Love and Grief

16/04/2026

Είδα χτες την Versa, την πρώτη animation ταινία με σαφή αναφορά και έμπνευση από μια απώλεια εγκυμοσύνης.
Η ταινία ξεκινά με τον δημιουργό, ο οποίος λέει ότι μετά την απώλεια του μωρού τους, γύρισε στη δουλειά πιστεύοντας ότι έτσι θα “ξεχαστεί”. Όμως δεν τα κατάφερε.
Κι έτσι αποφάσισε όλα αυτά που νιώθει, να τα αποτυπώσει σε χαρτί πρώτα, σε σκίτσα, και μετά να τα κάνει μια animation ταινία για το Disney+, όπου και προβάλλεται.
Η ταινία είναι συγκινητική. Συμπυκνώνει σε λίγα λεπτά πολλά από όσα έχουμε νιώσει - και γυναίκες, και άντρες.
Και έχει και ελπίδα - πολύτιμο συστατικό στη ζωή.

Μόλις την έκλεισα, σκέφτηκα πόσο δρόμο έχουμε διανύσει μαζί, ο καθένας και η καθεμιά από το δικό του μετερίζι:

Το 2017 που βίωσα τη δική μου απώλεια εγκυμοσύνης, το μόνο που θυμάμαι στη δημόσια σφαίρα στην Ελλάδα σχετικό με τις απώλειες εγκυμοσύνης -αν μου διαφεύγει κάτι διορθώστε με-, ήταν το blog και η ομάδα της Γιάννας μας, της Γιάννας Πάνου, που μιλά χρόνια τώρα ακούραστα, με θάρρος και συνέπεια συμβάλλοντας στην ορατότητα και την αναγνώριση της απώλειας αυτής, και των μωρών μας.

Από τότε, χρόνο με το χρόνο, κάθε Οκτώβρη (μήνας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης για την περιγεννητική απώλεια), τα αφιερώματα, οι συνεντεύξεις και οι αναφορές στα μέσα και στα social media, πληθαίνουν όλο και πιο πολύ.
Όλο και περισσότεροι ψυχολόγοι αποφασίζουν να εστιάσουν στο θέμα αυτό και να στηρίξουν ανθρώπους που πενθούν από μια τέτοια απώλεια - και οι σχετικές διατριβές αυξάνονται σε αριθμό.

Το πρώτο τμήμα στήριξης στην περιγεννητική απώλεια σε μαιευτήριο στην Ελλάδα είναι από τα τέλη του 2022 γεγονός, στο Αρεταίειο νοσοκομείο, με την πρωτοβουλία της μαίας Ελισάβετ Μανιατέλλη.

Και οι άνθρωποι πια μιλάνε, και γράφουν, και διεκδικούν, σε κλινικές, στα σπίτια, στον ιδιωτικό και δημόσιο διάλογο, μιλάμε για τις εμπειρίες μας, περισσότερο από ποτέ. (Θυμήσου, δεν έχεις καμία υποχρέωση να μιλήσεις αν δε θες -μιλάνε και μιλάμε όσοι το επιλέγουμε, όσοι αντέχουμε, όσοι μας ταιριάζει. Μιλάμε για όλους τους ανθρώπους που πονάνε από μια εγκυμοσύνη που δεν ολοκληρώθηκε, όπως κι αν επιλέγουν να βιώσουν την εμπειρία τους.)

Γιατί όσο πιο πολύ φως ρίχνουμε, έτσι θα αλλάξουν και οι κοινωνικές συνθήκες στο ζήτημα της περιγεννητικής απώλειας.

Η ταινία Versa δημιουργήθηκε στην Αμερική, σε μια χώρα που έχει και κουλτούρα και πρωτόκολλα στα μαιευτήρια και στις κλινικές σχετικά με την περιγεννητική απώλεια -μπορεί να μην τα κάνουν όλα τέλεια, αλλά σίγουρα είναι πιο μπροστά από εμάς.

Οι δρόμοι ανοίγουν για να διανυθούν.

Εδώ έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε.
Αλλά κοιτώντας πίσω, έχει γίνει ήδη η αρχή.
Κι αυτό είναι κάτι που μας δίνει αισιοδοξία -

ότι ο πόνος δεν πήγε χαμένος
ότι οι εμπειρίες μας μετράνε.
Οι παρακάτω εικόνες είναι από τον λογαριασμό instagram του δημιουργού της ταινίας, του Malkon Pierce. Τα Production babies είναι τα μωρά που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της ταινίας.
Με αστεράκι είναι ο Cooper, που δεν επέζησε. Το μωρό - πρωταγωνιστής.

02/04/2026

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΠΟΒΟΛΗ

Δεν νιώθω το σώμα μου.

Δεν μπορώ να συνδεθώ.

Με πρόδωσε… Φταίει!

Γυρίζω το βλέμμα απ’ τον καθρέφτη.

Κινούμαι μηχανικά.

Έχω ξεχάσει τι είναι σεξ.

Τα κιλά δεν φεύγουν και τρελαίνομαι.


Σε μια εμπειρία θανάτου ενσώματη, η σχέση μας με το σώμα αλλάζει, διαταράσσεται.

Γιατί είναι το δοχείο που συνέβησαν όλα.

Το σώμα έζησε τα πάντα, πιο άμεσα κι από ψυχή κι από μυαλό.

Κατέγραψε.

Βήμα-βήμα ανέθρεψε τη νέα ζωή,

Βήμα-βήμα μέτρησε τις τελευταίες της ανάσες.

Φταίει!

Μα τι σημαίνει φταίω;

Σημαίνει ότι κάνω κάτι επίτηδες.

Και το σώμα το μόνο που κάνει, είναι να προσπαθεί μέχρι τέλους να μας κρατήσει στη ζωή.

Όμως είμαι θυμωμένη.

Και θα ρίξω τις ευθύνες και στο σώμα μου.

Θα κάνω ό,τι χρειάζομαι, για να βιώσω το κάθε συναίσθημα με τον δικό μου τρόπο.

Κάθε βήμα στο πένθος έχει τη σημασία του.

Άκου σώμα μου,

δικό μου σώμα που μεγαλώνεις μαζί με μένα,
που τα κουβαλάς και τα καταγράφεις όλα...

Θυμάσαι τότε, ήμουν παιδάκι μικρό, που ξεκίνησα να μη σ’ αγαπώ;

Δεν ήσουν όσο αδύνατο ήθελα, ποτέ.

Μπορεί να σε πλήγωσα και να με πλήγωσες κι εσύ,

έτσι είναι οι σχέσεις.

Και μπορεί τώρα να χρειαστεί να σιωπήσεις μπροστά στον απύθμενό μου πόνο, για άλλη μια φορά.

Άσε με να το νιώσω, δεν έχω άλλον τρόπο.

Ω, δεν είμαι έτοιμη να σ’ αγκαλιάσω.

Δεν είμαι έτοιμη να σ΄ ακούσω.

Μα όταν αγκαλιάζουν την ψυχή μου χέρια αγαπημένα,

πάρε σώμα μου αν θες κι εσύ λίγη ζεστασιά αποκεί.

Δεν μπορώ να σ' αγκαλιάσω.

Όχι ακόμα.

Όμως θα συναντηθούμε ξανά…

26/03/2026

*Απώλεια - διακοπή κύησης*

Ω πόσο μικρό ήσουν…

Δεν άκουσα ποτέ το κλάμα σου.

Ούτε τα μάτια σου τα είδα - να ‘τανε μπλε, ή μαύρα;

Τα βράδια που ξάπλωνα

με το χέρι στην κοιλιά μου,

σκεφτόμουν πώς θα τα βγάλω πέρα τον πρώτο καιρό.

Τι ρούχα να σου φοράω -θα ‘ναι καλοκαίρι όταν γεννηθείς.

Και πόση άδεια να πάρω απ’ τη δουλειά.

Το δωμάτιό σου το είχα αδειάσει,

ήταν το παλιό γραφείο μου.

Η κούνια θα έμπαινε στη γωνία,

να σε βλέπω μόλις ανοίγω την πόρτα.

Τώρα στο δωμάτιο αυτό δεν μπαίνω.

Πήρα άδεια απ’ τη δουλειά για να κοιτάζω το ταβάνι.

Και ρούχα δε θα χρειαστείς ποτέ.

Το μόνο που έμεινε ίδιο,

είναι που δεν ξέρω πώς να τα βγάλω πέρα.

Όχι όμως με σένα.

Αλλά χωρίς εσένα.

Ω πόσο μικρό ήσουν…

Λίγοι σε θυμούνται πια.

Για τον κόσμο δεν υπήρξες.

Για μένα όμως

ήσουν όλος μου ο κόσμος.

Υπηρεσίες στήριξης στο περιγεννητικό πένθος (αποβολή εμβρύου, διακοπή εγκυμοσύνης, υπογονιμότητα)

19/03/2026

ΤΟ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙ - ΑΠΟΒΟΛΗ ΣΤΙΣ 7 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ

Διστάζω.

Έμβρυο, μωρό, το παιδί μου…Πώς να το πω.

Να του δώσω όνομα;

Το έλεγα κουλουράκι όταν του μιλούσα.

Δεν έζησε πολύ.

Ω πόσο γρήγορα σταμάτησε η καρδιά του.

Μια φορά μόνο την ακούσαμε.

Ο πιο όμορφος ήχος του κόσμου

σίγησε απότομα.

Ποιος ορίζει το πότε θα νιώσεις μάνα;

Ποιος βάζει το μέτρο; 1 μήνας, 2 μήνες;

Στην καρδιά και στην ψυχή μου το μέτρο το βάζω μόνο εγώ.

Το κουλουράκι αυτό ήταν το παιδί μου.

Είναι το παιδί μου.

Τόσο γλυκό το αίσθημα στην αρχή.

Τόσο πικρό στο τέλος.


Όταν βγαίνω έξω, φοράω τα ακουστικά μου - με πονάνε οι φωνές των παιδιών και τα κλάματα των μωρών.

Όμως προχτές στον φούρνο, περιτριγυρισμένη από κουλουράκια που καθόλου δεν ήθελα να βλέπω, τα έβγαλα για λίγο.

Μια κοπέλα που κοίταξα με τρυφερότητα το μικρό της παιδί,

με ρώτησε αν είμαι μαμά.

Μαγκώθηκα.

Και μετά από λίγα δευτερόλεπτα, της είπα ότι είμαι.

Ξαναφόρεσα τα ακουστικά μου,

κι έφυγα τρέχοντας.

Υπηρεσίες στήριξης στο περιγεννητικό πένθος (αποβολή εμβρύου, διακοπή εγκυμοσύνης, υπογονιμότητα)

17/03/2026

Η μεγαλύτερη ανατροπή που μπορεί κάποιος να ζήσει- και τι να κάνεις μ' αυτήν. Δες το βίντεο ❤️

15/03/2026

Αποβολή, θνησιγένεια, διακοπή κύησης, νεογνική απώλεια, υπογονιμότητα… Με όποιον τρόπο και για όποιον λόγο κι αν δεν ολοκληρώθηκε ή δεν ξεκίνησε ποτέ η εγκυμοσύνη σου, είναι δικαίωμά σου να διαχειριστείς την εμπειρία σου με τον τρόπο που σου χρειάζεται και σου ταιριάζει.

Είναι δικαίωμά σου να χωράς, να τιμάς, να θυμάσαι, να πονάς.

Έχεις δικαίωμα στην ορατότητα!

10/03/2026

*Ο άνθρωπος που με καθόρισε περισσότερο από κάθε άλλον*

Η Γιωργή. Η κωφή μου θεία.
Ζούσε στο σπίτι μας από τότε που γεννήθηκα, και μέχρι τον θάνατό της στα 22 μου χρόνια.

Θυμάμαι που πλάθαμε κουλουράκια μαζί.
Που γελούσε σαν ήλιος όταν γύριζα απ' το σχολείο.

Και μιλούσαμε τη δική μας γλώσσα, μια νοηματική που δεν ήταν κανενός άλλου: μόνο της μάνας μου, του πατέρα μου, της αδερφής μου, της Γιωργής και δική μου.

Το να μεγαλώσω μαζί με ένα άτομο με αναπηρία και παράλληλα με την πιο ζεστή καρδιά στον κόσμο, ήταν και είναι διαχρονικά το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου.

Και ο θάνατός της μαζί με του μωρού μου, ό,τι πιο επιδραστικό έχω ζήσει.

Ήμασταν οι δυό μας σπίτι, ένα κρύο απόγευμα του Μαρτίου -εκτάκτως είχα κατέβει από τον Βόλο που σπούδαζα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο… Μάλλον ένιωθα, κάτι μέσα μου ήξερε.

Διάβαζα ένα βιβλίο στην κουζίνα, κι αυτή καθόταν στην πολυθρόνα της. Σηκώθηκε για μια στιγμή να τακτοποιήσει τα μαξιλάρια στον καναπέ.

Την είδα που δεν στεκόταν καλά στα πόδια της.

Σηκώθηκα τρέχοντας.

Όταν έφτασα πλάι της, έγειρε το κεφαλάκι της μες στις παλάμες μου.

Αυτό ήταν.

Την ξάπλωσα στον καναπέ, και κάθισα πλάι της κλαίγοντας μέχρι να επιστρέψουν οι γονείς μου. Και της μιλούσα.

Όπως της μιλάω ακόμα, όταν χαίρομαι πολύ, ή όταν πονάω πολύ.

Τα χέρια μου από τότε τα προσέχω όσο τίποτε άλλο.
Τα χαϊδεύω, τα πιάνω συχνά, τα δάχτυλα ένα-ένα, απαλά, και κοιμάμαι κάθε βράδυ μες τις παλάμες μου αγκαλιασμένες.

Τα χέρια μου είναι ότι πιο πολύτιμο έχω.
Πάνω τους ξάπλωσε για τελευταία φορά ένας Άγγελος. Άγγελος επί γης, και αιώνιος.

Κάθε 10 Μαρτίου δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο.
Μόνο κλαίω.

Γιατί μου λείπει, και γιατί είμαι τόσο μα τόσο χαρούμενη που έζησα μαζί της.


Θεωρώ μεγάλο δώρο να πεθαίνουν οι άνθρωποι σε ηρεμία, και πλάι σε ανθρώπους αγαπημένους. Μακάρι να φύγουμε όλοι έτσι.

Και όσο κι αν πονάμε, να θυμόμαστε ότι τα μωρά μας που πέθαναν πριν δουν το φως αυτού του κόσμου, ή το είδαν για πολύ λίγο, πέθαναν λουσμένα με την αγάπη μας.

Με όποιο τρόπο κι αν έφυγαν, Βαθιά χωμένα στην αγάπη έφυγαν.

Κι αυτό είναι κάτι που μας αξίζει να κρατήσουμε για πάντα μέσα μας.

💕Ποιοι ήταν οι πιο επιδραστικοί θάνατοι στη δική σου ζωή μέχρι τώρα; Αν θες, μοιράσου στα σχόλια, να μνημονεύσουμε τις ψυχές τους παρέα...

Με πολλή αγάπη και συγκίνηση
Μαρία - Love and Grief

05/03/2026

Είμαι στην κοιλιά σου,
και ακούω ότι είμαι ένα ουράνιο τόξο.
Ψάχνω δεξιά,
Ψάχνω αριστερά,
μα χρώματα πουθενά:
μόνο σκοτάδι έχει εδώ μέσα μαμά.

Σ΄ακούω να κλαις.
Γιατί μαμά;
Έρχομαι, μην κλαις!
Μάλλον σου λείπουν τα αδέρφια μου
που δεν είδες ποτέ.

Σ' ακούω να γελάς.
Συγκρατημένα, αλλά γελάς.
Γίνεται κι αλλιώς;
Κοτζάμ ουράνιο τόξο κουβαλάς!

Δε βλέπω ακόμα το φως μαμά.
Αλλά θα το δω σύντομα,
και μαζί μ' αυτό θα δω κι εσένα,
που κλαις,
που γελάς,
που όλα τα χωράς,
κι εμένα,
και τα αδέρφια μου,
στη μεγάλη σου καρδιά.

Δεν ξέρω όμως αν μ' αρέσει
να έχω εφτά χρώματα μόνο.
Νιώθω πως πολύ με περιορίζουν.
Εγώ θέλω να έχω όλα τα χρώματα του κόσμου
μαμά,
όχι μόνο εφτά,
κι αυτό μην το ξεχνάς!

Το μωρό σου

🌈Μάρτιος μήνας εγκυμοσύνης μετά από απώλεια🌈



Εικόνα: paigepayne_creations

Είμαι η Μαρία Στραγαλινού και είμαι μητέρα 2 παιδιών, του Χρήστου που γεννήθηκε το 2012, και ενός ακόμη που όμως δεν κράτησα ποτέ στα χέρια μου. Η απώλεια της δεύτερης ε...

03/03/2026

Το βαρύ πέπλο του πολέμου και των Τεμπών στέκεται από πάνω μας και μας κόβει την ανάσα.

Γιατί είμαστε κοινωνικά όντα, και τα πένθη και οι πόνοι δεν διαχωρίζονται, αλλά επηρεάζουν ο ένας τον άλλον.

Άλλες φορές νιώθεις αλληλεγγύη γιατί δεν είσαι ο μόνος που πονάς, και άλλες φορές ο πόνος σου μεγαλώνει, γιατί αθροίζεται με όλα όσα γύρω σου συμβαίνουν.

Συνδεόμαστε.
Δεν γίνεται να πονάει ο διπλανός σου και να μην επηρεάζεσαι - κι ακόμα κι αν επιφανειακά δεν το νιώθεις, κάπως αλλιώς θα σου βγει.

🔸Το μωρό μου τώρα υποδέχεται τις νεαρές μαθήτριες που σκοτώθηκαν στο Ιράν και παίζει ανάμεσα στα πόδια τους

🔸Οι ειδήσεις για τον πόλεμο σκοτεινιάζουν κι άλλο το πένθος μου -έκλεισα το κινητό δεν αντέχω να βλέπω

🔸Οι νεκροί των Τεμπών, αυτά τα γλυκά πλάσματα, κρατάνε στην αγκαλιά τους το εμβρυάκι μου που δεν επέζησε και το νανουρίζουν.

🔸Είναι στιγμές που θέλω να βρω το φως, λέω τώρα θα ξημερώσει, αλλά ο κόσμος αυτός δε με αφήνει να το πιστέψω.

Φράσεις από τα ραντεβού των τελευταίων ημερών.


Η Γη ματώνει.

Και μαζί της ματώνουμε κι εμείς.

Τον τελευταίο καιρό όποτε βλέπω τον γιο μου, τρέχω να τον αγκαλιάσω. Τον έχω εδώ κι αυτό δεν είναι δεδομένο σκέφτομαι, και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα πόνου και ευγνωμοσύνης μαζί.

Μια αγκαλιά ας δώσουμε ο ένας στον άλλον.

Και την υπόσχεση ότι όσο ακόμα αναπνέουμε θα προσπαθούμε για έναν καλύτερο κόσμο, με ειρήνη και δικαιοσύνη.

Και όταν πονάμε πολύ, και πενθούμε, και κουραζόμαστε, κάνουμε μια παύση να φροντιστούμε.

Γιατί χωρίς φροντίδα, ξεκούραση και πολλές αγκαλιές,
είναι βαρύ το φορτίο να ζεις σήμερα.

Με πολλή αγάπη
Μαρία - Love and Grief

26/02/2026

Όλα πήγαιναν σούπερ…

Μέχρι τον 5ο μήνα, που βίωσες αποβολή, και τον πιο μεγάλο πόνο της ζωής σου.

Λίγες μέρες μετά την απώλεια, χρειάζεται να πας στο σούπερ-μάρκετ (τώρα, που τίποτα δεν είναι σούπερ πια).

Και στο ταμείο σε βλέπει η Ελένη, που σε ξέρει χρόνια, και περίμενε πώς και πώς να δει το καρότσι γεμάτο με πάνες.

“Τι έγινε; Γέννησες; Πού είναι το μωρό;”, σε ρωτά με τα μεγάλα της μάτια, όλο απορία.

“Απέβαλα”, της λες σιωπηλά, και χαμηλώνεις τα δικά σου, υπέροχα μάτια.

Και αμέσως η Ελένη ξεκινά τα γνωστά: “Δεν πειράζει, μην στενοχωριέσαι, θα κάνεις άλλο”, μπλα μπλα μπλα…

Και τότε εσύ σηκώνεις το βλέμμα σου ξανά, τεντώνεις το πληγωμένο σου κορμί,
και της λες δυνατά:

“Πειράζει. Γιατί εγώ αυτό το μωρό ήθελα. Και δεν θέλω να μην στενοχωριέμαι. Γιατί τώρα, αυτή η στενοχώρια είναι που με συνδέει ακόμα με το μωρό μου”.

Μα στην πραγματικότητα, δεν της το είπες ποτέ...
Έφυγες τρέχοντας και στο αμάξι την έπαιξες την ατάκα αυτή πολλές φορές μες στο μυαλό σου, με δάκρυα στα μάτια…

Μην νιώθεις άσχημα…
Πόσες φορές δεν είπαμε αυτό που θέλαμε, ή το σκεφτήκαμε μετά, γιατί εκείνη την ώρα παγώσαμε, και ούτε μισή λέξη δεν είχαμε κουράγιο να πούμε…

Να θυμάσαι ότι έκανες και κάνεις το καλύτερο που μπορείς κάθε στιγμή. Αυτό που αντέχεις, και στη σιωπή και στην έκφραση, κάθε στιγμή. Να το θυμάσαι.

Και όταν τα πράγματα δεν πάνε καθόλου, μα καθόλου σούπερ και χρειάζεσαι κατανόηση και στήριξη, μπορείς να κλείσεις ένα δωρεάν ραντεβού μαζί μου να γνωριστούμε. Βρες το λινκ για το ραντεβού, στα σχόλια.

Με πολλή αγάπη 💜
Μαρία - Love and Grief

Είμαι η Μαρία Στραγαλινού και είμαι μητέρα 2 παιδιών, του Χρήστου που γεννήθηκε το 2012, και ενός ακόμη που όμως δεν κράτησα ποτέ στα χέρια μου. Η απώλεια της δεύτερης ε...

20/02/2026

🌸 Οι 7 βασικοί τρόποι φροντίδας μετά από απώλεια εγκυμοσύνης
Βιωματικό online σεμινάριο

Η απώλεια εγκυμοσύνης, η νεογνική απώλεια, η υπογονιμότητα
είναι εμπειρίες που συχνά μένουν αόρατες.
Οι άνθρωποι ξεχνούν, δεν αναγνωρίζουν τον πόνο, υποτιμούν αυτά που νιώθεις.
Κι όμως, το πένθος είναι εκεί.
Στο σώμα. Στην καρδιά. Κάθε στιγμή.

Αυτό το βιωματικό online σεμινάριο δίνει χώρο.
Χώρο μνήμης, φροντίδας και σύνδεσης.

✨ Θα μιλήσουμε για το περιγεννητικό πένθος
✨ Θα γνωρίσουμε τους 7 τρόπους φροντίδας
✨ Θα συναντηθείς με άλλες γυναίκες που σε νιώθουν.

◽ Με τελετουργικό άναμμα κεριού
◽ Με χώρο για μοίρασμα
◽ Με παρουσία και ασφάλεια.

Η κοινωνία και οι γύρω μας δεν καταλαβαίνουν. Εμείς όμως ξέρουμε.
Σε περιμένουμε 💛

Zoom / 1 ώρα & 15' / 45€
Περιορισμένες θέσεις - θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

💕 Κράτηση θέσης: maria@loveandgrief.gr

Με πολλή αγάπη
Μαρία - Love and Grief

Δες εδώ το event για περισσότερες λεπτομέρειες: https://fb.me/e/6zwaG2ZPC

17/02/2026

Ο Kenneth Doka ήταν ο πρώτος που εισήγαγε την έννοια του παραγνωρισμένου πένθους. Τι είναι το πένθος αυτό;

Παραγνωρισμένο πένθος: Το πένθος που δεν αναγνωρίζεται ανοιχτά, που δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οι άνθρωποι που το βιώνουν νιώθουν ότι δεν έχουν το δικαίωμα να πενθούν την απώλειά τους, γιατί το κοινωνικό σύνολο δεν την αναγνωρίζει σαν απώλεια.
Και ως εκ τούτου, λείπει ή είναι ανεπαρκής η στήριξη όταν βιώνεις μια τέτοια εμπειρία.

Όταν βίωσα την απώλεια του μωρού μου, τότε κατάλαβα ότι το πένθος μου ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Δεν την ήξερα ακόμα τότε. Μετά άρχισα να ψάχνω, να διαβάζω, και έτσι το έμαθα.

Στην αρχή η γνώση μπορεί να έλειπε.

Αλλά το βίωμα ήταν ακριβώς αυτό:

Κανείς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει την απώλειά μου στην ολότητά της.

Υποτιμήθηκε, μίκρυνε στα χέρια και στις καρδιές των άλλων ανθρώπων.
Κι έτσι για καιρό μίκρυνα κι εγώ,
δεν μιλούσα όσο ήθελα,
και υπήρχαν στιγμές που προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου
να μην το σκέφτεται.

Γιατί δεν χωρούσα. Ούτε εγώ, ούτε το μωρό μου.

Σήμερα ξέρω.
Πως αν ένα μόνο πράγμα μπορούμε να δώσουμε στον συνάνθρωπό μας,
είναι τον χώρο που ο ίδιος χρειάζεται όταν πονάει
- όχι αυτόν που φτιάξαμε εμείς για αυτόν,
χωρίς να τον ρωτήσουμε.

Το πένθος είναι μια πικρή αλλά μοναδική ευκαιρία να εξελιχθούμε.
Να μεγαλώσουμε.
Να χωρέσουμε τον άλλον, όπως ακριβώς είναι.

Να ανοίξουμε την καρδιά και τα χέρια μας,

και να συναντηθούμε.

Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρηγοριά

από το να σε βλέπουν.

Να σε βλέπουν αληθινά.

Κι εσένα, και το μωρό σου.

Μαρία - Love and Grief
www.loveandgrief.gr

εικόνα: Korrig Anne