03/01/2026
Καιρό έχω να πιάσω μολύβι και χαρτί. Κοιτάω τη σελίδα αμήχανα, σα να περιμένω αυτή να ξεκινήσει την κουβέντα.
Μα πώς γίνεται να μη μπορώ να αραδιάσω 2 σκέψεις στο χαρτί;
Και ύστερα το ξανασκέφτομαι: Έτσι δε συμβαίνει μ όλες μας τις αγάπες; Αν τις αφήσεις θα απομακρυνθούν και εκείνες. Αν δεν τις ποτίσεις θα μαραζώσουν, αν δεν τις αγκαλιάσεις θα μικρύνουν.
Μα μικραίνει η αγάπη θα μου πεις; Ε, δεν είμαι και βέβαιη, μα σίγουρα αλλάζει σχήμα. Και όταν ένα τετράγωνο γίνεται κύκλος, σταματάει να ταιριάζει. Και όταν ένας κύκλος γίνεται τετράγωνο, δεν κυλάει πια.
Έτσι λοιπόν χρειάζεται να είμαστε εκεί. Να παρατηρούμε τις μεταμορφώσεις και να δημιουργούμε νέες αγκαλιές που θα χωρούν την αλλαγή.
Γιατί αλλάζουμε. Προχωράμε, παίρνουμε, αφήνουμε, πέφτουμε, σηκωνόμαστε, προχωράμε. Μα όταν αυτό το προχώρημα γίνεται με δυσκολία, πάντα θα ανοίγει μικρές πληγές.
Γι αυτό, καμιά φορά χρειάζεται να αφήνουμε τη ροή να μας παρασύρει, δε γίνονται όλα με πόνο και προσπάθεια.
Να αφήνουμε την ψυχή μας να κυλά και ας μην ξέρουμε προς τα που.
Και ό,τι ναι να ‘ρθει, θε να ‘ρθεί και ό,τι δε χρειαζόμαστε πια θα μείνει πίσω, σχηματίζοντας το πιο στιβαρό σκαλί που θα μας πάει πιο κάτω.
Να θυμάσαι: Αν για κάποιο λόγο σταμάτησες, μην σε κατηγορείς. Ίσως και να ‘ταν η ώρα. Και αν πάλι όχι, για δοκίμασε να βάλεις μπρος ξανά. Αν αξίζει θα το καταλάβεις!
Καλή μας χρονιά λοιπόν! Με νέες και παλιές αγάπες που θα μας συντροφεύσουν στις πιο όμορφες μέρες! 🤍
#ɴᴇᴡʏᴇᴀʀ2026