Αγγελική Τσαγκαράκη Ψυχολόγος

06/03/2026

Τι είναι η Αποφευκτική Απόρριψη*👇🏻

Ξεκινά σαν μια ιστορία αγάπης.
Βαθιές συζητήσεις, ταξίδια, εγγύτητα, ασφάλεια. Και ξαφνικά:
ψυχρότητα, σύγχυση, σιωπή.
Μόλις έχουμε απορριφθεί από κάποιον που «τρομοκρατείται» από την αγάπη.

Ήμασταν ευγενικοί. Ήμασταν διαθέσιμοι.
Αρχίσαμε να χτίζουμε κάτι πραγματικό.
Και αυτό ακριβώς ήταν που προκάλεσε φόβο. Για κάποιον που είναι συναισθηματικά «υποσιτισμένος», η οικειότητα μοιάζει με απειλή, όχι με δώρο.

Μεγάλωσε χωρίς ασφαλή αγάπη.
Τώρα αυτή μοιάζει κατακλυσμιαία.
Δεν μπορεί να την «χωνέψει».
Η αγάπη φαίνεται επικίνδυνη.
Έτσι την σαμποτάρει.
Παράλληλες σχέσεις.
Εξαφάνιση.
Ξαφνική ψυχρότητα.
Όχι επειδή ήμασταν «υπερβολικοί».
Αλλά επειδή ένιωσε υπερβολικά εκτεθειμένος. Η απόρριψη συχνά συνοδεύεται και από gaslighting:
| Ήσουν ελεγκτικός |
| Αυτό δεν θα λειτουργούσε ποτέ |
| Είσαι πολύ ευαίσθητος |.
Το νευρικό του σύστημα χρειάζεται μία ιστορία όπου εμείς είμαστε η απειλή,
ώστε να μπορέσει να αντέξει
τον φόβο του για την οικειότητα.

Η απόρριψη είναι πάντα σκληρή.
Μας μπερδεύει.
Φαίνεται προσωπική.
Αλλά η αλήθεια είναι αυτή:
Δεν μας «άφησε» επειδή αποτύχαμε.
Μας απέρριψε επειδή ήμασταν πραγματικά παρόντες. Και εκείνος δεν ήξερε πώς να μείνει•

*Ο όρος «Αποφευκτική Απόρριψη» στην σύγχρονη ψυχολογία συνδέεται κυρίως με την αποφευκτική προσκόλληση (avoidant attachment). Δεν είναι επίσημη διαγνωστική κατηγορία, αλλά χρησιμοποιείται συχνά περιγραφικά για να εξηγήσει ένα συγκεκριμένο μοτίβο σχέσεων. Το παράδοξο είναι ότι η απόρριψη δεν συμβαίνει επειδή η σχέση δεν λειτουργεί, αλλά ακριβώς επειδή αρχίζει να λειτουργεί πολύ καλά.
Όταν η οικειότητα μεγαλώνει, ενεργοποιείται έντονο άγχος σε ανθρώπους με αποφευκτικό στυλ προσκόλλησης.

Angeliki Tsagkaraki

03/03/2026

Μηχανισμοί Άμυνας🛡️

Λέμε ότι θέλουμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Αλλά βαθιά μέσα μας, θα προτιμούσαμε να μην το κάνουμε.
Το μυαλό μας επινοεί τρόπους ώστε να μας προστατεύει από αλήθειες που φοβόμαστε ότι δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε.
Αυτοί οι τρόποι, ονομάζονται Αμυντικοί Μηχανισμοί.

Αυτές οι άμυνες διευθύνουν το «έργο» ζωής μας σιωπηλά και αθόρυβα.
Υποτιμούμε τους άλλους για να αποφύγουμε την δική μας ντροπή, αρνούμαστε τις ανάγκες μας για σύνδεση, αποτυγχάνουμε επίτηδες ώστε να μην αισθανθεί κάποιος απειλή, μισούμε τον εαυτό μας ώστε να μην χρειαστεί να μισήσουμε τους γονείς μας,
υποφέρουμε και δεν γνωρίζουμε ακριβώς γιατί.

Όλοι οι μηχανισμοί άμυνας έχουν την εξής |λογική|:
Κάποτε μας κρατούσαν ασφαλείς.
Μας βοήθησαν να αντιμετωπίσουμε την παραμέληση, τον φόβο ή την σύγχυση, πολύ πριν αποκτήσουμε λέξεις γι’αυτά.
Αλλά αυτό που κάποτε μας προστάτευε, τώρα μας εμποδίζει να αναπτυχθούμε.

Για να θεραπευτούμε, δεν χρειάζεται να καταστρέψουμε τις άμυνές μας, απλώς να τις κατανοήσουμε.
- Τι κρύβει αυτός ο κυνισμός;
- Γιατί είμαι πάντα απασχολημένος και δεν έχω χρόνο;
- Γιατί αστειεύομαι όταν θέλω να κλάψω;

Κάθε άμυνα «δείχνει προς» έναν παλαιότερο πόνο που ακόμη περιμένει να εισακουστεί.
Το πραγματικό έργο της ενηλικίωσης δεν είναι η τελειότητα, αλλά η επίγνωση.
Η ηρεμία και η γαλήνη επέρχονται όταν τολμήσουμε να γνωρίσουμε αυτό που τόσο «επιδέξια» κρατούσαμε μακριά από τον εαυτό μας•

Angeliki Tsagkaraki

01/03/2026

Συχνά λέμε ότι «ερωτευόμαστε τον λάθος άνθρωπο», ότι «πάντα καταλήγουμε στο ίδιο μοτίβο σχέσης» ή μας «τυχαίνουν ακατάλληλοι σύντροφοι». Όμως η επιλογή συντρόφου σπάνια επαφίεται στην τύχη. Πίσω από αυτήν κρύβεται μία βαθύτερη, μη συνείδητη διαδικασία: η αναζήτηση του οικείου. Και το οικείο δεν είναι πάντα ασφαλές, είναι όμως αυτό που γνωρίζουμε καλά, από «παλιά».

Διαβάστε Περισσότερα👇🏻

Όταν το παρελθόν συναντά το παρόν στην σχέση Συχνά λέμε ότι «ερωτευόμαστε τον λάθος άνθρωπο», ότι «πάντα καταλήγουμε στο ίδιο μοτίβο σχέσης» ή μας «τυχαίνουν ακατά...

23/02/2026

Καθαρά Δευτέρα•
Μία αφορμή εσωτερικής | κάθαρσης |•
Στην ψυχοθεραπευτική διεργασία, η κάθαρση δεν αποτελεί διαγραφή,
αλλά συνειδητή διάκριση.

Διακρίνουμε τι μας ανήκει και τι έχουμε εξωτερικεύσει.
Αναγνωρίζουμε τα βάρη που δεν μας αναλογούν.
Αποδεσμευόμαστε από ρόλους και προσδοκίες που αλλοιώνουν την αυθεντικότητά μας.
Δεν επιδιώκουμε την τελειότητα,
αλλά την διαύγεια.
Καλλιεργούμε χώρο για επίγνωση,
για συναισθηματική επεξεργασία,
για μία «καθαρότερη» σχέση με τον εαυτό μας🪁

Angeliki Tsagkaraki

20/02/2026

Masking🎭

Το Masking, στα ελληνικά συχνά αποδίδεται ως η κοινωνική απόκρυψη ή μεταμφίεση, αποτελεί την συνειδητή ή μη συνείδητη προσπάθεια ενός ατόμου να κρύψει ή να τροποποιήσει αυθεντικά στοιχεία του εαυτού του, ώστε να προσαρμοστεί στις κοινωνικές προσδοκίες. Περιλαμβάνει καταστολή φυσικών αντιδράσεων, υιοθέτηση «σεναρίων» συμπεριφοράς, υπερβολικό έλεγχο μη λεκτικών σημάτων και διαρκή αυτοπαρατήρηση με στόχο την αποδοχή.

Αν και μπορεί προσωρινά να διευκολύνει την ένταξη σε κάποια συνθήκη, δημιουργεί μεγάλο γνωστικό και συναισθηματικό φορτίο. Η συνεχής «απόδοση ρόλου» οδηγεί συχνά σε έντονη ψυχική και σωματική εξάντληση (κόπωση από το masking), η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε burnout ή ακόμη και σε γενικευμένη κατάρρευση που απαιτεί ουσιαστικές αλλαγές και όχι απλώς ξεκούραση.

Η απόσταση ανάμεσα στην εσωτερική εμπειρία και την εξωτερική εικόνα προκαλεί χρόνια συναισθηματική δυσαρμονία, αίσθημα αποξένωσης ή απώλειας ταυτότητας. Το διαρκές άγχος «επιφυλακής» εκδηλώνεται συχνά και με σωματικά συμπτώματα, ενώ τα υψηλά επίπεδα masking συνδέονται με αυξημένο κοινωνικό άγχος, αυτοαμφισβήτηση και μεγαλύτερο κίνδυνο αυτοκαταστροφικών σκέψεων.

Η αυθεντικότητα είναι θεμελιώδης για την απόκτηση εμπιστοσύνης και την δημιουργία ουσιαστικών σχέσεων, καθώς και για την διατήρηση της ψυχικής ευεξίας, επειδή ευθυγραμμίζει τις πράξεις με τις προσωπικές αξίες. Ενισχύει την αυτογνωσία, καλλιεργεί την αυτοπεποίθηση και οδηγεί σε μεγαλύτερη αίσθηση πληρότητας, μειώνοντας το βάρος της διατήρησης ενός «ψευδούς εαυτού».

Καλές Απόκριες, με λιγότερο Masking👻😉

Angeliki Tsagkaraki

17/02/2026

Χρόνιος Θυμός ⬇️

Ο συνεχής, χρόνιος θυμός - όταν κάποιος θυμώνει εύκολα, είναι οξύθυμος και «ανάβει» με το παραμικρό - συνήθως δεν αφορά μόνο τις παρούσες συνθήκες. Το παρόν σαφώς δίνει έναυσμα όμως δεν είναι πάντα η αιτία. Πολύ συχνά ο θυμός έχει τις ρίζες του στην αλληλεπίδραση που υπήρχε ανάμεσα στους γονείς. Όταν μέσα στην σχέση τους ο ένας βρισκόταν σταθερά στη θέση του «θύματος», διαμορφωνόταν ένας συγκεκριμένος συναισθηματικός μηχανισμός που το παιδί απορροφούσε και εσωτερίκευε.

Η νοοτροπία της θυματοποίησης αποδυναμώνει τα όρια. Την στιγμή που λες «όχι», γίνεσαι ο κακός. Έτσι, ο θυμός δεν αξιοποιείται ως εργαλείο προστασίας και οριοθέτησης, αντιθέτως καταστέλλεται και παραμερίζεται προκειμένου να διατηρηθεί η συναισθηματική ισορροπία της σχέσης.

Ο θυμός όμως δεν εξαφανίζεται επειδή δεν εκφράζεται. Παραμένει ενεργός σε εσωτερικό επίπεδο, συσσωρεύεται και αποθηκεύεται. Αργότερα, εκδηλώνεται ως χρόνια ενόχληση, ένταση και ευερεθιστότητα ακόμη και για μικρά, φαινομενικά ασήμαντα πράγματα.

Δεν έχει τόση σημασία ποιος από τους δύο γονείς κατείχε αυτόν τον ρόλο. Σημασία έχει ότι η στάση της θυματοποίησης έγινε πρότυπο σχέσης και τρόπος διαχείρισης της σύγκρουσης. Όταν το παιδί μαθαίνει ότι η διεκδίκηση το καθιστά «κακό», μαθαίνει να αποσύρει τον αυθόρμητο θυμό του και να τον μετατρέπει σε σιωπηλή εσωτερική ένταση.

Η θεραπευτική εργασία δεν στοχεύει στην εξάλειψη του θυμού, αλλά στην αποκατάσταση της λειτουργίας του. Ο θυμός δεν είναι εχθρός, είναι σήμα ορίου. Όταν αναγνωρίζεται, νοηματοδοτείται και εκφράζεται με ώριμο τρόπο, παύει να συσσωρεύεται και να εκφράζεται σαν μία τεράστια έκρηξη. Μετατρέπεται σε δύναμη αυτοπροστασίας και σε βάση για πιο αυθεντικές, ισότιμες σχέσεις.

Angeliki Tsagkaraki

14/02/2026

Πώς να διαπιστώσουμε αν ένας σύντροφος είναι ο κατάλληλος για εμάς💘

Είμαστε γρήγοροι στο να εντοπίζουμε εκείνον που μας ελκύει, που μας αρέσει - μία φευγαλέα ματιά από την άλλη άκρη του δωματίου συνήθως είναι αρκετή. Όμως μπορεί να μας πάρει πολύ περισσότερο χρόνο, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και χρόνια για να καταλάβουμε αν είναι τελικά είναι ο κατάλληλος για εμάς.

Ένας «κατάλληλος» σύντροφος χρειάζεται να διαθέτει οξεία επίγνωση των αδυναμιών του. Να μπορεί να αποδεχθεί την κριτική και να αντέξει και τις δικές μας αδυναμίες.
Να έχει την διάθεση να βελτιώνεται σε ψυχικό επίπεδο. Να αντιλαμβάνεται ότι η πρόοδος στην συναισθηματική ωριμότητα είναι απαραίτητη και εφικτή.

Να μπορεί να ζητήσει «συγγνώμη» με ζεστασιά και γενναιοδωρία. Να δείχνει ενδιαφέρον για τα συναισθήματά μας και για όσα συμβαίνουν «μέσα» μας.
Να αισθάνεται άνετα να μας εκφράσει την αναστάτωση και την δυσαρέσκεια του. Να έχει το θάρρος να μοιράζεται τις απογοητεύσεις του. Να μπορεί να μας εκφράσει πως αισθάνεται όταν πληγώνεται ή «χαλάει» κάτι στο μεταξύ μας.

Να μπορεί να γελάσει με τον εαυτό του και μαζί μας, με γενναιοδωρία και κατανόηση, μπροστά στο προφανές χάος και την ματαίωση της καθημερινότητας και της ζωής εν γενεί.
Να μην διστάζει να αποκαλύψει την ένταση των φόβων και των επιθυμιών του. Να μας επιτρέπει, κάποιες φορές, να φροντίσουμε τον πιο «παιδικό», ευάλωτο εαυτό του. Και να μπορεί κι εκείνος, αντίστοιχα, να φροντίσει τον δικό μας.
Να έχει συμφιλιωθεί με την ατέλεια, του να είμαστε απλά άνθρωποι•

Angeliki Tsagkaraki

11/02/2026

Γιατί χρειαζόμαστε «ουσιαστικές» συζητήσεις;👇🏻

Οι περισσότερες συζητήσεις στην καθημερινή μας ζωή είναι εφήμερες, περαστικές.
Ένα χαμόγελο. Λίγα σχόλια για τον καιρό.
Μια ερώτηση για την δουλειά.

Λαχταράμε κάτι περισσότερο, όχι απλώς μία επαφή, αλλά έναν ειλικρινή, αποκαλυπτικό διάλογο.
Οι πιο συγκινητικές στιγμές συχνά δεν προέρχονται από ανθρώπους που γνωρίζουμε μία ζωή, αλλά από αγνώστους που τόλμησαν να μιλήσουν ειλικρινά.
Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσουμε. Χρειάζεται να είμαστε ανοιχτοί.
Η σύνδεση αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η επιφανειακή συζήτηση.

- Τι σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα;
- Πότε ήταν η τελευταία φορά που άλλαξες γνώμη;
- Τι θα ήθελες να κατανοήσουν περισσότερο οι άλλοι για εσένα;

Οι κατάλληλες ερωτήσεις μπορούν να «διαπεράσουν» χρόνια σιωπής και να κάνουν αξέχαστα ακόμη και λίγα λεπτά.

Δεν χρειαζόμαστε πάντα τον ρομαντισμό.
Χρειαζόμαστε όμως πάντα την τρυφερότητα, την κατανόηση και το αίσθημα ότι μπορούν να μας «δουν».

Angeliki Tsagkaraki

05/02/2026

Γιατί δεν είμαστε καλοί στην επικοινωνία;👇🏻

Η καλή επικοινωνία δεν έχει να κάνει απλώς με το πως να μιλάμε και να συζητάμε.
Αλλά με το να μπορούμε να περιγράφουμε τα πιο ντροπιαστικά και σύνθετα κομμάτια του εαυτού μας με ψυχραιμία, καλοσύνη και στον σωστό χρόνο.
Σημαίνει να μπορούμε να δείξουμε σε κάποιον το συναισθηματικό μας «χάος»
χωρίς να τον τρομάξουμε ή να τον απομακρύνουμε.

Πολλοί από εμάς ομώς δεν μπορούμε να το κάνουμε. Ο λόγος: κουβαλάμε πολλά που δεν έχουμε επεξεργαστεί, πόσο μάλλον μοιραστεί.
Επικοινωνούμε, αλλά έμμεσα και χειριστικά:
με σιωπή, ξεσπάσματα, απόσυρση, σαρκασμό. Υποκατάστατα όσων δεν αντέχουμε να πούμε.

Δεν θέλουμε μόνο να μας καταλάβουν.
Θέλουμε να μας αγαπήσουν.
Και όταν φοβόμαστε ότι η αλήθεια θα μας κάνει μη αγαπητούς, την κρύβουμε.
Πιθανόν να μην είχαμε τα κατάλληλα πρότυπα.
Δεν μάθαμε ότι οι δύσκολες αλήθειες μπορούν να ειπωθούν με σεβασμό και ηρεμία.
Βλέπαμε ανθρώπους είτε να ξεσπούν, είτε να αποσύρονται και να σιωπούν παθητικοεπιθετικά .

Μάθαμε ότι το να είσαι «καλός»
σημαίνει να είσαι απλός, χαρούμενος, ευχάριστος, ευδιάθετος. Όχι σύνθετος, μπερδεμένος ή με επιθυμίες. Κι έτσι μάθαμε να κρυβόμαστε.

Νομίζουμε ότι οι άλλοι δεν θα αντέξουν τις αλήθειές μας.
Όμως όλοι χρειάζεται να μάθουμε
όχι μόνο πώς να συνδιαλεγόμαστε με ειλικρίνεια και αμεσότητα,
αλλά και πώς να είμαστε, εκείνοι οι οποίοι μπορούν να ακούσουν την αλήθεια.

Angeliki Tsagkaraki

31/01/2026

Πώς να | Αντέξουμε |👇🏻

Αυτό που μας καταβάλλει δεν είναι πάντα η ίδια η δυσκολία. Μας αποδιοργανώνει η προσδοκία ότι τα πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Περιμένουμε να γίνουν όλα με ευκολία.
Και όταν αυτό δεν συμβαίνει, αισθανόμαστε προδομένοι.
Όμως ό,τι έχει αξία περνά αναπόφευκτα μέσα από κόπο, επανάληψη και πόνο.

Δεν μάθαμε πώς να αντέχουμε.
Δεν μας προετοίμασαν για το τίμημα της αγάπης, της δημιουργικότητας, της ψυχικής ισορροπίας.
Οι άνθρωποι, τους οποίους θεωρούμε «δυνατούς», δεν υποφέρουν λιγότερο.
Απλώς έχουν αποδεχτεί ότι πολλά μπορεί να «στραβώσουν» και δεν αιφνιδιάζονται κάθε φορά που τελικά αυτό συμβαίνει.
Δεν στέκονται στην πτώση. Στέκονται έστω και στο ελάχιστο «σημείο» που ακόμα αντέχει.

Η δύναμη δεν γεννιέται από την άρνηση,
αλλά από την ανοχή μας στην θλίψη και την αντοχή μας στην αβεβαιότητα.
Δεν υπάρχει νόημα, ουσία, χωρίς κόστος.
Και αυτό που φαίνεται εύκολο «εξωτερικά»
σχεδόν πάντα κρύβει μία αθέατη, εξαντλητική προσπάθεια.

Αντέχουμε όταν «συμμαζεύουμε» κάπως τις φαντασιώσεις, τις μεγάλες προσδοκίες μας.
Και τότε, κάτω από τα συντρίμμια τους,
εμφανίζεται μία βαθύτερη μορφή γαλήνης και ηρεμίας.

Η αντοχή, σαφώς δεν είναι ηρωισμός.
Είναι η στιγμή που παύουμε να μαχόμαστε με την ζωή και αρχίζουμε να την συναντάμε όπως είναι.

Angeliki Tsagkaraki

25/01/2026

Η ανάγκη να επαναλαμβάνουμε «χαμένα» στάδια της συναισθηματικής μας ζωής👇🏻

Όταν ερχόμαστε κοντά με κάποιον, μπορεί να αντιμετωπίσουμε μία επώδυνη αλήθεια: την ισχυρή ανάγκη του, να παλινδρομήσει και να επαναλάβει ένα στάδιο της ζωής που δεν ολοκλήρωσε ποτέ συναισθηματικά, συχνά χωρίς καν να το συνειδητοποιεί.

Η ζωή ακολουθεί μία συναισθηματική πορεία η οποία ξεδιπλώνεται παράλληλα με την σωματική ανάπτυξη. Κάθε δεκαετία δίνει τα δικά της ψυχικά μαθήματα: πώς να αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε, να ανήκουμε, να επιθυμούμε, να είμαστε ανεξάρτητοι. Όμως καταστάσεις όπως τα ψυχικά τραύματα, οι απώλειες, οι ασθένειες, πολλαπλές ανατροπές, μπορούν να ανακόψουν αυτήν την πορεία.
Έτσι, ένας άνθρωπος μπορεί να φαίνεται ώριμος και σταθερός στα 30, έτοιμος για αγάπη, σχέσεις και ανάληψη ευθύνων, και αργότερα στα 45, να αισθανθεί μία έλξη προς το χάος και την λαχτάρα της εφηβείας. Να φλερτάρει απερίσκεπτα, να αμφισβητεί σχέσεις ή καριέρα - όχι από εγωισμό, αλλά επειδή ένα κρίσιμο κεφάλαιο της συναισθηματικής του «εκπαίδευσης» παραλείφθηκε.

Δεν υπάρχει το «πολύ ώριμος για την ηλικία του». Το να μεγαλώνουμε πολύ γρήγορα σημαίνει ότι στερηθήκαμε της δυνατότητας να μεγαλώσουμε με τον σωστό ρυθμό. Και τα «χαμένα μαθήματα» επιστρέφουν.
Η παλινδρόμηση μπορεί να είναι οδυνηρή ή να προκαλεί σύγχυση στους άλλους. Όμως συχνά δεν είναι ματαιοδοξία ή προδοσία, είναι Πένθος. Είναι η προσπάθεια της ψυχής να θεραπεύσει και να γεμίσει παλιά «κενά».

Το συναισθηματικό «πρόγραμμα» δεν βιάζεται. Ό,τι χάθηκε, περιμένει υπομονετικά. Και μερικές φορές, το πιο ώριμο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε, είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να είναι η ηλικία που κάποτε δεν του επιτρεπόταν•

Angeliki Tsagkaraki

22/01/2026

Γιατί οι μητέρες νάρκισσοι ελέγχουν την εμφάνιση της κόρης τους; 👇🏻

Γιατί η εμφάνιση δεν ήταν ποτέ απλώς εμφάνιση. Ήταν έλεγχος. Εικόνα. Ιδιοκτησία.
Η ναρκισσιστική μητέρα συχνά δεν βλέπει την κόρη της ως ξεχωριστή οντότητα, αλλά ως προέκταση του εαυτού της.
Το σώμα, τα μαλλιά, το ντύσιμο, το βάρος, η στάση, γίνονται πεδία άσκησης εξουσίας. Ορατά. Προσωπικά. Βαθιά δεμένα με την ταυτότητα και την αξία του εαυτού.

Τίποτα δεν είναι ποτέ σωστό.
| Πολύ θηλυκή |• | Πολύ άχαρη |• | Πολύ προκλητική |• | Πολύ λίγη |•
Ο στόχος δεν είναι η φροντίδα. Είναι η υπακοή.
Η εμφάνιση χρησιμοποιείται για να δημιουργηθούν αισθήματα ντροπής και σύγκρισης. «Με εκθέτεις, ποια νομίζεις ότι είσαι;»
Αν η κόρη γίνει αποδέκτης θετικής προσοχής, απειλείται η εύθραυστη εικόνα της μητέρας, κι έτσι η κόρη πρέπει να «μικρύνει».
Με τον καιρό, το σώμα γίνεται πεδίο μάχης.
Η ομορφιά συνδέεται με άγχος.
Η έκφραση με τιμωρία. Η αυτοφροντίδα με ενοχή.

Η επούλωση ξεκινά όταν η γυναίκα-κόρη ανακτά το σώμα και την εικόνα της.
Όταν επιλέγει η ίδια. Όταν καταλαβαίνει πως ποτέ δεν είχε να κάνει με την εμφάνιση, αλλά με την «εξουσία».

Angeliki Tsagkaraki