Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

10/02/2026

Είναι αλήθεια πως έχεις ανάγκη μια αγκαλιά;;

Αν ναι, τοτε δώστην τώρα σε αυτόν που δεν την "αξίζει"...

Θα ξετρελαθείς με αυτό που θα δεις!...

10/02/2026

10/02/2026

Σήμερα σχεδόν τα μισά ζευγάρια χωρίζουν.
Αν και το φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό, μια μεγάλη μερίδα νέων αποφασίζουν να χωρίσουν αν και οι γονείς τους είναι ακόμα μαζί, έγγαμοι.
Οι γονείς αυτών των νέων ζευγαριών συνήθως στον δικό τους έγγαμο βίο, είτε δεν σκέφτηκαν ποτέ την πιθανότητα του διαζυγίου, είτε «έκαναν υπομονή για χάρη των παιδιών» τους.
Οι ίδιοι μεγάλωσαν ως παιδιά γονιών που δεν «έζησαν την ζωή τους», γιατί –όπως οι γονείς του πίστευαν- είναι πολύ «εγωιστικό» το να ζει κανείς την ζωή του, όπως θέλει.
Επειδή λοιπόν «κώφευαν» στις προσωπικές τους ψυχικές & υπαρξιακές ανάγκες, αποφάσισαν να τις ικανοποιήσουν μέσα από το μεγάλωμα των παιδιών τους.
Υποτάσσοντας απροβλημάτιστα τα ατομικά τους ψυχικά αιτήματα στις κοινωνικές απαιτήσεις για συμμόρφωση, και άμεμπτη εικόνα του ζευγαριού προς τα έξω, αρνήθηκαν να δουν τι οι ίδιοι θέλουν ως αναπτυσσόμενα πρόσωπα από τον εαυτό τους, τον σύντροφό τους και τους άλλους, και ήπιαν σαν φάρμακο το πικρό ποτήρι της έγγαμης ζωής.
Έπνιξαν τον ψυχικό αυθορμητισμό και την ανάγκη τους για αυθεντικότητα στον βωμό της κοινωνικής επιταγής για συντροφική «σύμπνοια» και συμβατικά ομαλή συμβίωση στο γάμο τους.
Λέει συνήθως η μητέρα: «Θυσίασα τα πάντα για τα παιδιά μου!».
Επικαλούμενος ο πατέρας το φόρτο της εργασίας του, λέει: «Θυσιάζομαι (δουλεύοντας ατέλειωτες ώρες μακριά απ’ το σπίτι μου) για να μην τους λείψει τίποτα!».
Και οι δυο γονείς αυτοί, στην πραγματικότητα, «θυσιάζουν» την λειτουργική σχέση με τα παιδιά τους.
Επίσης, το χειρότερο, «θυσιάζουν» την μεταξύ τους σχέση, θέτοντας «το καλό» των παιδιών τους, όπως πιστεύουν, στο επίκεντρο της γονεϊκής «θυσιαστικής» τους προσφοράς.
Τα παιδιά όμως έχουν ανάγκη να βλέπουν γονείς που δεν προέχει στο αξιακό και σχεσιακό τους σύστημα αξιών η προσκόλληση στα παιδιά τους –που αυτοί ονομάζουν «προσφορά».
Αντίθετα, έχουν ανάγκη από τους γονείς τους να προέχει η ποιότητα και το βάθος της μεταξύ τους επικοινωνιακής και συντροφικής σχέσης.
Μ’ αυτό το πρότυπο συντροφικών σχέσεων θα ήθελαν να μεγαλώσουν, ώστε να αισθάνονται ασφάλεια μέσα στον ρόλο τους ως παιδιών, στο οικογενειακό σύστημα.
Νιώθουν, αντίθετα, εξαιρετικά επισφαλής όταν, αντί για παιδιά, βιώνουν τον εαυτό τους ως «υποκατάστατο γονεϊκό σύντροφο», συνήθως το αγόρι της μητέρας του, και το κορίτσι του -ανικανοποίητου από την συζυγική του ζωή- πατέρα της.
Οι νέοι αυτοί συχνά, όταν ενηλικιωθούν, γεμάτοι από ανεπίγνωστη ενοχή, και θυματοποιούμενοι μέσα στο παραπάνω μοντέλο της συνεξάρτησης, αυτοδεσμεύονται ως ισόβιοι «φύλακες» της ζωής των καταθλιπτικών γονιών τους.
Φοβούνται τις συντροφικές σχέσεις. Αρνούνται πεισματικά, αν και ένα κομμάτι τους το επιζητά, να μπουν στην διαδικασία δημιουργίας μιας μακρόχρονης, λειτουργικής σχέσης.
Δηλαδή, είτε δεν μπορούν να στεριώσουν σε σχέση, είτε μένουν ακινητοποιητικά μόνοι, εκτός σχέσης, είτε διαλύουν σύντομα την σχέση ή τον γάμο τους.
Χωρίζουν είτε στα πρώτα χρόνια του γάμου τους, είτε μόλις κάνουν το πρώτο τους παιδί.
Κουβαλώντας ασυνείδητα τον τρόμο των γονιών τους για αυθεντική συνύπαρξη, και το ασήκωτο βάρος των επιλογών που εκείνοι –συνήθως από ψυχική οκνηρία και υπαρξιακή καθήλωση- δεν διανοήθηκαν να κάνουν, αρνούνται με την στάση τους να περιπέσουν στο ίδιο ολέθριο ατόπημα με αυτό των γονιών τους:
Δηλαδή, να καταστρέψουν τη ζωή τους, καταστρέφοντας την ζωή του συντρόφου τους και αυτήν των παιδιών τους.

(Απόσπασμα από το βιβλίο: "Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι" του Γρηγόρη Βασιλειάδη, Διδάκτορα Ψυχολογίας Α.Π.Θ., & Συστημικού - Υπαρξιακού Ψυχοθεραπευτή, & Θεραπευτή Ομάδας, www.aftognosia.gr)

10/02/2026

Σύμφωνα με το Συναξάρι του ο Άγιος Χαράλαμπος, πριν από τον θάνατό του, σε ηλικία 112 ετών, αξιώθηκε από τον Θεό μιας τελευταίας χάρης και ζήτησε, προς χάριν των ανθρώπων, τα εξής:

«Σε όποιον τόπο βρεθεί τεμάχιο από το λείψανό μου και σ’ όποια χώρα γιορτάζουν το μαρτύριό μου, να μην γίνει εκεί ποτέ πείνα ούτε πανώλης που θα θανατώνει τους ανθρώπους πρόωρα ούτε πονηρός άνθρωπος που να βλάπτει τους καρπούς, αλλά να είναι σ’ αυτόν τον τόπον ειρήνη σταθερή, ψυχών σωτηρία και σωμάτων θεραπεία. Να είναι αφθονία σίτου, οίνου, ελαίου, τετραπόδων και άλλων χρησίμων πραγμάτων.»

Χρονια ευλογημενα και χαριτωμενα στους εορταζοντες και στις εορταζουσες!!!

09/02/2026

Καθώς ο έρωτας ξεθωριάζει, βλέπουμε τους άλλους όπως πραγματικά είναι!

Αν θέλεις να δεις όλο το βίντεο: https://youtu.be/FRWCcV8vppc

Και ΜΗΝ ξεχάσεις να κάνεις εγγραφή στο κανάλι μου!
☛ https://rb.gy/sbmifi

Επίσης ακολούθησε με:
☛ Στο TikTok: https://shorturl.at/AGIT3
☛ Στο Instagram: https://goo.su/IzCU9
--------------------
☛ Στον ιστότοπο μου: www.aftognosia.gr
☛ Στα Podcasts στο Spotify: https://rb.gy/u8lac
…………………………………
Γρηγόρης Βασιλειάδης, M.Sc. Ph.D.
Διδάκτωρ Ψυχολογίας - Συστημικός Υπαρξιακός Ψυχοθεραπευτής
Ατομική ψυχοθεραπεία
Θεραπεία Ζεύγους
Ομαδική ψυχοθεραπεία
Διαλέξεις/ Παρουσιάσεις

#Αγάπη #Σχέσεις #Αυτογνωσία #Προβολές #Ευτυχία

09/02/2026

Η αξια της αψεγάδιαστης εικόνας ειναι μια εγωικη αυταπάτη.
Ό,τι και όποιος χαλασμένος, επανασυναρμολογειται,
Ό,τι και όποιος αναγεννιέται απο τις στάχτες του,
αισθητικά, και υπαρξιακά τελειούται.

Ακριβως επειδή έσπασε.
Ακριβως επειδή έχασε.
Ακριβως επειδή αποποιήθηκε την σαθρή και απατηλή εικόνα της τελειότητας.

Η έμφαση στην εικόνα παντα κλεβει χωρο απο την αλήθεια.

09/02/2026

Αν θες να νιωθεις λιγο άνθρωπος, προσπάθησε να εισαι ευγενης.
Κυριως στους πιο ανυπεράσπιστους, στους πιο "ασήμαντους", στους μικρούς και στους ευάλωτους.

Ναι φυσικά, οταν κανεις αλλος δεν είναι εκει να σε δει.

09/02/2026

Το χρόνιο βίωμα απογοήτευσης & ματαίωσης που συνήθως εισπράττουν οι ενήλικες από τον γονεϊκό τους ρόλο οφείλεται πρωτίστως στην –σύμφυτη με την αρχετυπική εικόνα του «καλού γονιού»- υποχρέωση να έχει υπό τον έλεγχό του τα πάντα! Το παιδί, τα συναισθήματά του, τις επιλογές του, το παρόν και το μέλλον του…
Συχνά, δίχως ο ίδιος ο γονιός να έχει επίγνωση των προσωπικών του φόβων, κινήτρων, αναγκών και συγκρούσεων, απαιτεί από το παιδί του να σταματήσει –επειδή είναι το «δικό ΤΟΥ» παιδί..- να είναι ο εαυτός του.
Ελπίζει πως έτσι θα εκπληρωθούν οι προσδοκίες που ο ίδιος έχει από τον «πανεποπτικό» γονεϊκό του ρόλο.
Όπως όμως είναι απόλυτα φυσικό κι αναμενόμενο, το παιδί αντιδρά στην ήδη αντιδραστική στάση που ο πατέρας ή η μητέρα του επιδεικνύουν απέναντι στην εξελισσόμενη ταυτότητά του.
Τότε οι γονείς χρησιμοποιούν κυρίως τις μεθόδους της ενοχοποίησης, της χειριστικής παραίτησης, και της θυματοποίησης, προκειμένου να χειραγωγήσουν τα συναισθήματα και τις επιλογές του, και να αποκατασταθεί η διασχεσιακή ισορροπία του οικογενειακού συστήματος που επανειλημμένα διαταράσσεται…

09/02/2026

Εγώ πάλι, καλή μου -και φανερή μου- δηθενιά,

δεν γουστάρω τους κοινότυπους, και αυτούς που αντί να δουν την δηθενιά τους στον καθρέφτη την ρίχνουν στους άλλους.

09/02/2026

Ο ερωτας δομειται πανω σε μια αρρητη συμφωνια.

Αρχικά, την εξιδανικευση.

Δηλαδή την αστήριχτη πεποίθηση πως εσυ θα εχεις ολα οσα στερήθηκα απο τους σημαντικούς μου άλλους. Εσυ θα γεμισεις ολα τα εσωτερικά μου κενά.

Και την μετέπειτα υπόσχεση της ματαίωσης.

Δηλαδη, το γεγονος πως, ακομα κι εσυ, πρόδωσες την ελπίδα της υπεραναπλήρωσης μεσα μου, με οδηγει αναπόφευκτα - εαν συναινέσω- στην πιθανότητα ανάληψης της ευθύνης μου να δω ποιος, στ αλήθεια. είμαι.

Δηλαδή μεσω του έρωτος, εαν το θελήσω τελικά, καλούμαι να προχωρήσω απο την παιδική ψευδαίσθηση της αναπλήρωσης του ελλείποντος μεσα απο τον Αλλον, στην πιο ενήλικη νοηματοδοτηση της αβάσταχτης βαρύτητας του Είναι, με την βοήθεια μια πιο ενσυνείδητης σχέσης με ενα βαθύ και πιο ολοκληρωμένο εαυτο.

09/02/2026

Ρώτησα έναν φίλο που έχει περάσει τα 70 και οδεύει προς τα 80 τι είδους αλλαγές αισθάνεται στον εαυτό του; Μου έστειλε τα εξής:
1. Αφού αγάπησα τους γονείς μου, τα αδέρφια μου, τη σύζυγό μου, τα παιδιά μου και τους φίλους μου, άρχισα τώρα να αγαπώ τον εαυτό μου.
2. Έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν είμαι ο «Άτλας». Ο κόσμος δεν στηρίζεται στους ώμους μου.
3. Έχω σταματήσει να διαπραγματεύομαι με πωλητές λαχανικών και φρούτων. Λίγες δεκάρες παραπάνω δεν πρόκειται να με χαλάσουν, αλλά μπορεί να βοηθήσουν τον φτωχό να εξοικονομήσει χρήματα για τα δίδακτρα της κόρης του.
4. Αφήνω στη σερβιτόρα μου ένα μεγάλο φιλοδώρημα. Τα επιπλέον χρήματα μπορεί να φέρουν ένα χαμόγελο στα χείλη της. Εκείνη μοχθεί πολύ πιο σκληρά για να ζήσει από μένα.
5. Σταμάτησα να λέω στους ηλικιωμένους ότι έχουν ήδη διηγηθεί αυτή την ιστορία πολλές φορές. Η ιστορία τους κάνει να περπατήσουν στη λωρίδα μνήμης και να ξαναζήσουν το παρελθόν τους.
6. Έχω μάθει να μην διορθώνω ανθρώπους ακόμα κι όταν ξέρω ότι κάνουν λάθος. Το βάρος να κάνω τους πάντες τέλειους δεν βαραίνει εμένα. Η ειρήνη είναι πιο πολύτιμη από την τελειότητα.
7. Δίνω φιλοφρονήσεις ελεύθερα & γενναιόδωρα. Τα κομπλιμέντα είναι ενισχυτικά της διάθεσης όχι μόνο για τον παραλήπτη, αλλά και για μένα. Και μια μικρή συμβουλή για τον παραλήπτη ενός κομπλιμέντου, μην το απορρίψετε ποτέ, ΠΟΤΕ, πείτε απλώς «Ευχαριστώ».
8. Έχω μάθει να μην ενοχλώ για ένα τσάκισμα ή ένα σημείο στο πουκάμισό μου. Η προσωπικότητα μιλάει πιο δυνατά από την εμφάνιση.
9. Φεύγω μακριά από ανθρώπους που δεν με εκτιμούν. Μπορεί να μην ξέρουν την αξία μου, αλλά εγώ την ξέρω.
10. Παραμένω ψύχραιμος όταν κάποιος παίζει βρώμικα για να με ξεπεράσει στην κούρσα των αρουραίων. Δεν είμαι αρουραίος και ούτε είμαι σε καμία φυλή.
11. Μαθαίνω να μην ντρέπομαι από τα συναισθήματά μου. Είναι τα συναισθήματά μου που με κάνουν άνθρωπο.
12. Έχω μάθει ότι είναι καλύτερο να ρίξεις το εγώ παρά να σπάσεις μια σχέση. Ο εγωισμός μου θα με κρατήσει μακριά, ενώ στις σχέσεις δεν θα είμαι ποτέ μόνος.
13. Έχω μάθει να ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Άλλωστε, μπορεί να είναι το τελευταίο.
14. Κάνω αυτό που με κάνει χαρούμενο. Είμαι υπεύθυνος για την ευτυχία μου και το οφείλω στον εαυτό μου. Η ευτυχία είναι επιλογή. Μπορείτε να είστε ευτυχισμένοι ανά πάσα στιγμή, απλά επιλέξτε να είστε!
Αποφάσισα να το μοιραστώ με όλους τους φίλους μου. Γιατί πρέπει να περιμένουμε να γίνουμε 60 ή 70 ή 80, γιατί δεν μπορούμε να το εξασκήσουμε σε οποιοδήποτε στάδιο και ηλικία;

Πίνακας: Τζέιμς Κόουτς

09/02/2026

Μέσω του θυμού σου, δηλαδή της ετοιμότητάς σου να αντιληφθείς τα «αρνητικά» σου γνωρίσματα στο πρόσωπο του άλλου, ως φορέα τους, ενεργοποιείται το εσωτερικό σου σύστημα συναγερμού.

Ο μεγάλος σου φόβος είναι να αποχτήσεις επίγνωση πως είσαι κι εσύ κάτοχός τους, αφού, αν συμβεί αυτό, ίσως χρειαστεί να τα ενσωματώσεις στο δικό σου ρεπερτόριο στάσεων & συμπεριφορών, πιθανότητα που τρομάζει το ήδη εγκατεστημένο εγωικό σύστημα της ενδοψυχικής σου ισορροπίας.

Έτσι, απ’ την μια, πετάς την «σαβούρα» των παραπάνω ανεπιθύμητων και κοινωνικά μη-αποδεκτών χαρακτηριστικών σου στους άλλους, απαλλάσσοντας τον εαυτό σου από την επίγνωση και την ανάγκη της δημιουργικής τους διαχείρισης.

Και από την άλλη, σου προσφέρεται, μέσα από το «καμπανάκι» του θυμού σου, η ευκαιρία –εάν θέλεις κάποτε να ολοκληρωθείς και ψυχικά να ωριμάσεις- να αρχίσεις να αποκτάς σταδιακά επίγνωση του ποιος πραγματικά είσαι, της μεγάλης «δεξαμενής» του ψυχικού σου μηχανισμού, κάνοντας χρήση της ερμηνευτικής προσέγγισης που σου προτείνω, και αναλαμβάνοντας την προσωπική σου ευθύνη, για την ενσωμάτωση –ή όχι- και την διαχείριση των -αρχικά σκιωδών- πλευρών της προσωπικότητάς σου.

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς στο φως της επίγνωσης», κάντε κλικ πανω στο σύνδεσμο και αγοραστε το άμεσα: https://www.psichogios.gr/el/to-psyxotherapeytiko-taksidi.html?utm_source=gsn&utm_medium=cpa&utm_campaign=search&gad_source=1&gad_campaignid=9579408199&gbraid=0AAAAADx0VDY1fre8JOMo6PN8wbghcqk5x&gclid=CjwKCAiAqKbMBhBmEiwAZ3UboC9SxYeZhKlBTAzcORYVY15dfO093ExqXFyN5CCv834W-vpRa4jk4hoCoCwQAvD_BwE