Win Cancer

Win Cancer «Είμαι σίγουρος ότι με τη βοήθεια του Θεού, την αγάπη των ανθρώπων, όλα τα εμπόδια ξεπερνιούνται.» ΔΣ

Λίγες εβδομάδες πριν, στις 2 Μαρτίου, επισήμως μου ανακοινώθηκε ότι πάσχω εκ νέου από καρκίνο, καθώς μου εμφανίστηκε μια επιθετική μετάσταση στο συκώτι…
Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ενημερώσω τη γυναίκα μου και τους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους και να τρέξω στον γιατρό στον οποίο θεωρώ ότι χρωστάω τη θεραπεία μου από τη νόσο, 18 χρόνια πριν.
Παρότι ήμουν προετοιμασμένος για όλα τα ενδεχόμενα,

η φόρτιση μου ένοιωσα εκείνες τις στιγμές ήταν πραγματικά απερίγραπτη…
Γύρισα στο σπίτι και έψαξα μια φωτογραφία.
Όταν τη βρήκα ένοιωσα τεράστια ανακούφιση.
Την κοίταξα για ώρα και πήρα δύναμη.
Αυτή τη φωτογραφία ντρεπόμουν να την παρουσιάσω για 18 χρόνια, γιατί είμαι χωρίς μαλλιά, κάτασπρος και 30 κιλά πιο αδύνατος…
Είναι η φωτογραφία από την ορκωμοσία μου ως πτυχιούχος του Τμήματος Μηχανολογίας του ΤΕΙ Πειραιά στις 30 Σεπτεμβρίου του 1998, τέσσερις σχεδόν μήνες μετά τη διάγνωση του πρώτου μεγάλου καρκίνου, που σειρά γιατρών χαρακτήρισε μη ιάσιμο, δίνοντάς μου ελάχιστο χρόνο ζωής.
Κοίταξα τη φωτογραφία και είπα:
«Όπως τα κατάφερα τότε, θα τα καταφέρω και τώρα. Το χρωστάω στο Νικόλα, στην Πίστη, στ’ αδέλφια, στη μάνα μου, στους ανθρώπους που με αγαπούν…».
Αυτή τη φορά αποφάσισα να δώσω τη μάχη δημόσια.
Αφενός γιατί η αγάπη και τα μηνύματα του κόσμου μου δίνουν απίστευτη δύναμη αλλά και γιατί νοιώθω πως έχω υποχρέωση να μιλήσω και να δώσω δύναμη σε χιλιάδες ανθρώπους και τις οικογένειές τους που δίνουν σιωπηλά τη μάχη με τον καρκίνο κάπου δίπλα μας.
Είμαι σίγουρος ότι με τη βοήθεια του Θεού, την αγάπη των ανθρώπων, με πίστη και ελπίδα, όλα τα εμπόδια ξεπερνιούνται.

Και το όνομα αυτής… «Ελπίδα».Από τον Νοέμβριο του 2025 μέχρι σήμερα, συμμετείχατε στην αλυσίδα αγάπης, που δημιουργεί η ...
14/04/2026

Και το όνομα αυτής… «Ελπίδα».

Από τον Νοέμβριο του 2025 μέχρι σήμερα, συμμετείχατε στην αλυσίδα αγάπης, που δημιουργεί η ανάγκη των ανθρώπων να προσφέρουν ο,τι μπορούν !

Μας δώσατε αγάπη, λέξεις, συναίσθημα.

Ανάμεσα λοιπόν στο «Χαρά»
και το «Νικώ»,
διαλέξατε αυτό που, που μάλλον , τα χωράει όλα:

Ελπίδα.

Γιατί αυτό είναι το Επισκεπτήριο Αγάπης.
Μια δράση μέσα από τη ψυχή μας, μια μικρή στιγμή που αλλάζει τη μέρα κάποιου.

Μια κάρτα που φτάνει εκεί, που δεν την περιμένει κανείς , για να κάνει «γιορτινή» μια δύσκολη στιγμή !
Ένα “σε σκέφτομαι” από κάποιον που δεν σε ξέρει κι όμως, είναι εκεί με τον πιο πολύχρωμο τρόπο !

Δίνουμε υπόσχεση, φέτος η Ελπίδα μας , να φτάσει σε περισσότερα νοσοκομεία, να δημιουργήσει περισσότερα χαμόγελα και να φωτίσει λίγο πέρα πάνω τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων!

Ραντεβού σε 6 μήνες !

#ΕπισκεπτήριοΑγάπης #ΜαζίΔυνατοί #ΚανείςΜόνος #Εθελοντισμός

Πριν από 7 χρόνια, η ζωή μου σταμάτησε για μια στιγμή… μόνο και μόνο για να ξεκινήσει ξανά, πιο αληθινά από ποτέ.Η διάγν...
13/04/2026

Πριν από 7 χρόνια, η ζωή μου σταμάτησε για μια στιγμή… μόνο και μόνο για να ξεκινήσει ξανά, πιο αληθινά από ποτέ.
Η διάγνωση: οξεία μυελογενής λευχαιμία.
Λέξεις βαριές, σκοτεινές. Κι όμως, για μένα έγιναν φως.
Γιατί μέσα από αυτή τη διαδρομή, γεννήθηκα ξανά.
Λίγους μήνες μετά καπου εκεί έξω, ένα παιδί 22 χρονών τότε, έγινε ο δότης μου. Ένας άγνωστος που έγινε κομμάτι μου.
Που μου χάρισε κάτι ανεκτίμητο: ζωή. Ειχε γενέθλια… την ίδια μέρα με τη μητέρα μου. Σημάδι......Σαν να ενώθηκαν οι κύκλοι. Σαν να μου ψιθύρισε η ζωή: «Ξεκίνα από την αρχή».
Και ξεκίνησα....
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή κατάλαβα πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας.
Ο κύκλος μας. Το δίκτυο αγάπης που μας κρατά όρθιους όταν όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται. Χωρίς αυτούς, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο.
Τα παιδιά μου… η δύναμή μου. Τα βλέμματά τους ήταν η ελπίδα μου, ο λόγος να συνεχίσω όταν όλα μέσα μου λύγιζαν.
Μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, έγιναν το φως που δεν έσβησε ποτέ.
Ευγνωμοσύνη μεγάλη για το γιατρό μου. Για τα χέρια που με κράτησαν. Για τα βλέμματα που δεν με άφησαν να φοβηθώ.
Για τον Θεό που μου έδειξε τον δρόμο όταν δεν έβλεπα τίποτα.
Και πάνω απ’ όλα, για τη δύναμη της ψυχής.
Για τη θέληση του ανθρώπου που, ακόμα και όταν λυγίζει, δεν σπάει.
Ο καρκίνος για μένα δεν ήταν τιμωρία.
Ήταν ΔΩΡΟ.
Ήταν το ξύπνημα. Η αλήθεια. Η αρχή της πραγματικής μου ζωής.
Γιατί, όπως γράφει και ο Ελύτης:
« δεύτερη ζωή δεν έχει…»
Κι εγώ αποφάσισα να ζήσω την πρώτη μου, όπως της αξίζει.
Σήμερα δεν είμαι η ίδια, είμαι πιο δυνατή, πιο αληθινή, πιο ζωντανή από ποτέ!!!
Επιλέγω να ζω στο φως με αγάπη, επίγνωση και ευγνωμοσύνη.....
Και με μια καρδιά που χτυπά… διπλά.
Και για αυτό… είμαι ευγνώμων.

Πέρυσι Μ.Παρασκευή ήταν και εγώ με στολή από πάνω μέχρι κάτω ,μάσκα ,γάντια, σκούφο...πήρα ότι δύναμη είχα και βγήκα έξ...
11/04/2026

Πέρυσι Μ.Παρασκευή ήταν και εγώ με στολή από πάνω μέχρι κάτω ,μάσκα ,γάντια, σκούφο...πήρα ότι δύναμη είχα και βγήκα έξω στο προαύλιο...είχε κάνει ο άντρας μου μεταμόσχευση πριν λίγες μέρες και σαν σύνοδος που ήμουν μαζί του όλο το 24ωρο απαγορευόταν να έρθω σε επαφή με άλλο κόσμο...έτσι απο μια μικρή πίσω πόρτα στο νοσοκομείο Αττικό μαζί με όλη την στολή μου
( για λόγους μικροβίων) βγήκα σε μια γωνιτσα στο Αττικό νοσοκομείο...μακριά από όλους ..θα ερχόταν ο επιτάφιος της γειτονιάς και όσοι άνθρωποι θέλανε προσωπικό ή ασθενείς θα πέρναγαν από κάτω...εμένα ο άνθρωπος μου δεν γινόταν να περάσει απο εκεί και έτσι είπα θα κάτσω σε μια άκρη μακριά από όλους με το κεράκι μου και θα προσεύχομαι για εκείνον …
έτσι και έγινε ..μέσα στην απόλυτη ησυχία ξαφνικά άκουσα τα λόγια του πατερ και είδα κεράκια να ανεβαίνουν τον δρόμο ...κρύωνα κ δεν ήξερα αν είναι απο έξω ή από μέσα μου ..έκατσα εκεί ακίνητη και απλά κοίταγα ...
Δεν θυμάμαι να προσεύχομαι τελικά...δεν θυμάμαι να κλαίω...δεν θυμάμαι πολλά...σαν το μυαλό μου να αρνείται να τα φέρει ξανά στην μνήμη πράγματα... θυμάμαι όμως να πονάω παντού ..ψυχή ,σώμα ,καρδιά...όλα μου τα κύτταρα...να πονάω και να φοβάμαι..
Αφού τελείωσε η περιφορά πήρα τον δρόμο για το δωμάτιο...από τους ίδιους άδειους διαδρόμους ..από την πίσω πόρτα για να μην συναντήσω κανέναν και φυσικά με το που μπήκα στο δωμάτιο έτρεξα να κάνω απολύμανση πριν πλησιάσω τον άνθρωπο μου ...όταν τελείωσα και άλλαξα ρούχα έσκυψα και του έδωσα ένα φιλι...του ψυθίρισε
"του χρόνου σπίτι μας"...
Δεν ξέρω τι θα μας φέρουν τα επόμενα χρόνια και δεν θέλω να σκέφτομαι...όμως θα ήθελα να πω τι μας έφερε αυτό το Πάσχα ..μας έφερε την υγεία μας και μέσα σε αυτό το θαύμα μας έφερε δύο νέες καρδιές να χτυπάνε και να μεγαλώνουν μέσα μου...δύο νέες ψυχές που έρχονται για να φέρουν το φως στα περσινά σκοτάδια μας ...θα ήθελα να ευχηθώ σε όσους είναι αυτές τις μέρες μέσα και μόνοι όπως εμείς του χρόνου να είναι σπίτι τους με υγεία και με όλους τους αγαπημένους ανθρώπους τους αγκαλιά ..καλό Πάσχα μέσα από την καρδιά μου!

Το Πάσχα είναι υπόσχεση.Ότι μετά το σκοτάδι, έρχεται το φως.Στο WinCancer,κρατάμε αυτή την υπόσχεση ζωντανήΓια κάθε ασθε...
11/04/2026

Το Πάσχα είναι υπόσχεση.
Ότι μετά το σκοτάδι, έρχεται το φως.

Στο WinCancer,
κρατάμε αυτή την υπόσχεση ζωντανή
Για κάθε ασθενή.
Για κάθε φροντιστή.
Για κάθε άνθρωπο που παλεύει.

Είμαστε μαζί.

Καλό Πάσχα, με δύναμη, αγάπη και ελπίδα.

Η ατμόσφαιρα της Μεγάλης Πέμπτης βάρυνε την πόλη, όχι μόνο με τη θρησκευτική της κατάνυξη, αλλά με μια παράξενη, υπαρξια...
09/04/2026

Η ατμόσφαιρα της Μεγάλης Πέμπτης βάρυνε την πόλη, όχι μόνο με τη θρησκευτική της κατάνυξη, αλλά με μια παράξενη, υπαρξιακή μελαγχολία.
Εκείνος δεν είχε περάσει το κατώφλι της εκκλησίας για χρόνια.
Εκείνη τη μέρα, όμως, τον οδήγησε μια εσωτερική κόπωση, μια ανάγκη να βρει ένα μέρος όπου η σιωπή δεν θα ήταν απειλητική.
Μπαίνοντας στον ναό, η οσμή του λιβανιού και το ημίφως τον τύλιξαν σαν παλιά, ξεχασμένη ανάμνηση.
Στάθηκε ακίνητος μπροστά στον Εσταυρωμένο.
Τα ασπρόμαυρα πλακάκια του δαπέδου, κάτω από τα πόδια του, έμοιαζαν σαν σκακιέρα και εκείνος είχε κάνει όλες τις λάθος κινήσεις και τώρα στεκόταν στριμωγμένος, σε μια κίνηση πριν το «ματ».
Στο μυαλό του αντήχησαν τα λόγια της αγωνίας στον κήπο της Γεσθημανής, η ανθρώπινη πλευρά του Θείου Δράματος που αγγίζει κάθε πονεμένη ψυχή:
«Πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς σύ».
Ήταν η στιγμή της απόλυτης παράδοσης, εκεί όπου η προσωπική θέληση υποχώρησε μπροστά σε ένα σχέδιο ανώτερο, όσο δυσβάσταχτο κι αν φάνταζε.
Καθώς οι ψαλμωδίες γέμιζαν τον χώρο, η ανθρώπινη μορφή του Χριστού στον Σταυρό φάνταξε ως το μοναδικό καταφύγιο.
Και τότε ένιωσε το βάρος των δικών του δοκιμασιών να ελαφραίνει, καθώς άκουσε την υπέρτατη εμπιστοσύνη της τελευταίας ώρας:
«Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου».
Δεν ήταν μια ήττα, αλλά μια πράξη πλήρους εγκατάλειψης.
Όταν πια η φωνή του ιερέα ανήγγειλε τρεμάμενη το :
«Τετέλεσται»,
η σιωπή που ακολούθησε ήταν γεμάτη από την προσμονή της Ανάστασης.
Έμεινε εκεί, σκυφτός, να κλαίει, καταλαβαίνοντας πως η σωτηρία δεν έρχεται πάντα με τον τρόπο που ελπίζουμε.
Μερικές φορές, η λύτρωση κρύβεται μέσα στην ίδια την αποδοχή του πόνου, γιατί, όπως αποκαλύπτεται μέσα από την ανθρώπινη διάσταση του Θείου Δράματος :
«Ο Θεός άλλους τους σώζει από το σταυρό και άλλους με το σταυρό.»

Γράφει η Pisti Kristallidou

Παραδόθηκαν αλλά 2 ποδήλατα στο πλαίσιο της δράσης: «Αθλητές απέναντι στον καρκίνο»Προχωρήσαμε στην παράδοση δύο ποδηλά...
08/04/2026

Παραδόθηκαν αλλά 2 ποδήλατα στο πλαίσιο της δράσης:
«Αθλητές απέναντι στον καρκίνο»

Προχωρήσαμε στην παράδοση δύο ποδηλάτων ήπιας άσκησης στη Β’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική ΕΚΠΑ – Ογκολογικό Κέντρο «Αθηνά Ιωάν. Μαρτίνου» του Αττικού Νοσοκομείου, στο πλαίσιο της δράσης «Αθλητές απέναντι στον Καρκίνο».

Η δωρεά περιλαμβάνει:
• δύο ποδήλατα ήπιας άσκησης,
με στόχο την υποστήριξη της κινητοποίησης των ασθενών και την ενίσχυση της σωματικής και ψυχολογικής τους κατάστασης κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Η πρωτοβουλία αυτή υλοποιήθηκε χάρη στον Νίκο Καγιάρα, ο οποίος συμμετείχε και ολοκλήρωσε τον ιστορικό αγώνα Σπάρταθλον, μετατρέποντας την προσωπική του διαδρομή σε μια ουσιαστική πράξη προσφοράς, συγκεντρώνοντας πόρους για την ενίσχυση των δράσεων του WinCancer.

Η παράδοση πραγματοποιήθηκε παρουσία της Διευθύντριας της Κλινικής, Καθηγήτριας Αμάντας Ψυρρή, του Διοικητή του Αττικού Νοσοκομείου, κ. Σπύρου Αποστολόπουλου, της Προϊσταμένης του Τμήματος και νοσηλευτριών, καθώς και του δωρητή Νίκου Καγιάρα,. Παρόντες ήταν και ο συνεργάτης του WinCancer Συμεών Τσαρουχάς και η Πρόεδρος Πίστη Κρυσταλλίδου.

Σε δήλωσή του, ο Διοικητής του Νοσοκομείου ανέφερε:
«Τέτοιες πράξεις προσφοράς πρέπει να γίνονται γνωστές. Όταν άνθρωποι μετατρέπουν την προσωπική τους προσπάθεια σε στήριξη για τους ασθενείς, το αποτύπωμα είναι βαθιά ανθρώπινο και ουσιαστικό.»

Η δράση «Αθλητές απέναντι στον Καρκίνο» αναδεικνύει τη σημασία της ήπιας άσκησης ως μέρος της ολιστικής φροντίδας, συμβάλλοντας στη μείωση της ακινησίας, στη βελτίωση της λειτουργικότητας και στην ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας των ασθενών.

Το WinCancer εκφράζει τη βαθιά του ευγνωμοσύνη προς τον Νίκο Καγιάρα για την πολύτιμη προσφορά του.
Η προσπάθειά του να τερματίσει το Σπάρταθλον δεν ήταν μόνο μια προσωπική υπέρβαση, αλλά μια πράξη ουσιαστικής στήριξης προς τους ασθενείς, αποδεικνύοντας πως η δύναμη της ανθρώπινης θέλησης μπορεί να μετατραπεί σε φροντίδα για τον άλλον.

#ΜαζίΔυνατοί #ΚανείςΜόνος #Εθελοντισμός

Το ότι βλέπεις το καλό στους ανθρώπους, δεν σημαίνει πως το βλέπουν και εκείνοι στον εαυτό τους.
07/04/2026

Το ότι βλέπεις το καλό στους ανθρώπους, δεν σημαίνει πως το βλέπουν και εκείνοι στον εαυτό τους.

Ο,τι δίνουμε δεν γυρίζει πάντα σε μας , αλλά ο,τι δίνουμε είναι πάντα αυτό που είμαστε ! Δεν είναι όλοι ικανοί να επιστρ...
05/04/2026

Ο,τι δίνουμε δεν γυρίζει πάντα σε μας , αλλά ο,τι δίνουμε είναι
πάντα αυτό που είμαστε !

Δεν είναι όλοι ικανοί να επιστρέψουν αυτό που τους δίνεις.
Όχι γιατί δεν θέλουν πάντα.
Αλλά γιατί δεν το έχουν.
Γι’ αυτό πριν στεναχωρηθείς και πεις «έδωσα και δεν πήρα»,
σκέψου κάτι άλλο:
Εσύ… τι έδειξες για σένα μέσα από αυτό;
Γιατί στο τελικά,
οι πράξεις δεν είναι συναλλαγές.
Είναι καθρέφτης.

Κράτα τη σημερινή αν τη χρειάζεσαι…
ή στείλ’ τη σε κάποιον που έχει κουραστεί να δίνει !

Κάπου ανάμεσα σε αυτό που φοβάσαικαι σε αυτό που θυμάσαι,χάνεις αυτό που ζεις.Δεν σε κρατάει πίσω το παρελθόν.Σε κρατάει...
03/04/2026

Κάπου ανάμεσα σε αυτό που φοβάσαι
και σε αυτό που θυμάσαι,
χάνεις αυτό που ζεις.

Δεν σε κρατάει πίσω το παρελθόν.
Σε κρατάει η επιμονή σου να το ξαναζείς.

Δεν σε αγχώνει το μέλλον.
Σε αγχώνει η ανάγκη σου να το ελέγξεις.
Και το πιο παράδοξο;
Κανένα από τα δύο δεν υπάρχει τώρα.

👉 Κράτα τη σημερινή ή στείλ’ τη σε εκείνον που έχει ανάγκη να ανασάνει λίγο πιο ελεύθερα σήμερα.

Address

Athens

Telephone

+306942913169

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Win Cancer posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Win Cancer:

Shortcuts

Featured

Share