Δημήτρης Παπαδημητριάδης MD MSc - Ψυχίατρος

12/04/2026

Ένας ιερέας στα Κανάλια Μαγνησίας έκανε αυτό που εδώ και χρόνια αποφεύγει να κάνει κεντρικά η ίδια η Εκκλησία: έβαλε ένα όριο στην ανοησία που βαφτίστηκε “έθιμο”.

Οι κροτίδες και τα βεγγαλικά δεν είναι ούτε πίστη, ούτε παράδοση, ούτε κατάνυξη. Είναι ένας επικίνδυνος και απαράδεκτος θόρυβος που κάθε χρόνο κοστίζει ακρωτηριασμούς, τραυματισμούς, τρόμο σε ηλικιωμένους, αναστάτωση σε ασθενείς, φόβο σε μικρά παιδιά και μαρτύριο για χιλιάδες ζώα.

Δεν αρκούν πια οι μεμονωμένες παρεμβάσεις ευσυνείδητων ιερέων. Η Εκκλησία οφείλει επιτέλους να πάρει ξεκάθαρη, κεντρική και θαρραλέα θέση απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα με
συγκεκριμένες ενέργειες. Η Ανάσταση δεν χρειάζεται εκρήξεις. Χρειάζεται φως, ευθύνη και σεβασμό.

Είχα απευθύνει σχετική επιστολή στον αρχιεπίσκοπο το μακρινό 2015, μετά από σωρεία ψυχικών και σωματικών τραυματισμών εκείνη τη χρονιά - δεν πήρα ποτέ απάντηση (Link στο πρώτο σχόλιο κάτω από αυτή την ανάρτηση).

10/04/2026

09/04/2026

Γιατί πιστεύω ότι η απαγόρευση των social στα παιδιά δεν είναι τόσο καλή ιδέα όσο ακούγεται:

Ο ψυχίατρος - ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Παπαδημητριάδης συζητά με τη Σταυρούλα Χριστοφιλέα και τον Φάνη Παπαθανασίου στο ΕΡΤ NEWS προβληματισμούς σχετικά με τη...

25/03/2026

Επιτέλους μια δικαστική απόφαση στο Λος Άντζελες, έκρινε σήμερα τη Meta και τη Google υπεύθυνες σε εμβληματική υπόθεση για τον εθιστικό σχεδιασμό των πλατφορμών των κοινωνικών δικτύων τους (Facebook, Instagram, YouTube).

Οι ειδικοί ψυχικής υγείας επισημαίνουμε από ετών ότι αυτές οι τεχνολογίες έχουν σχεδιαστεί για να κρατούν διαρκώς την προσοχή των χρηστών, με τρόπο που επιβαρύνει σοβαρά την ψυχική υγεία και ιδίως των παιδιών. Δεν μιλάμε απλώς για “πολλή χρήση”, αλλά για μηχανισμούς που ενισχύουν την εξάρτηση, τη σύγκριση, το άγχος, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και την ψυχική εξάντληση.

Οι ψηφιακές πλατφόρμες δεν μπορούν και δεν πρέπει να εξακολουθήσουν να λειτουργούν χωρίς ουσιαστική λογοδοσία και χωρίς σοβαρή εποπτεία από ρυθμιστικούς μηχανισμούς. Η προστασία των παιδιών και των εφήβων είναι απολύτως αναγκαία, όμως δεν πιστεύω ότι η λύση βρίσκεται σε μια οριζόντια απαγόρευση πρόσβασης κάτω των 16 ετών.

Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να υπόσχεται πρόσκαιρη ανακούφιση, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα στη ρίζα του. Αντίθετα, ενέχει τον κίνδυνο να οδηγηθούμε σε μια νέα μορφή ψηφιακού αναλφαβητισμού, όπου τα παιδιά θα φτάνουν στα 16 τους χρόνια χωρίς εκπαίδευση για τις τεχνολογίες, χωρίς κριτική σκέψη και χωρίς προετοιμασία για το πώς να κινούνται με ασφάλεια και ωριμότητα στον ψηφιακό κόσμο.

Και τότε θα μπαίνουν στα κοινωνικά δίκτυα, 16 ετών και μίας ημέρας, απροστάτευτα, χωρίς φίλτρα, χωρίς δεξιότητες και χωρίς ουσιαστική στήριξη. Η τεχνολογία δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο που μπορούμε απλώς να το απαγορεύσουμε για μία περίοδο της ζωής. Είναι μια πραγματικότητα που έχει έρθει για να μείνει, με ολοένα αυξανόμενη περιπλοκότητα.

Άρα το ζητούμενο δεν είναι η άρνηση της τεχνολογίας, αλλά η υγιής ενσωμάτωσή της στην εκπαίδευση, στην οικογένεια και στην κοινωνία. Χρειαζόμαστε διδασκαλία από το σχολείο, ψηφιακή παιδεία, σαφείς κανόνες και προστασία από εθιστικούς μηχανισμούς με τη σοβαρή λειτουργία ρυθμιστικών αρχών.

Την ίδια στιγμή, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε, στο όνομα της προστασίας, να μη νομιμοποιήσουμε πρακτικές υπερβολικού ελέγχου ή λογοκριτικής παρέμβασης στην επικοινωνία. Όταν οι κυβερνήσεις αποκτούν την εξουσία να αποφασίζουν οριζόντια ποιος μιλά, πότε μιλά και με ποιον τρόπο επικοινωνεί, τότε κινδυνεύουμε να κανονικοποιήσουμε στη συνείδησή μας ένα είδος επιβεβλημένου “μαύρου” στην επικοινωνία. Και αυτό, σε μια δημοκρατία, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι λιγότερη ελευθερία, αλλά περισσότερη ευθύνη. Όχι λιγότερη τεχνολογία, αλλά καλύτερη τεχνολογία. Όχι απλώς απαγορεύσεις, αλλά εποπτεία, εκπαίδευση και ουσιαστική προστασία των νέων ανθρώπων.

16/02/2026

Σήμερα, 16 Φεβρουαρίου 2026, έφυγε από τη ζωή η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, στα 99 της χρόνια.

Την εκτιμούσα απεριόριστα για το αδάμαστο πνεύμα της, την καθαρότητα της σκέψης της και την πειθαρχία της γνώσης της. Αυτό που θα θυμάμαι πάντα είναι η σπάνια ακρίβειά της. Η αμείλικτη με την προχειρότητα και το εύκολο, αλλά γενναιόδωρη στην ανθρώπινη συνάντηση. Με μια σοφία που αντλούσε δύναμη από την αμφιβολία, όχι από τις βεβαιότητες.

Η Αρβελέρ δεν μας άφησε μόνο έργο. Μας άφησε παράδειγμα: ότι η μόρφωση χωρίς ήθος είναι πάμφτωχη και ότι η ευγένεια, όταν συνοδεύεται από αλήθεια, γίνεται δύναμη.

Καλό ταξίδι

24/01/2026

«Το να φιμώνεται ένα παιδί με πρόσχημα την πειθαρχία δεν είναι τρόπος διαπαιδαγώγησης, ούτε πλάκα – Είναι ταπείνωση και κατάχρηση εξουσίας»

Ο ψυχίατρος καταδικάζει το περιστατικό στις Σέρρες και καλεί σε αλλαγή προσέγγισης στην εκπαίδευση για υποστηρικτικό σχολικό περιβάλλον.

16/01/2026

Το φαινόμενο της «άδειας φωλιάς»!
Καλεσμένος της Ναταλίας Δραγούμη στην ΕΡΤ1, Σαββ 17/1 στις 14:45.

«Μαμά-δες»

09/01/2026

Αύριο Σαββ 10/1, 11:30πμ συζητάμε για Κρίσεις Πανικού με τον Μιχάλη Κεφαλογιάννη στον ΣΚΑΪ

07/01/2026

CHATGPT HEALTH: ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΚΙΝΔΥΝΟΣ Η ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ;

Το ChatGPT Health υπόσχεται καλύτερη κατανόηση και οργάνωση της υγείας. Αλλά μπορεί να ενισχύσει το άγχος ασθενείας;

🔗 Περισσότερα: https://papadimitriadis.gr/2026/01/chatgpt-health/

23/12/2025

Ναι, η Μαρία Καρυστιανού έχει κάθε δικαίωμα να πολιτευτεί - και η απόφασή της για αυτό θα είναι μια γενναία πράξη δημοκρατίας.

Όλοι συμφωνούμε ότι η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ατύχημα, αλλά το πιο βαρύ, το πιο σπαρακτικό τίμημα της διαχρονικής συστημικής αποτυχίας του κράτους. Το αποτέλεσμα της ανευθυνότητας και της εγκατάλειψης των βασικών υποδομών από αλλεπάλληλες κυβερνήσεις. Όταν καταρρέει το κράτος στα πιο στοιχειώδη του καθήκοντα - την ασφάλεια της ζωής των πολιτών - είναι εύκολο να αποδοθούν ευθύνες στο αόρατο “σύστημα”. Το δύσκολο όμως είναι να σταθείς απέναντι σε αυτό, όχι ως θυμωμένος θεατής αλλά ως ενεργός πολίτης που απαιτεί την αλλαγή του εκ των έσω.

Η συνάδελφός μου Μαρία Καρυστιανού, η μητέρα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη, έχει κάθε λόγο και κάθε δικαίωμα να θελήσει να πολιτευτεί. Όχι επειδή θέλει να «καρπωθεί» πολιτικά τον πόνο της - όπως υπονοούν ορισμένοι κακοήθεις με απαράδεκτο κυνισμό επειδή ταράζεται ο ύπνος τους - αλλά γιατί από αυτόν τον πόνο γεννιέται η απόλυτη ανάγκη για δράση.

Δεν θα πρόκειται για πολιτική καριέρα. Θα είναι το αντίθετο: μια υπαρξιακή απόφαση να μην επιτρέψει να ξεχαστεί τίποτα, να μην ξαναζήσει καμία άλλη μάνα, κανείς άλλος άνθρωπος, αυτό που ζει εκείνη και τόσοι άλλοι γονείς.

Η πεμπτουσία της δημοκρατίας δεν είναι οι “επαγγελματίες πολιτικοί”. Είναι οι ίδιοι πολίτες. Εκείνοι που έχουν βιώσει κατάσαρκα την αποτυχία του κράτους και σηκώνονται για να το διορθώσουν. Εκείνοι που δεν περιορίζονται στην οργή, ούτε στη διαμαρτυρία. Που δεν πετροβολούν το πολιτικό σύστημα απ’ έξω, αλλά τολμούν να μπουν μέσα του για να το μεταμορφώσουν. Δεν υπάρχει πιο υγιής, πιο ** αναγκαία ** πράξη πολιτικής συμμετοχής από αυτήν.

Κανένας πολίτης δεν πρέπει να απολογείται επειδή θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά. Πόσο μάλλον όταν το κίνητρό του δεν είναι η φιλοδοξία, αλλά η ανάγκη για δικαιοσύνη. Και το να συμμετέχεις στα κοινά, να προσπαθείς να αλλάξεις τη χώρα, δεν είναι προνόμιο κάποιων λίγων - είναι ευθύνη των πολλών.

Η Μαρία δεν χρειάζεται άδεια για να πολιτευτεί. Χρειάζεται μόνο την αλήθεια της. Κι αυτή είναι πιο ισχυρή από κάθε μικροπολιτική κριτική και από κάθε εκφοβισμό που δέχεται ήδη και που θα δεχθεί σε αυτή την πορεία, αν την επιλέξει.

Η κριτική ότι «δεν έχει εμπειρία διακυβέρνησης» και άρα δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρή πολιτική πρόταση, αποκαλύπτει την αλαζονεία του κομματικού κατεστημένου που έχει ξεχάσει τον αρχικό σκοπό της πολιτικής: να υπηρετεί τον άνθρωπο. Εξάλλου, αν η «εμπειρία» που απαιτείται είναι να ξέρεις πώς να διαχειρίζεσαι τη σιωπή, την ατιμωρησία ή την αναπαραγωγή της αδικίας, τότε αυτή η εμπειρία δεν είναι προσόν - είναι πρόβλημα.

Δεν θα έχουμε απουσία πρότασης αλλά ριζική επαναφορά του νοήματος της πολιτικής. Πολιτική που δεν εκπορεύεται από τεχνοκρατικά επιτελεία ή κομματικά γραφεία που αναλύουν δημοσκοπήσεις και focus groups, αλλά πολιτική που αναδύεται από την ίδια τη ζωή και από το τραύμα. Αυτή είναι θα είναι μια σπουδαία τομή που η κοινωνία μας τη χρειάζεται.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η ψήφος στη Μαρία δεν θα είναι «ψήφος διαμαρτυρίας» όπως λέγεται, αλλά ψήφος διεκδίκησης.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ. Και μακάρι όλοι οι πολίτες με ισχυρά βιώματα πολιτικής αδιαφορίας και εκμετάλλευσης να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική.

04/12/2025

Το Σύνδρομο Ανήσυχων Ποδιών «σιωπηλός προάγγελος» σοβαρότερων προβλημάτων ψυχικής και νευρολογικής υγείας.