19/01/2026
Με την άδεια της θεραπευομενής μου, κοινοποιώ το στιγμιότυπο από την τελευταία μας συνεδρία.
Υπάρχουν πολλές απόψεις στο πώς "πρέπει" να φερόμαστε στους ανθρώπους που μας εμπιστεύονται την ψυχή τους...
Πέρα από τον Κώδικα Ηθικής και Δεοντολογίας - που οφείλουμε όλοι μας ανεξαιρέτως να εφαρμόζουμε ασχέτως προσέγγισης - προσωπικά ακολουθώ το ένστικτο μου και ανάλογα με την περίσταση "φροντίζω" τον θεραπευόμενο ώστε να νιώσει ΆΝΕΤΑ, ΟΙΚΕΙΑ..σαν στο σπίτι του, σαν να είναι χωμένος σε μια αγκαλιά ώστε να ανοιχτεί και να δεχτεί την άνευ όρων αγάπη.
Έχω σχεδόν "κοπεί" σε εκπαιδευτική αξιολόγηση σε προσομοίωση κλινικής συνέντευξης από τον έναν εξεταστή διότι κατά τη δική του οπτική ήμουν "κατευθυντική" και έκανα και το τρομερό λάθος να προσφέρω ένα ποτήρι νερό στον θεραπευόμενο μου..που του είχε σχεδόν κοπεί η ανάσα από το άγχος του (ενώ ο δεύτερος εξεταστής έβρισκε "εξαιρετική" και "επαγγελματική" την γενικότερη στάση μου...)!!!
Πού θέλω να καταλήξω?
Κατά την ταπεινή μου άποψη...ας είμαστε λιγότερο άκαμπτοι όπου χρειάζεται...ούτε θα καλομάθει "το μωρό" αν το πάρουμε "αγκαλιά", ούτε λιγότερο επαγγελματίες με σαφή όρια και πλαίσιο είμαστε όταν γινόμαστε πιο ανθρώπινοι σε στιγμές που κρίνουμε ότι αυτό θα έχει καλύτερο αποτέλεσμα από τα 5 check στα κουτάκια...
Πολύ θα μου άρεσε να διαβάσω τα σχόλιά σας...
(Συνάδελφοι, θεραπευόμενοι και μη κλπ..)