί γεννιούνται οι νευρωτικές κινήσεις που κουβαλάμε στην ενήλικη ζωή. Κάποιοι κινούμαστε προς τους άλλους, γινόμαστε υπερβολικά δοτικοί, προσαρμοστικοί, προσπαθώντας να εξασφαλίσουμε αγάπη. Κάποιοι κινούμαστε εναντίον τους, αναζητώντας δύναμη και έλεγχο για να μη νιώσουμε ξανά αδύναμοι. Και κάποιοι απομακρυνόμαστε, πείθοντας τον εαυτό μας ότι δεν χρειαζόμαστε κανέναν.
Δεν είναι χαρακτήρας. Είναι άμυνα.
Το δύσκολο είναι ότι αυτές οι στρατηγικές κάποτε μας έσωσαν. Σήμερα όμως μπορεί να μας απομακρύνουν από τη ζωντανή σχέση, από την αυθεντική επιθυμία, από την ελευθερία.
Η θεραπεία, για μένα, δεν είναι να γίνουμε «άλλοι άνθρωποι».
Είναι να μπορέσουμε να αντέξουμε το παλιό άγχος χωρίς να χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από ρόλους.
Γιατί πίσω από κάθε υπερβολική ανάγκη για αγάπη, πίσω από κάθε ανάγκη για έλεγχο ή απόσυρση, υπάρχει ένα παιδί που κάποτε ένιωσε μόνο και φοβήθηκε ότι αν δείξει τον θυμό του, θα χάσει την αγάπη.
Και αυτό το παιδί δεν χρειάζεται κριτική. Χρειάζεται κατανόηση.
Δεν θεραπευόμαστε όταν σταματάμε να χρειαζόμαστε, θεραπευόμαστε όταν δεν ντρεπόμαστε πια γι’ αυτό που χρειαζόμαστε.

23/01/2026

Το μοναδικό μας έργο είναι να φροντίζουμε τη ζωή.
Καρποφορεί όταν αυτοί που αγαπάμε μπορούν να βρουν την τροφή τους μακριά μας, παρά την απουσία μας και ίσως εξαιτίας της απουσίας μας.

21/01/2026

Όλες οι σχέσεις εμπεριέχουν ένα δούναι και λαβείν.
Ακόμη και η αγάπη.
Αγαπάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά συχνά τους μισούμε κιόλας.
Τους εμπιστευόμαστε, και ταυτόχρονα φοβόμαστε μήπως μας πληγώσουν, μήπως μας εγκαταλείψουν, μήπως αγγίξουν κάτι εύθραυστο μέσα μας. Αυτή η διπλή εμπειρία δεν είναι παθολογία είναι η ίδια η ουσία της σχέσης.
Η ψυχολογική ωρίμανση δεν αφορά την εξάλειψη των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά την ικανότητα ενοποίησης: να μπορούμε να χωράμε μέσα μας και την αγάπη και τον θυμό, και τη σύνδεση και την επιθετικότητα, χωρίς να χρειάζεται να καταστρέψουμε ούτε τη σχέση ούτε τον εαυτό μας.
Όταν αυτή η ενοποίηση δεν είναι ανεκτή, τα συναισθήματα αναζητούν άλλες διεξόδους.
Η επιθετικότητα που δεν μπορεί να ειπωθεί, μεταμφιέζεται.
Ο θυμός που δεν χωρά στη σχέση, μετακινείται.
Και τότε εμφανίζονται μορφές έμμεσης έκφρασης: απόσυρση, σιωπή, ψυχρότητα, ή ακόμη και εξωσυζυγικές σχέσεις όχι πάντα ως επιθυμία καταστροφής, αλλά συχνά ως ασυνείδητη προσπάθεια διατήρησης μιας εύθραυστης ισορροπίας.
Σε πολλές σχέσεις, το σεξ εκτός δεσμού γίνεται ο χώρος όπου επιτρέπεται αυτό που απαγορεύεται εντός του: ένταση, επιθετικότητα, ζωντάνια. Και τότε το σεξ μέσα στη σχέση «εξημερώνεται», απονευρώνεται, χάνει τη ζωτική του διάσταση. Όχι επειδή λείπει η αγάπη, αλλά επειδή η επιθετικότητα έχει εξοριστεί.
Όταν δεν υπάρχει περιθώριο να ειπωθεί ο θυμός, συχνά δεν υπάρχει ούτε επιθυμία.
Η ζωή και ο θάνατος, η δημιουργία και η καταστροφή, είναι αλληλένδετα και στη σχέση και μέσα μας.
Η θεραπευτική εργασία δεν στοχεύει στην εξιδανίκευση της αγάπης ούτε στην ηθικοποίηση των συγκρούσεων. Στοχεύει στη δυνατότητα να αντέχουμε τη διαλεκτική ένταση: να μπορούμε να μισούμε με αγάπη, να θυμώνουμε χωρίς να καταστρέφουμε, να επιθυμούμε χωρίς να φεύγουμε.
Εκεί όπου τα συναισθήματα μπορούν να ειπωθούν, δεν χρειάζεται να δρουν στο σκοτάδι.
Και εκεί όπου η επιθετικότητα μπορεί να χωρέσει στη σχέση, η ζωή επιστρέφει.

02/01/2026

Στην ψυχοθεραπεία συχνά δεν ερχόμαστε για να γίνουμε κάτι άλλο.
Ερχόμαστε γιατί αυτό που ήμασταν δεν μας αντέχει πια.
Ο Jung μίλησε για τον εαυτό ως μια εσωτερική κίνηση προς την ολοκλήρωση.
Όχι προς την τελειότητα
αλλά προς την αποδοχή των αντιθέσεων μας.
Μέσα μας συνυπάρχουν ανάγκες που συγκρούονται:
η επιθυμία για σύνδεση και ο φόβος της,
η ανάγκη για έλεγχο και η λαχτάρα να αφεθούμε,
το φως που δείχνουμε και το σκοτάδι που κρύβουμε.
Όσο προσπαθούμε να εξαφανίσουμε το ένα κομμάτι υπέρ του άλλου,
η ψυχή αντιστέκεται.
Τα συμπτώματα δεν είναι εχθροί.
Είναι μηνύματα.
Ο εαυτός δεν βρίσκεται μόνο στο παρελθόν μας.
Δεν είναι μόνο οι πληγές που μας διαμόρφωσαν.
Είναι και η κατεύθυνση προς την οποία μας τραβά η ζωή,
ακόμα κι όταν την φοβόμαστε.
Γι’ αυτό η κρίση της μέσης ηλικίας δεν είναι παθολογία.
Είναι συχνά η στιγμή που η ψυχή ζητά επαναδιαπραγμάτευση.
«Αυτό που ζεις, είσαι εσύ;»
Η ανάπτυξη της προσωπικότητας απαιτεί αυτογνωσία.
Και η αυτογνωσία απαιτεί κάτι δύσκολο:
να αντέξεις να δεις τον εαυτό σου χωρίς άμυνες.
Όχι για να τον κρίνεις.
Αλλά για να τον ενσωματώσεις.
Η θεραπεία δεν οδηγεί σε έναν “καλύτερο εαυτό”.
Οδηγεί σε έναν πιο αληθινό.
Και αυτό, από μόνο του, είναι βαθιά θεραπευτικό.

03/12/2025

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου η πιο γενναία επιλογή δεν είναι να προχωρήσουμε μπροστά, αλλά να στραφούμε προς τα μέσα. Να ανακαλέσουμε τα κομμάτια μας που μείνανε πίσω, ξεχασμένα μέσα σε χρόνια προσαρμογής, κόπωσης και εξιδανικεύσεων.
Η απόφαση «να πάω μέσα μου» δεν είναι εύκολη.
Σημαίνει να σταματήσω να τρέχω.
Να αφήσω τον θόρυβο των άλλων να χαμηλώσει.
Να σταθώ απέναντι στις πλευρές μου που απέφευγα,
στις ανάγκες που υποτίμησα,
στα συναισθήματα που κάποτε έμαθα να σιωπώ.
Και εκεί εμφανίζεται η πιο αληθινή αγωνία:
«Ελπίζω να με δεχτώ.»
Γιατί η επιστροφή στον εαυτό δεν είναι δεδομένη.
Ο καθένας μας κουβαλά εσωτερικούς κριτές, σκιές ντροπής, απορρίψεις που κάποτε έγιναν κανόνας.
Κουβαλά και τη βιασύνη της επιβίωσης, που μας έμαθε να παρεξηγούμε τις ανάγκες μας σαν αδυναμίες.
Το να “δεχτώ τον εαυτό μου” σημαίνει να του επιτρέψω να υπάρξει χωρίς όρους.
Να τον ακούσω πριν τον κρίνω.
Να τον καταλάβω πριν τον διορθώσω.
Να του δώσω χώρο να αναπνεύσει, χωρίς να τον πιέζω να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Κι εκεί αρχίζει η εσωτερική μετατόπιση:
η στιγμή που η αυτοεγκατάλειψη σταματά.
Που ο άνθρωπος αποφασίζει να γίνει σπίτι για τον εαυτό του αντί για πεδίο μάχης.
Η ψυχοθεραπεία, όπως και αυτό το απόσπασμα, μας υπενθυμίζει κάτι βαθύ:
η πιο σημαντική επιστροφή δεν είναι ποτέ σε κάποιον άλλον·
είναι πάντα σε εμάς.
Και όταν επιστρέφουμε αληθινά, με παρουσία και αποδοχή
ο εαυτός δεν μας απορρίπτει.
Μας αναγνωρίζει.
Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν περίμενε τίποτα άλλο παρά να γυρίσουμε.

20/10/2025

Δεν φοβόμαστε τα γεγονότα
φοβόμαστε αυτό που ξυπνά μέσα μας,
όταν συναντάμε τη ζωή.
Φοβόμαστε την επιθυμία,
γιατί εκείνη κουβαλάει έκθεση, απώλεια, ρίσκο.
Φοβόμαστε τη χαρά,
γιατί θυμίζει στιγμές που δεν άντεξαν να κρατήσουν.
Το άγχος δεν είναι εχθρός,
είναι η φωνή ενός κομματιού μέσα μας
που κάποτε τρόμαξε να ζήσει.
Έρχεται να μας προστατέψει
από το βάθος, την οικειότητα, τη ζωντάνια μας.
Είναι ο τρόπος του “εγώ”
να κρατήσει αποστάσεις απ’ ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει.
Κι όμως, πίσω από κάθε ταχυπαλμία,
πίσω από κάθε σφίξιμο στο στήθος,
υπάρχει μια επιθυμία
που περιμένει να την εμπιστευτούμε ξανά.
Ίσως, λοιπόν, το άγχος να μην είναι τίποτα άλλο
παρά η ζωή που χτυπά την πόρτα
κι εμείς δεν ξέρουμε ακόμα
αν θέλουμε να της ανοίξουμε.

03/09/2025

Ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται με εξιδανικεύσεις, αλλά με την αλήθεια.

Η εξιδανίκευση είναι ο πρώτος μηχανισμός άμυνας μας.
Στην παιδική ηλικία εξιδανικεύουμε τους γονείς μας για να αντέξουμε την εξάρτηση. Στην εφηβεία εξιδανικεύουμε τον έρωτα για να αντέξουμε την αβεβαιότητα.
Στην ενήλικη ζωή εξιδανικεύουμε τον εαυτό, τον σύντροφο, ακόμη και τον θεραπευτή, για να μη συναντήσουμε τη γύμνια και τα όρια της ύπαρξης.
Η εξιδανίκευση προστατεύει, αλλά είναι προσωρινή ασπίδα.
Όσο την κρατάμε, η αλήθεια μένει απ’ έξω. Και όταν καταρρεύσει, εμφανίζεται η απογοήτευση: «ο άλλος δεν είναι αυτός που νόμιζα», «η ζωή δεν είναι αυτή που περίμενα», «εγώ δεν είμαι αρκετός».
Η αλήθεια στην αρχή πονά.
Είναι να αντικρίσεις την ενοχή, τον φθόνο, την αδυναμία σου.
Να παραδεχτείς ότι μπορεί να πληγωθείς, ότι δεν είσαι τέλειος ούτε παντοδύναμος.
Μα μέσα σε αυτή τη γύμνια, υπάρχει η αυθεντικότητα.
Η αλήθεια δεν είναι το τέλος είναι το πραγματικό ξεκίνημα.
Και στη θεραπεία, η ίαση δεν έρχεται όταν ο θεραπευτής εξιδανικευτεί ως παντοδύναμος σωτήρας, αλλά όταν αντέξει να φανεί με τα όριά του.
Τότε ο θεραπευόμενος μαθαίνει κάτι ανεκτίμητο:
«Μπορώ να υπάρχω, ακόμα κι αν δεν είμαι τέλειος. Μπορώ να αγαπηθώ, ακόμα και με τις ρωγμές μου.»
Η εξιδανίκευση μας κλείνει στον ψευδαισθησιακό παράδεισο.
Η αλήθεια μάς φέρνει στην κόλαση της ανθρώπινης γύμνιας αλλά μόνο εκεί, μέσα από τα δάκρυα και το φως, μπορεί να αρχίσει η θεραπεία.

10/08/2025

Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν μέσα τους την πιο λεπτή, εύθραυστη χορδή
ευάλωτοι στα συναισθήματα κατωτερότητας,
σαν να ζουν πάντα μισή ανάσα κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Κι όμως
βρίσκουν τρόπους να ανασαίνουν,
να διατηρούν μια αίσθηση αξίας,
προσφέροντας, προστατεύοντας,
κάνοντας καλές πράξεις που τους γλιτώνουν από τα πιο σκοτεινά βάθη.
Μα πίσω απ’ αυτή τη γενναιοδωρία
υπάρχει ένα παιδί που κάποτε πίστεψε
ότι έφταιγε για την αγάπη που δεν πήρε.
Ένα παιδί που έμαθε να κοιτάει τον εαυτό του με μάτια σκληρά,
να βλέπει έναν εαυτό μικρό και ανεπαρκή.
Όταν η αγάπη των γονιών δεν επαρκεί,
το παιδί δεν κατηγορεί τον γονέα.
κατηγορεί τον εαυτό του.
Και για να αντέξει,
συρρικνώνει τις ανάγκες του
μέχρι να χωράνε στο λίγο που του δόθηκε.
Κι έτσι, μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείες της ζωής
είναι πως οι πιο αγνές ψυχές,
αυτές που έχουν τις πιο καθαρές προθέσεις,
είναι συχνά εκείνες που κουβαλούν τις πιο βαθιές πληγές.

10/07/2025

Αγαπάμε πιο πολύ ό,τι ξέρουμε πως θα χαθεί.
Κι ίσως δεν είναι αδυναμία αυτό, αλλά το πιο γενναίο κομμάτι μας.
Να δίνεις την καρδιά σου εκεί που ξέρεις πως κάποτε θα πονέσει
να δίνεσαι σ' έναν άνθρωπο, σε μια στιγμή, σε μια εποχή
όχι επειδή θα κρατήσει για πάντα,
αλλά επειδή δεν θα κρατήσει.
Κι όσο πιο κοντά νιώθεις το τέλος,
τόσο πιο βαθιά φυτεύεται η αγάπη.
Σαν τελευταία αγκαλιά πριν το καλοκαίρι τελειώσει.
Σαν βλέμμα που λέει "ευχαριστώ" χωρίς λόγια.
Ό,τι μας δόθηκε για λίγο,
είναι αυτό που μένει μέσα μας για πάντα.

26/03/2025

Αν δεν καταφέρω να κόψω τον ομφάλιο λώρο, αν επιμένω να λατρεύω το είδωλο της σιγουριάς και της προστασίας, τότε το είδωλο γίνεται ιερό. Δεν πρέπει να το κατακρίνω.
Αν η "μητέρα" είναι αδύνατον να κάνει λάθος, πως μπορώ να κρίνω αντικειμενικά οποιονδήποτε άλλο, αν βρίσκεται σε σύγκρουση με τη "μητέρα" ή δεν τον εγκρίνει;
Αυτή η μορφή εξασθένιση της κρίσης είναι λιγότερο εμφανής όταν το αντικείμενο της προσήλωσης δεν είναι η μητέρα αλλά η οικογένεια, το έθνος, ή η φυλή.
Επειδή αυτές οι προσηλώσεις περνούν για αρετές, μια έντονη εθνική ή θρησκευτική προσήλωση εύκολα οδηγεί σε μεροληπτικές και στρεβλωμένες κρίσεις, που εκλαμβάνονται ως αληθινές επειδή τις μοιράζονται όλοι αυτοί που συμμετέχουν στην ίδια προσήλωση.
Η αιμομικτική προσήλωσή δεν επιτρέπει τη βίωση του άλλου ως πλήρους ανθρώπινου όντος.
Μόνο όσοι μοιράζονται το ίδιο αίμα ή χώμα είναι άνθρωποι. Ο ξένος είναι ένας βάρβαρος.
Ως αποτέλεσμα παραμένω επίσης ξένος προς τον εαυτό μου, αφού δεν μπορώ να βιώσω την ανθρώπινη φύση πέρα από αυτή την ακρωτηριασμένη μορφή την οποία μοιράζεται η ομάδα που την ενώνουν κοινοί δεσμοί αίματος.
Επιπλέον το άτομο που είναι προσκολλλημένο στη μητέρα και τη φυλή δεν είναι ελεύθερο να είναι ο εαυτός του, να έχει δικές του πεποιθήσεις, να είναι αφωσιομένο.
Δεν μπορεί να ανοιχτεί στον κόσμο, ούτε να τον αποδεχτεί, βρίσκεται πάντα στο δεσμωτήριο της μητρικής φυλετικο-εθνικό-θρησκευτικής προσήλωσης.
Ο άνθρωπος γεννιέται ολοκληρωτικά και άρα είναι ελεύθερος να προχωρήσει και να γίνει ο εαυτός του, στον βαθμό που απελευθερώνεται από όλες τις μορφές αιμομικτικής προσήλωσης. Έριχ Φρόμ

09/02/2025

Η ανασφάλεια μεγαλώνει σε δύσκολες καταστάσεις.
Πίσω από αυτές τις φράσεις κρύβεται πολλές φορές ένα συναισθηματικό μήνυμα: "φοβάμαι να νιώσω, φοβάμαι να αφεθώ, φοβάμαι να αφήσω τους άλλους να γίνουν σημαντικοί για εμένα".
Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να έρθουν κοντά είναι εξαρχής αμφίθυμοι ως προς το αν θα γίνουν γονείς.
Συχνά δεν είναι η πραγματική τους επιλογή, η απόκτηση ενός παιδιού.
Δεν βρίσκουν καμία ικανοποίηση στη φροντίδα ενός παιδιού και απογοητεύονται όταν παρεμβαίνει στα προσωπικά τους ενδιαφέροντα και δραστηριότητες. Διαμαρτυρονται: "παλιότερα πήγαινα κάθε μέρα γυμναστήριο, τώρα δεν μπορώ να βγω από το σπίτι". Οι άνθρωποι λοιπόν που αποφεύγουν την στενή επαφή και ανταποκρίνονται λιγότερο στους συντρόφους τους, όπως δείχνουν μελέτες γονέων που αλληλεπιδρούν με τα βρέφη τους, κάνουν το ίδιο και με τα παιδιά τους.
Ο ασθενής δεσμός κάνει τις μεταβατικές περιόδους δύσκολες για τα ζευγάρια και έτσι δημιουργεί έναν λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο γονικής φροντίδας, που μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς το αναπτυσσόμενο παιδί. Sue Johnson.

sfakianakis_markos

05/03/2026

12/02/2026

23/01/2026

21/01/2026

02/01/2026

03/12/2025

20/10/2025

03/09/2025

10/08/2025

10/07/2025

26/03/2025

09/02/2025

Address

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Featured

Share

Category