10/05/2026
Χρόνια πολλά στις Μάνες που γεννούν... με το σώμα, με την καρδιά, με την ελπίδα.
Υπάρχουν μάνες που κρατούν ένα παιδί στην αγκαλιά τους...
άλλες, το κρατούν στα όνειρά τους.
Υπάρχουν μάνες που θήλασαν και νανούρισαν,
άλλες, νανούρισαν τη σιωπή.
Υπάρχουν μάνες που γεννούν με πόνο,
και μάνες που γεννούν με αναμονή.
Μάνες που κυοφόρησαν εννιά μήνες,
και μάνες που κυοφορούν μια ζωή την προσδοκία.
Μάνες της κοιλιάς,
και μάνες της προσευχής.
Μάνες με βιολογικούς δεσμούς,
και μάνες με δεσμούς ψυχής.
Μάνες που έμαθαν πώς να αγαπούν,
και μάνες που απλώς… αγάπησαν χωρίς να χρειαστεί να μάθουν.
Μια μάνα δεν ορίζεται απ' το DNA.
Ορίζεται από το βλέμμα, από το χάδι, από τη θυσία.
Απ’ τη δύναμη να σταθεί, ακόμη και με την καρδιά σπασμένη.
Απ’ την προσευχή κάθε βράδυ, κι απ’ το "είμαι εδώ" κάθε μέρα.
Απ’ το "συγγνώμη", το "σ’ αγαπώ", το "μη φοβάσαι", το "προχώρα".
Μάνες που έθαψαν τα όνειρά τους για να ανθίσουν τα όνειρα των παιδιών τους.
Μάνες που αρρώστησαν από αγωνία, και γιάτρεψαν με ένα βλέμμα.
Μάνες που άντεξαν απώλειες και αδικίες,
μα συνέχισαν να φροντίζουν, να δίνουν, να ελπίζουν.
Χρόνια πολλά στις γυναίκες που έγιναν μητέρες με κάθε τρόπο.
Σε εκείνες που κράτησαν, κι εκείνες που αποχωρίστηκαν.
Σε εκείνες που γελούν με τα παιδιά τους.
Σε εκείνες που κρατούν φωτογραφίες και αναμνήσεις.
Χρόνια πολλά στις γυναίκες που νιώθουν το “μαμά” χωρίς ποτέ να το έχουν ακούσει.
Που έχουν παιδί μέσα στην ψυχή, όχι στην αγκαλιά.
Που ρωτούν τον ουρανό “γιατί;” αλλά συνεχίζουν να αγαπούν.
Μα χρόνια πολλά στα παιδιά που ανατράφηκαν με φροντίδα,
με στοργή, με υπομονή — μ’ εκείνη τη μεταξένια αγάπη που λέγεται Μάνα.
Να τις αγαπάμε τις μάνες. Όλες....
Γιατί όλες —κατά βάθος— είναι από μετάξι.
