25/12/2025
✨ Αγαπημένοι μου θεραπευόμενοι, ✨
Με τη χρονιά να πλησιάζει στο τέλος της, νιώθω την ανάγκη να σταθώ με βαθιά ευγνωμοσύνη στο προνόμιο να περπατώ δίπλα σας. Αυτές τις μέρες, πολλές φορές έχω νιώσει να συγκινούμαι καθώς γίνομαι μάρτυρας της ανθεκτικότητας, της ευαλωτότητας και της μεταμόρφωσής σας .
Σας ευχαριστώ που μου εμπιστευτήκατε τις ιστορίες σας, βρίσκοντας το θάρρος που χρειάζεται να ανοίγει κανείς την καρδιά του ξανά και ξανά. Σας ευχαριστώ που επιλέξατε να είστε παρόντες, άλλοτε με ελπίδα, άλλοτε με αμφιβολία, συχνά με τρυφερότητα – και που μου επιτρέψατε να κρατώ το χώρο για εσάς.
Αυτή η χρονιά, περιείχε δάκρυα και γέλια, στιγμές σιωπής και στιγμές βαθιάς επίγνωσης. Μαζί τιμήσαμε τα δάκρυα που χρειάζονταν χώρο και γιορτάσαμε το γέλιο που μας υπενθύμιζε τη δύναμη της ζωής. Σας είδα να συναντάτε τον εαυτό σας με περισσότερη ειλικρίνεια, συμπόνοια και γενναιότητα από ποτέ.
Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, παρακινήσατε κι εμένα να εξελιχθώ, τόσο ως θεραπεύτρια όσο και ως άνθρωπος.
Σας είδα να ανοίγετε τα φτερά σας με τρόπους που κάποτε έμοιαζαν αδιανότητοι.
Για κάποιους αυτό σήμαινε να δεσμευτείτε με έναν άνθρωπο, όταν άλλοτε στην επιθυμία σας για οικειότητα αναδιπλωνόσασταν από φόβο. Για άλλους σήμαινε το να χωρίσετε και να επιλέξετε τον εαυτό σας. Κάποιοι διασχίσατε σύνορα και θάλασσες μετακομίζοντας σε άλλες χώρες, μέρη και νέα κεφάλαια ζωής, ενώ άλλοι επαναπροσδιορίσατε τι σημαίνει οικογένεια και ανήκειν.
Σας είδα να ξεκινάτε νέες σχέσεις, να πενθείτε για σημαντικές απώλειες της ζωής σας και να επαναδιεκδικείτε κομμάτια του εαυτού σας που για καιρό ήταν σιωπηλά.
Μαζί δουλέψαμε παλιά μοτίβα και δημιουργήσαμε χώρο για καινούρια. Και σας είδα να ανακτάτε τη δημιουργικότητα σας και να κηνυγάτε όνειρα που έμοιαζαν άπιαστα.
Αντικρύσατε τα τραυματά σας με τεράστιο θάρρος επιλέγοντας τη θεραπεία, ακόμη κι όταν η διαδικασία ήταν αργή ή επώδυνη. Μάθατε να αποσυνδέεστε από τοξικές σχέσεις, να θέτετε όρια και να τιμάτε την αξία σας. Κάθε βήμα- όσο μικρό και αν φαινόταν- είχε σημασία.
Θέλω ιδιαίτερα να τιμήσω τη δουλειά με το σώμα – την πρακτική του να επιβραδύνουμε, να στρεφόμαστε προς τα μέσα και να ακούμε τη γλώσσα του σώματος. Πολλοί από εσάς, μάθατε με απαλότητα και στον δικό σας ρυθμό να παρατηρείτε αισθήσεις, αναπνοή και συναισθήματα χωρίς κριτική. Για κάποιους αυτό σήμαινε την επανασύνδεση με μέρη του σώματος που κάποτε ένιωθαν μη ασφαλή ή μη προσβάσιμα. Με τον καιρό, εξασκηθήκατε στο να εμπιστεύεστε ξανά το σώμα σας ως έναν ασφαλή τόπο- όχι κάτι που χρειάζεται να αγνοείτε ή να φοβάστε αλλά κάτι σοφό, προστατευτικό και άξιο φροντίδας. Μέσα από αυτό καλλιεργήσατε την ικανότητα για μεγαλύτερη παρουσία, ρύθμιση και ένα αίσθημα όπως εκείνο που έχουμε όταν επιστρέφουμε «σπίτι»μας.
Να θυμάστε πως η εξέλιξη δεν είναι γραμμική και η θεραπεία δεν αφορά την τελειότητα. Αφορά το να επιστρέφουμε ξανά και ξανά με περιέργεια και αυτοσυμπόνοια.
Εύχομαι να μπορέσετε να σταθείτε για λίγο και να αναγνωρίσετε πόσο δρόμο έχετε διανύσει ακόμη κι αν το μονοπάτι μοιάζει ανολοκλήρωτο.
Είναι τιμή μου να κάνω αυτή τη δουλειά μαζί σας και δεν θεωρώ ποτέ δεδομένη την εμπιστοσύνη σας. Καθώς βαδίζουμε προς τη νέα χρονιά, καλλιεργώ την ελπίδα για συνεχιζόμενη ανάπτυξη, απαλότητα, και σύνδεση με τον εαυτό μας και τους άλλους.
Με ζεστασιά και ευγνωμοσύνη,
Έλενα Καμπισοπούλου
#ευγνωμοσύνη
#θεραπευτικήδιαδρομή
#ψυχοθεραπεία
#θεραπεία
#αυτοσυμπόνια
#σώμακαιψυχή
#σωματικήεπίγνωση
#όρια
#ανθεκτικότητα
#προσωπικήανάπτυξη
#θεραπευόμενοι
#νέοκεφάλαιο
#επιστροφήστοσώμα
#ευαλωτότητα