19/05/2026
"Χθες το βράδυ, έγινα ωτακούστρια σε σχόλιο για το τραγικό συμβάν των αυτοκτονιών των κοριτσιών που είδε το φως της δημοσιότητας: “οι άνθρωποι πέφτουν από τα μπαλκόνια σαν να είναι κάποιου είδους trend”. Αυτή η αυτονόητη απορία που βγήκε από τα χείλη κάποιου ατόμου, αποτελεί στην πραγματικότητα ένα να από τα πιο συζητημένα κεφάλαια του βιβλίου Night Falls Fast: Understanding Su***de της κλινικής ψυχολόγου Kay Redfield Jamison και αφορά σε αυτό που ονομάζεται «μολυσματικότητα» της αυτοκτονίας. Το 1999, η ψυχολόγος κυκλοφόρησε μια ενδελεχή - από επιστημονική, ιστορική και προσωπική σκοπιά - ανάλυση της αυτοκτονίας αλλά αυτό που έμεινε στο μυαλό μας είναι πρωτίστως η παρατήρηση ότι η αυτοκτονία μπορεί να «εξαπλωθεί» σαν ψυχολογική επιδημία: ότι είναι δηλαδή “κολλητική”.
Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Το 1774, ο Γκαίτε δημοσίευσε Τα Πάθη του Νεαρού Βέρθερου, ένα μυθιστόρημα στο οποίο ο ήρωας αυτοκτονεί από απελπισία για τον χωρίς-αντίκρυσμα έρωτα του. Στους μήνες που ακολούθησαν, καταγράφηκε κύμα αυτοκτονιών νέων ανδρών σε ολόκληρη την Ευρώπη, πολλοί από τους οποίους βρέθηκαν να κρατούν αντίτυπο του βιβλίου. Η επιστήμη ονομάτισε αυτό το φαινόμενο ως «Φαινόμενο Werther»: την αύξηση αυτοκτονιών που ακολουθεί την προβολή ή δημοσιοποίηση μιας αυτοκτονίας. Ίσως γι'αυτό ακριβώς τον λόγο, μετά το εγχώριο συμβάν, κυκλοφόρησε στα media πλήθος μηνυμάτων που προειδοποιούσε για την κοινοποίηση μέρους ή όλου του μηνύματος που άφησαν πίσω τους τα κορίτσια, από φόβο μιμητισμού αλλά και “ενθάρρυνσης” άλλων ευάλωτων ανθρώπων σε παρόμοιες πράξεις."
Είναι η #αυτοκτονία "κολλητική";
Βρείτε το άρθρο της Δέσποινας Λιμνιωτάκη, Κοινωνικής Ψυχολόγου και Συνιδρύτριας της The Healing Tree Community for Mental Health, στα σχόλια.
