28/01/2024
Αγαπητέ νεότερε εαυτέ μου,
Λυπάμαι που όλοι τους περίμεναν από εσένα βοήθεια για να αντεπεξέλθουν.
Λυπάμαι που απευθύνονταν σε σένα για όλα τα πράγματα που πήγαιναν λάθος.
Λυπάμαι που δεν ήταν εκεί για να σε ηρεμήσουν, αλλά περίμεναν να τους ηρεμείς εσύ.
Λυπάμαι που έμαθες να “διαβάζεις”, να “αξιολογείς “το περιβάλλον σου και να είσαι πάντα σε εγρήγορση.
Λυπάμαι που περίμεναν ένα παιδί να είναι η απάντηση στα προβλήματα τους.
Λυπάμαι που σου έδωσαν μια ευθύνη πολύ βαριά για τους μικρούς σου ώμους.
Λυπάμαι που χρειαζόταν να υπάρχεις ως προέκτασή τους.
Λυπάμαι που η αυτονομία σου θεωρήθηκε απειλή για το χάος τους.
Λυπάμαι που η ασφάλεια ήταν τόσο άγνωστη έννοια για σένα .
Λυπάμαι που δεν σε “είδαν” ποτέ στην πραγματικότητα, ακόμα κι όταν σε έβλεπαν.
Λυπάμαι που ήσουν πάντα πολύ αόρατο για όλους.
Λυπάμαι που η ανασφάλεια γέμισε όχι μόνο το χώρο του σπιτιού σου, αλλά και το σώμα σου.
Λυπάμαι που η έννοια απειλή είναι κομμάτι της ζωής σου.
Λυπάμαι που αυτό που ζούσες, θεωρούνταν το φυσιολογικό.
Λυπάμαι που ό,τι συνέβαινε ήταν τόσο απρόβλεπτο και εντελώς προβλέψιμο ταυτόχρονα.
Λυπάμαι που αναγκάστηκες να φροντίζεις εσύ τους φροντιστές σου.
Αγαπητέ, νεότερε εαυτέ μου, αυτό που περίμεναν από εσένα ήταν εντελώς παράλογο. Η παιδική σου ηλικία θα έπρεπε να είναι απαλλαγμένη από τα βάρη των φροντιστών σου.
Μικρό μου, ποτέ δεν ήταν η δουλειά σου να το διαχειριστείς όλο αυτό.
Δεν ήταν ποτέ καθήκον σου να διαχειριστείς τις δυσκολίες των γονιών σου.
Οι προσδοκίες τους ήταν υπερβολικά μεγάλες.
Τα συναισθήματά σου έχουν σημασία
και θα έχουν για πάντα.
Μικρό μου, εγώ είμαι εδώ τώρα για ‘σένα.
Via: Διαπροσωπικές Σχέσεις.
