Έρικα Νταουτίδου, Κέντρο Εξατομικευμένης Διατροφής και Συμβουλευτικής

03/04/2026

Κάνει τελικά το Health at Every Size περισσότερο κακό παρά καλό;

Τα τελευταία χρόνια βλέπω όλο και πιο συχνά δύο ακραίες αφηγήσεις:
👉 είτε ότι «το βάρος δεν έχει καμία σημασία»
👉 είτε ότι «χωρίς απώλεια βάρους δεν υπάρχει υγεία»

Η αλήθεια (όπως συνήθως) είναι κάπου στη μέση και λίγο πιο σύνθετη.

Το HAES δεν λέει ότι το βάρος είναι άσχετο.
Λέει ότι δεν αρκεί από μόνο του για να ορίσει την υγεία.

Και η έρευνα δείχνει κάτι πολύ ενδιαφέρον:
υπάρχουν παρεμβάσεις που βελτιώνουν δείκτες υγείας, ποιότητα ζωής και σχέση με το φαγητό:
👉 ακόμα και χωρίς σημαντική απώλεια βάρους
👉 και συχνά με καλύτερη διατήρηση στο χρόνο

Το ΗΑES είναι κάθε άλλο παρά “αδιαφορία για την υγεία”.
Είναι μια διαφορετική προτεραιοποίηση:
🤟ξεκινάμε από συμπεριφορές που είναι βιώσιμες και σχετίζονται με μακροπρόθεσμη υγεία (σωματική αλλά και ψυχική) και όχι με σκοπό την μείωση του βάρους.

Το HAES δεν απαγορεύει την απώλεια βάρους.
Απλώς δεν τη θέτει ως προϋπόθεση για να ξεκινήσει κάποιος να φροντίζει την υγεία του.

Ίσως τελικά η πιο χρήσιμη ερώτηση δεν είναι:
«να χάσω βάρος ή όχι;»

αλλά:
«τι μπορώ να κάνω σήμερα που στηρίζει πραγματικά την υγεία μου, και είναι κάτι που μπορώ να κρατήσω;»

18/03/2026

✨ Μονοήμερο βιωματικό εργαστήριο
με τη Βίκυ Αδάμου, Δραματοθεραπεύτρια-Ψυχοθεραπεύτρια και την Έρικα Νταουτίδου, Διαιτολόγο-Διατροφολόγο & πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια Ενσυνείδητης Διατροφής
📍 26 Απριλίου
_______________

Τον τελευταίο καιρό πιάνουμε τον εαυτό μας να επιστρέφει συχνά στο ίδιο ερώτημα: πώς γίνεται να μιλάμε τόσο πολύ για το σώμα και ταυτόχρονα να νιώθουμε τόσο αποσυνδεδεμένοι από αυτό;

Ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα του σώματος μας απασχολεί όλο και περισσότερο. Μετράμε, παρατηρούμε, αξιολογούμε. Αναζητούμε εξωτερικά βοηθήματα για να ρυθμίσουμε το φαγητό, το βάρος, την υγεία μας. Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, καμιά φορά χάνεται κάτι πολύ βασικό: η άμεση σχέση με το ίδιο το σώμα.

Με τη Βίκυ βρεθήκαμε πολλές φορές να μιλάμε για αυτό, από διαφορετικές αφετηρίες αλλά με παρόμοια απορία. Πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου το σώμα δεν θα είναι αντικείμενο διόρθωσης ή κριτικής, αλλά αφετηρία για εξερεύνηση;

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα για το εργαστήριο «Διάλογος με το σώμα μου».

Μια ημέρα λίγο έξω από την Αθήνα, που μοιάζει λίγο με εκδρομή αλλά είναι και κάτι παραπάνω: μια ευκαιρία να σταματήσουμε για λίγο και να ξανασυναντήσουμε το σώμα μας μέσα από κίνηση, βιωματικό παιχνίδι, δραματοθεραπεία και πρακτικές ενσυνείδητης διατροφής.

Θα μιλήσουμε για την πείνα και τον κορεσμό, για τη βιολογική και τη συναισθηματική πείνα, για τις στιγμές που το φαγητό γίνεται δύσκολο. Θα δοκιμάσουμε ασκήσεις κίνησης, θα δουλέψουμε βιωματικά με μικρά περιστατικά της καθημερινότητας και θα φάμε μαζί, με περισσότερο χρόνο, προσοχή και περιέργεια για το τι συμβαίνει στο σώμα μας.

Η ιδέα δεν είναι να μάθουμε κάτι «σωστό» για το σώμα.
Αλλά να ξαναβρούμε έναν τρόπο να το ακούμε.

Αν αυτό σας μιλάει, θα χαρούμε πολύ να σας δούμε εκεί!☺️

10/03/2026

Τις τελευταίες μέρες μια ερώτηση επαναλαμβάνεται στις συνεδρίες μου: «Να πάρω κρεατίνη;»
Έβαλα κάτω τη βιβλιογραφία και έγραψα ό,τι χρειάζεται να ξέρεις — είναι ασφαλής, τι πραγματικά κερδίζεις και πώς συνδυάζεται με την πρωτεΐνη για να έχει νόημα.
Γιατί ξεκινήσαμε τώρα να μιλάμε γι' αυτά; Και τα χρειαζόμαστε όλα αυτά για να είμαστε καλά; Αυτές τις ερωτήσεις τις απαντώ κι εγώ στο άρθρο. 👇

Κρεατίνη και πρωτεΐνη για γυναίκες: είναι ασφαλής, τι κερδίζεις και πώς τη βάζεις στη ρουτίνα σου. Όλα όσα πρέπει να ξέρεις, βασισμένα στην επιστήμη

16/02/2026

Sober curious: Όταν το mindfulness φτάνει και στο ποτήρι μας 🍷→☺️

Μιλάμε συχνά για την ενσυνείδητη διατροφή - ποιοτικά υλικά, ισορροπία, σύνδεση με το σώμα μας. Αλλά τι γίνεται με αυτό που πίνουμε;
Το sober curious movement θέτει τα ίδια ερωτήματα που θέτουμε για το φαγητό μας:
❔Γιατί το επιλέγω; Από συνήθεια ή από πραγματική επιθυμία;
❔Πώς με κάνει να νιώθω; Τώρα και αύριο;
❔Με συνδέει με τους άλλους ή με αποσυνδέει από τον εαυτό μου;

Όπως ακριβώς μάθαμε να τρώμε με επίγνωση: να ακούμε την πείνα μας, να σταματάμε στον χορτασμό, να επιλέγουμε τροφές που μας κάνουν καλό, έτσι μπορούμε να προσεγγίσουμε και το αλκοόλ.

Δεν είναι απαραίτητα πλήρης αποχή. Αλλά η απενεργοποίηση του αυτόματου πιλότου και η συνειδητή επιλογή.🤍

08/02/2026

Χθες το βράδυ, τελευταία στιγμή πριν φύγω για τη Σαββατιάτικη έξοδο, είχα μια ξεκάρφωτη ιδέα: να φτιάξω bagels (εντάξει -μεταξύ μας- μου τα πούλησε καλά ο αλγόριθμος). Προζύμι, αλεύρι, νερό, μια πρέζα ζάχαρη, αλάτι. Ανακάτεψα, σκέπασα το μπολ, και έφυγα.

Τα άφησα εκεί, να ζουν τη δική τους ζωή.

Αυτό μ’ αρέσει με τις συνταγές που ζυμώνονται με χρόνο – δεν θέλουν τόσο την προσοχή σου. Παρότι το προζύμι συνήθως ακούγεται σαν high maintenance, εδώ κάνει ακριβώς το αντίθετο. Σου λέει: «Πήγαινε, ζήσε τη ζωή σου τώρα και ξαναέλα όταν είναι η ώρα»

Και το πρωί, 12+ ώρες αργότερα, η ζύμη με περίμενε. Φουσκωμένη, ζωντανή, έτοιμη. Χώρισα τη ζύμη, μπαλίτσες, 15 λεπτά ξεκούραση. Τρύπα στη μέση. Ακόμα 45 λεπτά αναμονή. Βράσιμο σε νερό με μέλι για 30 δευτερόλεπτα και μετά στο φούρνο για 25 λεπτά. Μαύρο σουσάμι, ηλιόσπορο, σπασμένοι σπόροι κολοκύθας – ό,τι βρήκα στο ντουλάπι έγινε τόπινγκ.

Όλη αυτή η διαδικασία δεν είναι για το αποτέλεσμα μόνο. Είναι για το πώς σε κάνει να κινηθείς διαφορετικά μέσα στον χρόνο. Η αναμονή δεν είναι κενό – είναι μέρος της δημιουργίας. Σου μαθαίνει να αφήνεις χώρο για κάτι να γίνει από μόνο του, χωρίς να το ελέγχεις κάθε λεπτό. Και να θέλεις δηλαδή να επισπεύσεις τη διαδικασία, δεν μπορείς με τη δύναμη της «θέλησης» να κάνεις τη ζύμη να φουσκώσει πιο γρήγορα. Και αυτήν την παράδοση του ελέγχου τη βρίσκω απελευθερωτική.

Και τώρα κάθομαι με τον καφέ μου και ένα μοσχοβολιστό, ζεστό bagel (με βούτυρο, πιπέρι και χοντρό αλάτι) που μου θυμίζει έναν διαφορετικό ρυθμό ζωής.

Σε έναν κόσμο instant gratification, η αναμονή για το αποτέλεσμα είναι πράξη αντίστασης. Δεν έχει σημασία η συνταγή. Βρες μία που σου αρέσει. Με προζύμι ή χωρίς. Και φτιάξε τα bagels σου. Φτιάξε τον χρόνο σου και τον χώρο σου.
Καλή Κυριακή 🤍

#προζυμι slowliving κυριακη fromscratch

19/01/2026

Τα GLP-1 φάρμακα (Ozempic, Mounjaro, Wegovy) έχουν αλλάξει το τοπίο της διαχείρισης βάρους. Και η συζήτηση γύρω τους είναι συχνά γεμάτη επίκριση και στιγματισμό.

Αλλά ποιος μπορεί να πει τι ειναι “σωστό” ή “λάθος”. Είναι θέμα body autonomy - το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αποφασίζει για το σώμα του.
Ως διαιτολόγος, ο ρόλος μου δεν είναι να κρίνω. Είναι να διασφαλίσω ότι: → Καλύπτεις τις θρεπτικές σου ανάγκες → Προστατεύεις τη μυϊκή σου μάζα → Χτίζεις υγιεινές συνήθειες που θα διατηρήσεις → Διαχειρίζεσαι τις παρενέργειες → Ετοιμάζεσαι για το “μετά”

Γιατί το φάρμακο από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται ολιστική προσέγγιση - και εκεί μπαίνει η συνεργασία μας.

Αν κάποιος επιλέγει να χρησιμοποιήσει αυτά τα εργαλεία, αξίζει υποστήριξη, όχι κρίση. Και αν κάποιος δεν τα επιλέγει; Αξίζει ακριβώς τον ίδιο σεβασμό.
Το σώμα σου, οι επιλογές σου. Η δουλειά μου είναι να σε στηρίξω.

#απωλειαβαρους #διατροφη

12/01/2026

«Θέλω να αναπτύξω μια υγιή σχέση με το φαγητό, αλλά και να χάσω κιλά». Αυτή η πρόταση ακούγεται λογική και την ακούω πολύ συχνά στο γραφείο.

Στην πραγματικότητα, όμως, είναι σαν να λες «θέλω να επουλώσω ένα κάταγμα, αλλά και να συνεχίσω να τρέχω μαραθώνιο πάνω του». Η επιστήμη δείχνει ότι αυτοί οι δύο στόχοι όχι μόνο δεν συμβαδίζουν, αλλά είναι ενεργά ανταγωνιστικοί.

Και όταν κάποιος βρίσκεται στη διαδικασία θεραπείας μιας διαταραγμένης σχέσης με το φαγητό, η επιδίωξη απώλειας βάρους λειτουργεί ως τοξικός παράγοντας που ακυρώνει κάθε πρόοδο.

Διάβασε περισσότερα:

Δεν μπορείς να θεραπεύσεις αυτό που συνεχίζεις να πολεμάς. Η ερεύνα είναι σαφής: η επιδίωξη απώλειας βάρους κατά τη διαδικασία ανάρρωσης από μια διαταραγμένη σχέση...

27/12/2025

Υπάρχουν μέρες, όπως τώρα ανάμεσα σε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, που ανυπομονώ να δω τους δικούς μου και η απόσταση από το σπίτι που μεγάλωσα μοιάζει λίγο πιο μεγάλη. Που η Αθήνα, όσο δική μου κι αν έχει γίνει, δεν μπορεί να γεμίσει αυτό το κενό της νοσταλγίας.

Τότε ανοίγω τα τετράδια με τις συνταγές της μαμάς και των γιαγιάδων μου και φέρνω κομμάτια του σπιτιού μου εδώ.

Αυτή τη γυναικεία διάδοση της γνώσης, της τέχνης, της εμπειρίας, του πολιτισμού… την βρίσκω σπουδαία! Κάθε συνταγή είναι άυλη κληρονομιά, που περνά από τη μια γενιά στην άλλη μέσω των γυναικών της κάθε οικογένειας. Είναι η σοφία και η φροντίδα τους. Είναι η δική τους ιστορία, που δεν χάθηκε ποτέ, γιατί εμείς τη φυλάξαμε.

Φέτος έφτιαξα θρακιώτικα ψητά κυδώνια της μαμάς αλλά και τη λατρεμένη γαλατόπιτα της γιαγιάς μου της Κούλας. Την έφτιαχνε συχνά πυκνά και τη λέγαμε «η μπουγάτσα της γιαγιάς». Σερβιρισμένη με πολλή άχνη και κανέλα. Και ξέρετε κάτι; Στη μυρωδιά που γέμισε την κουζίνα μου, τη νιώσα κοντά μου.

Η συνταγή για όποιον θέλει να τη δοκιμάσει βρίσκεται στο site μου (γράψε στην αναζήτηση «γαλατόπιτα της γιαγιάς»). Είναι εύκολη, comfort, πετυχαίνει πάντα – και κουβαλάει όλη την αγάπη που χωράει ένα ταψί.

Όμορφες και comfort γιορτές εύχομαι σε όλους! 🤍

23/12/2025

Merry Christmas, όμορφοι άνθρωποι! 🎅🎄

Ό,τι και αν σημαίνουν για σας οι γιορτές - τραπέζι γεμάτο, ησυχία στον καναπέ, σαχλές χριστουγεννιάτικες ταινίες, ταξίδια, ή ένα mix από όλα - το μόνο που εύχομαι είναι να τα απολαύσετε με όλη σας την καρδιά.
(Η απόλαυση δεν αναιρεί τη φροντίδα - μπορεί να είναι μέρος της 😉)

Τελευταία μέρα στο γραφείο σήμερα, πίσω στις 7 Γενάρη!
Μουάτς💚

16/12/2025

Χρωστάω αυτό το ποστ σε πολλές γυναίκες που τα βάζουν με τον εαυτό τους, νομίζοντας ότι “κάτι πάει λάθος” μαζί τους πριν την περίοδο.

Οι λιγούρες δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Δεν είναι έλλειψη πειθαρχίας. Δεν είναι ακριβώς ούτε “συναισθηματικό φαγητό”.

Στην ωχρινική φάση του κύκλου:
η προγεστερόνη ανεβαίνει,
η σεροτονινεργική δραστηριότητα πέφτει,
το σώμα καίει λίγο παραπάνω ενέργεια
και το σύστημα πείνας–κορεσμού αλλάζει.

Ο εγκέφαλος ζητά γρήγορη ενέργεια & comfort.
Και αυτό έχει βιολογική βάση.

Για κάποιες γυναίκες (ειδικά με PMS) οι λιγούρες είναι πιο έντονες. Για άλλες, πιο ήπιες. Όλα αυτά είναι μέσα στο φυσιολογικό.

Mindful takeaway:
αντί για ενοχή, δοκίμασε καλοσύνη.
Άκου το μήνυμα του σώματος — για ενέργεια, ξεκούραση και φροντίδα.
Και δώσε σου άδεια να απολαύσεις το φαγητό σου.

🤍

16/12/2025

🍾✨ Φέτος τις γιορτές,

μην πεις σε κανέναν αυτές τις φράσεις στο τραπέζι.

Ακόμα κι αν τις λες "με καλό σκοπό"
Ακόμα κι αν σου φαίνονται αθώες.

➡️ Φράσεις όπως:

❌ "Μην φας άλλο"
❌ "Αύριο δίαιτα!"
❌ "Πάλι θα φας γλυκό;"
❌ "Έχεις παχύνει / αδυνατίσει"
❌ "Εγώ δεν θα φάω, προσέχω"
❌ "Πόσες θερμίδες έχει αυτό;"
❌ "Πώς τρως έτσι;"
❌ "Να το κάψεις μετά!"

🔹 Μπορεί για εμάς να είναι απλώς λόγια της στιγμής.
Για κάποιον άλλο όμως μπορεί να είναι σκανδάλη για να πυροδοτήσει ενοχή, φόβο ή έλεγχο.

❗ Να θυμάσαι:
Δεν ξέρεις ποτέ ποιος άνθρωπος απέναντι σου

🔹Παλεύει με τη σχέση του με το φαγητό
🔹Εχει ιστορικό διατροφικής διαταραχής
🔹Προσπαθεί απλώς να απολαύσει χωρίς να αυτοτιμωρηθεί με ενοχές.

‼️ Το φαγητό δεν είναι τεστ χαρακτήρα.
Είναι φροντίδα.
Όχι απόδειξη πειθαρχίας.
Ούτε αφορμή να πληγωθεί ένας άνθρωπος.
Γι' αυτό δεν δικαιολογεί καμία κριτική στο σώμα.

✔️ Αντί για σχόλιο στο σώμα και την διατροφική συμπεριφορά,
πες κάτι για τη συνάντηση,
τη χαρά,
τη στιγμή.
ή
κάτι για την γεύση του φαγητού
την νοστιμιά,
το άρωμα.

👉 Υπάρχουν άπειρα πράγματα να μοιραστούμε που δεν έχουν σχέση με το βάρος, την διατροφική συμπεριφορά ή το σώμα.

💭 Φέτος, πριν μιλήσουμε, ας αναρωτηθούμε:
Αυτό που πάω να πω, φέρνει σύνδεση ή ενοχή;

✨ Οι γιορτές είναι χώρος σύνδεσης.
Όχι πεδίο ελέγχου.
Ούτε τόπος ενοχής.
Αυτό που χρειαζόμαστε αυτές τις μέρες
δεν είναι λιγότερο φαγητό.
Είναι περισσότερη καλοσύνη.

—
Ελληνικό Κέντρο Ενσυνείδητης Διατροφής

10/12/2025

Τρεις μέρες στο 18ο Πανελλήνιο Συνέδριο ήταν αρκετές για να μου θυμίσουν γιατί αγαπώ αυτή την επιστήμη τόσο βαθιά.

Η διατροφή δεν είναι μόνο δεδομένα, καμπύλες και κατευθυντήριες, αλλά μια συνεχής προσπάθεια να καταλάβουμε τον άνθρωπο, τη συμπεριφορά του, το σώμα του και τον κόσμο που ζει μέσα του.

Γύρισα στο γραφείο με καινούριες γνώσεις, αλλά και με ερωτήματα.

Με τη βεβαιότητα ότι η παχυσαρκία δεν είναι θέμα “χαρακτήρα”, ότι η γλώσσα μας μπορεί να χτίσει ασφάλεια ή να πληγώσει, ότι η ενσυνειδητότητα δεν είναι πολυτέλεια αλλά πολύτιμο εργαλείο, και ότι μικρές λεπτομέρειες στο πώς μαγειρεύουμε, πίνουμε, κινούμαστε, μπορούν να αλλάξουν πολλά.

Και κρατάω κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό:
να συνεχίσω να διαβάζω, να ενημερώνομαι, να αναζητώ.
Η επιστήμη μας εξελίσσεται διαρκώς — και δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να τη φέρνεις πίσω στους ανθρώπους που εμπιστεύονται τη διαδικασία μαζί σου.

Στο τέλος της ημέρας, η θεραπευτική σχέση είναι αυτή που κάνει τη διαφορά.
Εκεί συναντιέται η γνώση με την πράξη.
Εκεί ανήκει ό,τι έμαθα.