07/05/2026
Το περασμένο Σαββατοκύριακο ταξιδέψαμε με την Αναστασία Μπιλίρη στην Εύβοια για ένα από τα πιο όμορφα και δυνατά retreat που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια.
Μέσα από πρακτικές της γιόγκα, μουσικές και αφηγήσεις ιστοριών, αφεθήκαμε στους μύθους και τους συμβολισμούς των παιδικών και νεανικών χρόνων του Krishna στο Vrindavan: από τη γέννηση του στη φυλακή της Mathura και το γενναίο πέρασμα του ποταμού Yamunā, μέχρι τα παιδικά του χρόνια με τους φίλους του, τη βαθιά του σχέση με το χωριό, τις ατελείωτες σκανταλιές, τους δαίμονες που του επιτίθενται μάταια, τους χορούς με τις Gopis, την αγάπη της Radha και την ηρωική επιστροφή στη Mathura. Οι ιστορίες καθρεφτίζουν δικά μας μοτίβα: τους φόβους που μας φυλακίζουν, τις θαρραλέες μεταβάσεις μας, τις συνήθειες που μας κρατούν μακριά από τη χαρά και την τρυφερότητα, αλλά και τη βαθιά μας ικανότητα να αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε, να παίζουμε, να προσφέρουμε και να επιστρέφουμε σε κάτι πιο φωτεινό.
Η ενέργεια του Krishna είναι λεπτή, σχεδόν αθόρυβη, αλλά βαθιά διεισδυτική. Δεν έρχεται με βαριά πειθαρχία. Έρχεται με γέλιο, μουσική, παιχνίδι, φροντίδα, οικειότητα και έρωτα. Και όμως, μέσα από αυτή την απλότητα, κάτι πολύ βαθύ μετακινείται, μαλακώνει, θυμάται…
Το Vrindavan είναι τόπος στην καρδιά μας. Και όταν κατοικούμε εκεί, η ζωή είναι γεμάτη ελαφρότητα και βαθιά σύνδεση, γιατί η εγγύτητα με ότι ανυψωτικό και ιερό είναι μεγάλη! Έτσι, με τη διάθεση του Krishna να μας συνεπαίρνει, για λίγες μέρες πλάσαμε και εμείς το δικό μας Vrindavan στην Εύβοια: μια κοινότητα γεμάτη γέλιο, τραγούδι, πρακτική, αγκαλιά, σιωπή, φροντίδα και έρευνα. Ένα τόπο όπου οι ιστορίες δεν έμειναν μόνο στο μυαλό, αλλά πέρασαν στον έσω και τον έξω χώρο..
Και το ταξίδι συνεχίζεται.
Τον Μάιο στη σχολή προχωράμε την εξερεύνηση μας στους μύθους και τους συμβολισμούς της ινδικής παράδοσης μέσα από το Ganesha, το Hanuman, το Shiva και ξανά τον Krishna — όχι για να τους κατανοήσουμε νοητικά, αλλά για να δούμε τι μπορούν να φωτίσουν μέσα μας, εδώ και τώρα.
Γιατί οι μύθοι δεν μας ζητούν να τους “πιστέψουμε” αλλά να κάνουμε χώρο και να τους ακούσουμε. Να αφήσουμε τις εικόνες τους να δουλέψουν μέσα μας. Να δούμε πού μας αγγίζουν, τι μας θυμίζουν, τι μαλακώνουν, τι ξυπνούν. Κάποιες ιστορίες λειτουργούν σαν καθρέφτες, άλλες σαν καταφύγιο και άλλες σαν κάλεσμα...🪈
