18/03/2026
R.I.P Freud
Ήθελα σήμερα να μοιραστώ κάτι δικό μου, μια προσωπική ιστορία, την απώλεια του Φρουντ μας.
Πάντα πίστευα ότι το μοίρασμα μας φέρνει πιο κοντά και η ιστορία του ενός μπορεί να είναι το δίδαγμα ή έμπνευση ή το στήριγμα του άλλου.
Κάπου να μας πάει, κάπως να συνδεθούμε, κάτι να μας βοηθήσει.
Η απώλεια ενός αγαπημένου κατοικιδίου δεν είναι ποτέ «κάτι μικρό». Είναι μια απώλεια που αλλάζει τον ρυθμό του σπιτιού. Είναι οι μικρές συνήθειες που ξαφνικά λείπουν. Είναι ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα με λόγια.
Γιατί δεν αποχαιρετάμε απλώς ένα ζωάκι. Αποχαιρετάμε έναν δεσμό. Μια παρουσία που μας έδινε αγάπη καθαρή, αυθεντική, χωρίς όρους. Και αυτός ο δεσμός ήταν αληθινός — βαθιά ανθρώπινος.
Το πένθος δεν έχει έναν τρόπο. Άλλοι νιώθουν έντονη θλίψη, άλλοι ενοχές, άλλοι θυμό. Κάποιοι ένα βάρος στο στήθος ή ένα ξαφνικό άδειασμα. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά είναι το συναίσθημά μας που προσπαθεί να βρει νέο χώρο.
Αυτό που βοηθά είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει, χωρίς να τον κρίνουμε, να μιλήσουμε σε ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη με έναν δικό μας τρόπο — μια φωτογραφία, ένα άλμπουμ, ένα αντικείμενο, ένα γράμμα. Μικρές πράξεις που τιμούν αυτό που ζήσαμε.
Αν υπάρχουν παιδιά, μιλάμε με απλότητα και ειλικρίνεια, τους αφήνουμε χώρο για ερωτήσεις και συναισθήματα. Δεν προσπαθούμε να «διορθώσουμε» τη λύπη· τη μοιραζόμαστε. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν ότι η αγάπη περιλαμβάνει και το αντίο.
Και μέσα σε όλο αυτό, κάτι μένει σταθερό: η αγάπη που δώσαμε και πήραμε. Αυτή δεν χάνεται. Γίνεται μνήμη, γίνεται τρυφερότητα, γίνεται κομμάτι μας.
Αν το περνάς, σε βλέπω. Δεν είσαι μόνος.
Σας ευχαριστώ όλους για τα μηνύματα σας, την αγάπη σας και το ενδιαφέρον σας.
# #ΨυχικήΥγεία
petgrief petloss griefsupport grieving healingprocess petlove animalcompanionship griefawareness loveandloss
