29/04/2026
«Το “καλό παιδί” δεν γεννιέται. Δημιουργείται.
Μαθαίνει από νωρίς να μην ενοχλεί.
Να προσαρμόζεται.
Να λέει “ναι” ακόμα κι όταν μέσα του υπάρχει ένα ξεκάθαρο “όχι”.
Να βάζει τους άλλους πρώτα, για να νιώθει ότι αξίζει, ότι αγαπιέται, ότι ανήκει.
Μεγαλώνοντας όμως, αυτό έχει κόστος.
Γιατί το “καλό παιδί” κουράζεται.
Καταπιέζεται.
Μπερδεύεται ανάμεσα σε αυτό που νιώθει και σε αυτό που “πρέπει” να δείχνει.
Και κάπου εκεί ξεκινά η εσωτερική σύγκρουση:
ανάμεσα στην ανάγκη για αποδοχή και στην ανάγκη για αυθεντικότητα.
Η ψυχική υγεία δεν βρίσκεται στην υπερπροσαρμογή.
Βρίσκεται στα όρια.
Στην ειλικρίνεια.
Στην ικανότητα να αντέχω το ενδεχόμενο να μην αρέσω σε όλους.
Δεν χρειάζεται να είσαι το “καλό παιδί”.
Χρειάζεται να είσαι ένας αληθινός άνθρωπος.
Με ανάγκες.
Με όρια.
Με φωνή.»