25/05/2026
Το Σάββατο ζήσαμε από κοντά τον Gabor Maté στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, σε ένα workshop με θέμα «Τραύμα, ασθένεια και ίαση σε μια τοξική κουλτούρα».
Και κάπως, για λίγες ώρες, νιώσαμε πως μια ολόκληρη αίθουσα κρατούσε την ίδια ανάσα.
Ο τρόπος που μιλά για το τραύμα δεν έχει τίποτα “θεωρητικό”.
Μιλά με τον λόγο της επιστήμης — έναν λόγο που η σύγχρονη κουλτούρα συχνά επιλέγει να ξεχνά: ότι η ψυχή δεν διαχωρίζεται από το σώμα.
Μίλησε για όσα κουβαλάμε μέσα μας.
Για τις ανάγκες που μάθαμε να κρύβουμε.
Για την αποσύνδεση που συχνά ξεκινά πολύ νωρίς — τότε που, για να ανήκουμε, χρειάστηκε να απομακρυνθούμε από τον εαυτό μας.
Κρατήσαμε ιδιαίτερα αυτή τη σκέψη:
Το τραύμα δεν είναι μόνο αυτό που μας συνέβη.
Είναι και αυτό που δεν συνέβη ποτέ, ενώ το είχαμε ανάγκη.
Αποχωρήσαμε με συγκίνηση, έμπνευση και ακόμη μεγαλύτερη πίστη στη δύναμη της σύνδεσης, της παρουσίας και της συμπόνιας.
Πρώτα απέναντι στον εαυτό μας.
Και με βαθιά ευγνωμοσύνη που βρεθήκαμε εκεί, ακούγοντας έναν άνθρωπο που έχει βοηθήσει τόσους ανθρώπους να δουν την ιστορία τους με λιγότερη ντροπή και περισσότερη κατανόηση.
Γυρίσαμε σπίτι με σκέψεις, συγκίνηση και μια βαθιά υπενθύμιση:
Πόσο συχνά στρεσαριζόμαστε για να γίνουμε κάτι που δεν είναι πραγματικά ο εαυτός μας. ✨