09/11/2025
Συμβολισμός του Δέντρου
Γιατί είναι το σύμβολο της Ανάδυσις
Το Δέντρο της ζωής συμβολίζει την Αθανασία και τη Θεραπεία της Ψυχής.
Σχεδόν σε κάθε πολιτισμό, από των αρχαίων Μάγιας, των Βαβυλώνιων, των Αιγυπτίων αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει το σύμβολο του Δέντρου της Ζωής.
Σε κάθε κουλτούρα, σε κάθε θρησκεία ή μύθο, το Σύμβολο αυτό συνδέει κάθε μορφή της δημιουργίας, εκφράζει τη σύνδεση κάθε μορφής ζωής, με το σύμπαν.
Σύμβολο της Αναγέννησης, της Μεταμόρφωσης.
Το Δέντρο της ζωής είναι επίσης ένα σύμβολο μιας Οντότητας που συνδέει τον πάνω και κάτω κόσμο.
Οι ρίζες του Δέντρου εισχωρούν στα βάθη και συνδέονται με τον κάτω κόσμο.
Τα κλαδιά του Δέντρου μεγαλώνουν και απλώνονται προς τον Ουρανό.
Ο κορμός του Δέντρου της Ζωής παραμένει στο επίπεδο της Γης.
Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των Δρυίδων, οι Θεοί από τον Ουρανό επικοινωνούσαν με τον άνθρωπο μέσα από τα «Δέντρα της Ζωής».
Η ανάπτυξη του Δέντρου της Ζωής συνδέεται συνεπώς και με την Πνευματική Ανάπτυξη.
Λέξη Δύναμης: ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΩΤΑΤΟ ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΙ
Και ένα υπέροχο απόσπασμα, για τα Δέντρα
*Απόσπασμα από το βιβλίο του Hermann Hesse: “Bäume: Betrachtungen und Gedichte” [Δέντρα: Σκέψεις και Ποιήματα] που εκδόθηκε το 1984.
“Για μένα τα Δέντρα υπήρξαν πάντα οι πιο διεισδυτικοί ιεροκήρυκες.
Τα σέβομαι όταν ζουν σε οικογένειες και φυλές, σε δάση και άλση.
Και ακόμη περισσότερο τα σέβομαι όταν στέκονται μόνα τους.
Είναι σαν τα μοναχικά άτομα.
Όχι σαν τους ερημίτες που έχουν αποσυρθεί μακριά για να κρύψουν κάποια αδυναμία τους , αλλά σαν τα υπέροχα μοναχικά άτομα, όπως ήταν ο Μπετόβεν και ο Νίτσε.
Στα ψηλά κλαδιά τους θροΐζει ο κόσμος, ενώ οι ρίζες τους αναπαύονται στο άπειρο.
Όμως δεν χάνουν τον εαυτό τους, παλεύουν με όλη τους τη δύναμη για ένα και μόνο πράγμα: να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, να δημιουργήσουν το δικό τους σχηματισμό, να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους.
Τίποτα δεν είναι πιο ιερό, τίποτα δεν είναι πιο υποδειγματικό από ένα όμορφο και δυνατό Δέντρο.
Όταν ένα Δέντρο κόβεται και αποκαλύπτεται η θανατηφόρος πληγή του, μπορεί κανείς να διαβάσει όλη την ιστορία του στο φωτεινό δίσκο του κορμού του:
στα δαχτυλίδια του φαίνονται τα χρόνια του, ενώ στα σημάδια του φαίνονται ο αγώνας, τα δεινά, όλες οι ασθένειες, η ευτυχία και η ευημερία, τα δύσκολα χρόνια αλλά και τα ωραία, οι επιθέσεις που άντεξε, οι καταιγίδες που έχει υπομείνει.
Και κάθε νέο παιδί του χωριού σίγουρα γνωρίζει ότι το σκληρότερο και το πιο ευγενές ξύλο είναι αυτό που έχει στενότερα δαχτυλίδια, κι ότι εκεί ψηλά στα βουνά και μέσα στο συνεχή κίνδυνο αναπτύσσεται το πιο άφθαρτο, το ισχυρότερο, το ιδανικό δέντρο.
Τα Δέντρα είναι ιερά.
Όποιος ξέρει πώς να μιλήσει μαζί τους, όποιος ξέρει πώς να τα ακούσει, μαθαίνει την αλήθεια.
Δεν κηρύττουν μάθηση και παραινέσεις, κηρύττουν τον αρχαίο νόμο της ζωής.
To Δέντρο λέει:
Ένας πυρήνας είναι κρυμμένος μέσα μου, μια σπίθα, μια σκέψη, είμαι ζωή από την αιώνια ζωή.
Μοναδικά είναι η μορφή και οι φλέβες του δέρματος μου, το μικρότερο φύλλο στα κλαδιά μου, αλλά και η μικρότερη ουλή στο φλοιό μου.
Έγινα για να σχηματοποιήσω και να αποκαλύψω την αιωνιότητα στη μικρότερη μου λεπτομέρεια.’
To Δέντρο λέει:
Η δύναμή μου είναι η εμπιστοσύνη.
Δεν ξέρω τίποτα για τον πατέρα μου, δεν ξέρω τίποτα για τα χιλιάδες παιδιά που κάθε άνοιξη σπέρνονται από μένα.
Ζω μέχρι τέλος για το μυστικό του σπόρου μου και δεν με νοιάζει για τίποτα άλλο. Πιστεύω ότι ο Θεός είναι μέσα μου.
Πιστεύω ότι η εργασία μου είναι ιερή.
Μ αυτή την αλήθεια ζω.’
Όταν απογοητευόμαστε και δεν μπορούμε να αντέξουμε τη ζωή μας, τότε το Δέντρο έχει κάτι να μας πει:
Σταθείτε! Σταθείτε! Κοιτάξτε εμένα!
Η ζωή δεν είναι εύκολη, η ζωή δεν είναι δύσκολη.
Αυτές είναι παιδαριώδεις σκέψεις.
Το σπίτι δεν είναι ούτε εδώ ούτε εκεί.
Το σπίτι είναι μέσα σας, αλλιώς δεν είναι πουθενά.
Ενώ τα Δέντρα θροΐζουν το βράδυ, ενώ είμαστε ανήσυχοι μέσα στις δικές μας παιδαριώδεις σκέψεις:
Τα Δέντρα έχουν μακρές σκέψεις, μεγάλες και ξεκούραστες αναπνοές, όπως έχουν και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τις δικές μας.
Όσο εμείς δεν τα ακούμε, παραμένουν σοφότερα από εμάς.
Αλλά όταν μάθουμε πώς να ακούμε τα Δέντρα, η στενότητα η ταχύτητα και η παιδική βιασύνη των σκέψεών μας, θα αντικατασταθούν από ανείπωτη χαρά.
Όποιος έχει μάθει πώς να ακούει τα Δέντρα δεν θέλει πλέον να είναι ένα Δέντρο.
Δεν θέλει να είναι τίποτα εκτός από αυτό που Είναι.”
