17/01/2026
Περί «Αίσθησης Εαυτού»
Όταν κάποιος δεν έχει επίγνωση του εαυτού του, δεν ξέρει ποιος είναι• όχι γιατί «κρύβεται», αλλά επειδή κανείς δεν τον βοήθησε ποτέ να το ανακαλύψει. Αντί να αναρωτιέται «τι θέλω;», ρωτά «τι θα έπρεπε να θέλω;» και προσαρμόζεται ανάλογα με το ποιον έχει απέναντί του. Στην παιδική ηλικία, η αποδοχή συνδέθηκε με την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση των άλλων, η μοναδικότητά του δεν βρήκε τον χώρο της και η προσαρμοστικότητα έγινε ένα είδος «πανοπλίας».
Ως ενήλικας, μπορεί να μοιάζει γοητευτικός, «βολικός» και εξυπηρετικός, όμως κάτω από την επιφάνεια υπάρχει θυμός και σύγχυση σχετικά με το ποιος είναι και τι πραγματικά επιθυμεί. Η οικειότητα συχνά βιώνεται ως απειλή και καταλήγει να απομακρύνεται από την εγγύτητα την οποία βαθύτερα επιθυμεί.
Το ζητούμενο δεν είναι να προσπαθούμε να τον «διορθώσουμε», αλλά να μείνουμε παρόντες δίπλα του με ψυχραιμία και υπομονή. Χρειάζεται να έχουμε υπόψιν ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μία «ολοκληρωμένη» προσωπικότητα, αλλά γινόμαστε μάρτυρες της διαμόρφωσής της. Το να αγαπάμε κάποιον που δεν έχει επίγνωση-αίσθηση του εαυτού |self awareness| σημαίνει να τον βοηθήσουμε να αποκτήσει αυτήν την αίσθηση - όχι με επιβολή, χειραγωγώντας ή κατευθύνοντας τον, αλλά επιτρέποντάς του να «δημιουργηθεί» και να εξελιχθεί.