ΑΒλόγος

20/06/2021

Free, natural movement is the key to growth, stimulation and meeting milestones!

Austen, a pediatric OT from says that movement is vital for these reasons:

1️⃣It wires up the neural pathways in the brain
2️⃣It integrates the senses
3️⃣It encourages kinesthetic memory
4️⃣It builds self awareness
5️⃣It supports balance
6️⃣It supports verbal and non verbal communication
7️⃣It fosters interaction and cooperation
8️⃣It supports spatial orientation
And more!!

What are your biggest questions when it comes to baby play??

Art by ❤️

19/03/2021

01/11/2020

Στη ρίζα του stress κρύβεται το 2020.

Δεν ξέρω για εσάς, εμείς πάντως στο δικό μας σπιτικό, τα έχουμε δει όλα με τις covid-συνθήκες που επικρατούν. Χωρίς καμία βοήθεια, αφού παππούδες και γιαγιάδες βλέπουμε μόνο λίγο και μόνο έξω με μάσκες, με ένα πιτσιρίκι κάπως έξω φρενών και κολλημένο επάνω μας δίχως αύριο και παράλληλα προσπαθούμε και να δουλέψουμε. Και από ότι φαίνεται από την πορεία της πανδημίας, μόνο πιο ζόρικα θα γίνουν τα πράγματα πριν γίνουν καλύτερα.

Είδα πρόσφατα μια online ομιλία σχετικά με το θέμα της γονεϊκότητας στον καιρό του COVID -19 που με έχει βοηθήσει πολύ να καταλάβω τι γίνεται «από πίσω από τις κουρτίνες» και να μπορώ να έχω μεγαλύτερη ενσυναίσθηση απέναντι στο παιδάκι μου αλλά και απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό. . (του Dr. Gordon Neufeld -μπορείτε να τη βρείτε εδώ: https://youtu.be/HNnXutm7p4g )

Υπάρχει, λέει, κάτι το πολύ ιδιαίτερο στη συνθήκη που ζούμε. Κάτι που μας στρεσσαρει όλους, μικρούς και μεγάλους περισσότερο από όσο καταλαβαίνουμε.
Στη ρίζα του stress κρύβεται πάντα ένας αποχωρισμός. Αποχωρισμός από έναν άνθρωπο, από ένα μέρος, από μια ρουτίνα, από ένα ρόλο, από μια πεποίθηση που είχαμε για τον εαυτό μας, αποχωρισμός από την προβλεψιμότητα.
Αποχωρισμός
Αν το δούμε εξελικτικά, βγάζει απόλυτο νόημα. Όσο πιο παλιά στο χρόνο πάμε, τόσο πιο εμφανές είναι πως αν ένας άνθρωπος χωριζόταν από τους υπόλοιπους (ή από αυτά που του ήταν γνωστά), τότε οι πιθανότητες επιβίωσής του έπεφταν δραματικά, ενώ οι μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης έρχονταν από τη σύνδεσή με άλλους (attachment), από τη συντροφικότητα (togetherness). Άρα, είναι «γραμμένο» μέσα μας, πως η μεγαλύτερη απειλή είναι όταν απειλείται η συντροφικότητα.

Η «τρέλα» του 2020, είναι πως, εκτός που απειλείται διαρκώς η συντροφικότητα, αφού έχουμε αναγκαστεί να αποχωριστούμε ανθρώπους, ρουτίνες, συνήθειες, ταυτόχρονα η συντροφικότητα ΕΙΝΑΙ η απειλή. Και αυτό είναι κάτι που πάει κόντρα σε όλα τα ένστικτα μας.

Σκέφτομαι πόσο ζορίζομαι εγώ με όλα αυτά. Πόσες φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να θυμώνω με πράγματα που ούτε που θα έδινα σημασία πέρσυ, πόσα βράδια έχω δυσκολευτεί να κοιμηθώ και αντίστοιχα πόσα βράδια έχω κοιμηθεί «με τις κότες» προκειμένουν να τελειώσει και αυτή η μέρα μια ώρα αρχύτερα, πόσο μου λείπουν οι γονείς μου, οι καλές μου φίλες που ζουν σε άλλη πόλη και πόσο θυμώνω με τον συντροφό μου που δεν μπορεί να τους αναπληρώσει ΟΛΟΥΣ. Πόσο μου λείπει τελικά ο εαυτός μου – ο προ-COVID εαυτός μου.

Και μετά προσπαθώ να φανταστώ πόσο μπορεί να ζορίζεται ένα πλάσμα 3.5 χρονών που έχει αποχωριστεί ανθρώπους και ρουτίνες, έχει αποχωριστεί ελευθερία κινήσεων σε εξωτερικούς χώρους, καλείται να υιοθετήσει με ευλάβεια καινούργιες και αυστηρές ρουτίνες (πλύνε χέρια, βγάλε ρούχα πριν μπεις στο σπιτι, φόρα μάσκα και μην την πιάνεις κλπ), λαμβάνει «σήμα» και από το δικό μας το stress, μας βλέπει ξαφνικά να αντιδράμε σε συμπεριφορές της με λιγότερη υπομονή και να είμαστε λιγότερο χαρουμενοι… ουφ! Τι άλλο δηλαδή χρειάζεται ένα παιδάκι για να στρεσαριστεί σοβαρά και να αποσυντονιστεί ?

Στο video του Dr. Neufeld, μπορείτε να βρείτε κάποιες πολύ καλές και εμπεριστατωμένες προτάσεις, σχετικά με το τι μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε τα παιδιά σας και τους εαυτούς σας, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που ζούμε.

Εγώ εδώ θέλω να σταθώ σε ένα πολύ σημαντικό πράγμα που αναφέρεται και μέσα στο video: το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά μας είναι να είμαστε διαθέσιμοι. Διαθέσιμοι για αγκαλίες, για παιχνίδι, διαθέσιμοι για σύντροφικότητα και σύνδεση, διαθέσιμοι για να υπάρχουμε μαζί. Τα παιδιά (όπως και εμείς, αλλά σε μικρότερο βαθμό) είναι αυτή τη στιγμή πεινασμένα για κοντινότητα (τόσο, που είναι πιθανό να την επιδιώκουν και με άγαρμπους τρόπους). Ας φροντίσουμε να νιώθουν επιθυμητά, πολύτιμα, σημαντικά, αφήνοντας ίσως στην άκρη (για τώρα τουλάχιστον) την πειθαρχεία , τα αυστηρά όρια και τις επιδόσεις στο σχολείο. Ας αφήσουμε στην άκρη συλλογισμούς που μοιάζουν με «ναι, αλλά αν τον αφήσω τώρα να κοιμάται μαζί μας, μετά πως θα επιστρέψει στο κρεβάτι του?». Ας φροντίσουμε το τώρα, για την ώρα.

Δεν μπορούμε ποτέ να τους εγγυηθούμε ασφάλεια – μπορούμε όμως να τα κάνουμε να νιώθουν ασφαλή.

23/10/2020

24/09/2020

Χτες, 18:04.

Κάθομαι δίπλα στην Ελαία για να διαβάσουμε.

Και: Χάλια. Χάλια. Χάλια.

Οχι αυτή, προσπαθεί.

Εγώ.

Αγχώνομαι όταν δεν θα τα καταφέρει.
Πιέζομαι όταν είναι αργή.
Αισθάνομαι εντάσεις μέσα μου όταν κάνει λάθη.

Θέλω να της πω να τα κάνει καλυτερα, να της πάρω το μολύβι, να προσέχει περισσότερο, να πάει πιο γρήγορα, να τελειώνουμε.

Υποφέρω, κυριολεκτικά. Το σώμα μου ολόκληρο πονάει.

Νιώθω το στρες μου, το κοιτάω στα μάτια όμως, δεν το φοβάμαι.

Το θέλω μάλιστα. Περίμενε την ευκαιρία να βγει.

Περίμενε σχεδόν 30 χρόνια.

Δεν βουτάω στο χάος τώρα. Δεν πιέζω την Ελαία μου. Προσπαθώ να κανω ότι καλύτερο. « Ωραία πρόοδο έκανες, κοίτα πως έγραφες πριν απο μια εβδομάδα και κοιτά τώρα».

Από μέσα μου όμως πονάω. Και κάποιες κινήσεις μου σιγουρα με προδίδουν.

Κάνω ότι μπορώ.

Έχω κάτι να λύσω μέσα μου.

Ξέρω ότι παλεύω με τον εαυτό μου. Δεν θα έπρεπε να νιώθω έτσι, τόσο πιεσμένη.

Ξέρω ότι στο κομμάτι αυτό, έχω δουλειά.

Δεν της λέω τιποτα, βγαίνω λίγο να ηρεμήσω. Παίρνω αναπνοές.

Χρειάζομαι να μεγαλώσω εδώ. Είναι εντάξει αυτό.

Και η Ελαία μου δίνει αυτήν την ευκαιρία.

Θέλω να την αρπάξω. Δεν θα διαλέξω την εύκολη λύση.

Θέλω να χρησιμοποιήσω το μετα βλέμμα, να με δω απο απέξω.

Τι μου συμβαίνει; Τι νιώθω; Τι έχω βιώσει ως παιδι; Τι προσπαθεί να μου πει το εσωτερικό μου παιδι; Τι σχέση είχα με το διάβασμα;

Ξεκινάω την εσωτερική διερεύνηση.

Βλέπω την μικρή Ελένη.

Της μιλάω, την βλεπω μπροστά μου : « Υπέφερες ε;» «Σε πίεζε η δασκάλα σου ε; « Οι γονείς σου ήθελαν καλούς βαθμούς ε;» « Φοβόσουν να αποτύχεις ε;» « Φοβόσουν την απόρριψη ε;» «Νόμιζες ότι οι καλοί βαθμοί σε καθορίζουν ε; ...

Εχει πολλά να πει το κοριτσάκι. Πράγματα που δεν άκουσε κανείς ποτέ.

Γράφω αυτά και τρέχουν δάκρυα.

Είναι το σημάδι ότι κατι ακούμπησα. Είναι πολύ καλό για μένα αυτό. Και για την Ελαία.

Μεγαλώνω.

Σιγά σιγά.

Και Σήμερα θα είναι ίσως ήδη λίγο πιο εύκολο το διάβασμα για μένα.

https://www.positiveparents.gr/blog/esoteriko-paidi

☕️ Aν σου αρέσει η δουλειά μου, μπορείς να με κεράσεις έναν καφέ & να μου πεις ένα γεια εδώ: https://www.buymeacoffee.com/positiveparents
💙 Ελένη

22/09/2020

🆘 Πολλές φορές οι γονεις αναρωτιούνται και αγχώνονται για το πόσο γρήγορα θα αποκατασταθούν οι δυσκολίες των παιδιών, ή πότε θα αρχίσουμε να δουλεύουμε την παραγωγή ενός ήχου.
➡️ Το παρακάτω διάγραμμα δείχνει ξεκάθαρα τη σημαντικότητα της σχέσης μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου (δλδ. παιδιού στην προκειμένη περίπτωση)
💡 Πολλές φορές εμείς οι θεραπευτές "παίζοντας" με τα παιδιά χτίζουμε σχέση, δημιουργώντας άνεση, ασφάλεια και εμπιστοσύνη!!!
💟 Αυτό είναι το "κλειδί" της θεραπείας!!!
✔️ Όταν αυτό γίνει πράξη... όλοι οι στόχοι μπορούν να επιτευχθούν ευκολότερα!

#λογοθεραπεία 🗣️👥👄👅👂🧠❣️

06/09/2020

Στις 4 Ιανουαρίου 1809, γεννιέται ο Λουί Μπράιγ, σε ένα μικρό χωριό, 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Παρισιού, το τέταρτο παιδί ενός δερματοποιού