10/01/2026
Όταν περάσει καιρός από την απώλεια, όταν περάσουν χρόνια,
μπορεί το μυαλό να μη θυμάται.
Μπορεί να περάσουν ώρες, μέρες, που να μη σκέφτεσαι το μωρό σου.
Μπορεί να ζεις και να γελάς, και να μην υπάρχει πουθενά στο προσκήνιο η σκιά αυτή.
Και ναρθει ένα πρωί που θα ξυπνήσεις με έναν πόνο, και με την απορία:
"Μα πως γίνεται? Πώς γίνεται να ξέχασα? Πώς γίνεται να ζω και να μη θυμάμαι?"
Αλλά δεν είμαστε μόνο το μυαλό μας.
Είμαστε και έχουμε τόσα πολλά άλλα.
Είμαστε σώμα, και το σώμα θυμάται.
Είμαστε ψυχή, κι η ψυχή πάντα κουβαλά το σημάδι αυτό.
Έχουμε δάκρυα, που όποτε τρέχουν φροντίζουν να κρατούν μερικές σταγόνες για το μωρό μας.
Έχουμε κύτταρα που θα έχουν για πάντα καταγεγραμμένο το πέρασμα του παιδιού μας από το σώμα μας.
Είμαστε μια κινούμενη δυναμική μοναδική ανθρώπινη ιστορία, που έχει καθοριστεί από την απώλεια.
Είσαι τόσα πολλά, είσαι και η απώλεια.
Κι αυτό δε χρειάζεται να το θυμάσαι.
Είναι σαν την ανάσα:
Υπάρχει πέρα και πάνω από τη σκέψη.
Υπάρχει.
Για πάντα.
Μαρία - Love and Grief