25/05/2026
Στην κλινική πράξη & οχι μονο,βλέπω καθημερινά πόσο βαθιά ανθρώπινη είναι η ανάγκη για αναγνώριση.
Δεν είναι «υπερβολική ανάγκη για προσοχή», δεν είναι ματαιοδοξία.
Είναι η ανάγκη να νιώσουμε ότι υπάρχουμε μέσα στο βλέμμα του άλλου.
Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, χρειαζόμαστε κάποιον να μας δει πραγματικά,
να αναγνωρίσει το συναίσθημά μας, την προσπάθειά μας, τον πόνο, την επιθυμία, την αλήθεια μας.
Όταν αυτή η εμπειρία για κάποιος λόγους λείπει ή δίνεται υπό όρους, συχνά μεγαλώνουμε αναζητώντας διαρκώς επιβεβαίωση ή, αντίθετα, μαθαίνουμε να κρύβουμε τις ανάγκες μας για να μην απογοητευτούμε.
Η αναγνώριση δεν θεραπεύει τα πάντα.
Όμως μπορεί να γίνει ένας βαθύς ψυχικός καθρέφτης που λέει:
Σε βλέπω. Αυτό που νιώθεις έχει χώρο
Στη θεραπευτική σχέση, πολλές φορές η αλλαγή ξεκινά ακριβώς από εκεί,
από την εμπειρία του να μπορεί κάποιος να είναι ο εαυτός του χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει την αξία του.