Τόνια Μαλεγιαννάκη, Ψυχολόγος ΜΑ Παιδιών & Εφήβων - CBT Ενηλίκων

10/11/2025

01/07/2025

Πριν από χρόνια ήμουν «παιδί» σε αυτή την κατασκήνωση, στην κατασκήνωση «Ζωγραφάκη». Σήμερα, επιστρέφω με άλλη ματιά και άλλη αποστολή - να στηρίξω τα παιδιά που ζουν και δημιουργούν τις δικες τους αξέχαστες αναμνήσεις. Τα συναισθήματα μου είναι ευτυχία, συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.

Οικογένεια Ζωγραφάκη, ευχαριστώ για το «τότε» και για το «σήμερα»

11/06/2025

«Μπαμπά, είσαι ο ήρωάς μου!»

15 Ιουνίου, Κυριακή, γιορτή του Πατέρα.

Οι μπαμπάδες έχουν έναν δικό τους, ξεχωριστό τρόπο να μένουν στην καρδιά των παιδιών. Μπορεί να είναι ο τρόπος που παίζουν, που λένε ιστορίες πριν τον ύπνο, ή που μαθαίνουν στο παιδί πώς να κάνει ποδήλατο, πώς να δένει τα κορδόνια του ή πώς να σηκώνεται όταν πέφτει. Μπορεί να μην λένε πάντα πολλά, αλλά η παρουσία τους είναι εκεί — σταθερή, καθησυχαστική και γεμάτη σημασία.

Στην παιδική φαντασία, ένας μπαμπάς είναι κάτι παραπάνω από γονιός. Είναι ήρωας, σύντροφος στο παιχνίδι, χτίστης φανταστικών κόσμων, προστασία και αγκαλιά. Όταν ένα παιδί ζωγραφίζει τον μπαμπά του, αποτυπώνει κάτι βαθύτερο: τη σύνδεση, την αγάπη, την εμπιστοσύνη.

Σε κάθε γραμμή, σε κάθε χρώμα, υπάρχει ένα μήνυμα: Σε βλέπω, σε αγαπώ, είσαι σημαντικός για μένα. Αυτές οι μικρές στιγμές έκφρασης έχουν αξία ανεκτίμητη — για το παιδί, αλλά και για τον γονιό που θα κοιτάξει τη ζωγραφιά και ίσως δει για πρώτη φορά πώς τον βλέπουν τα μάτια ενός παιδιού

05/06/2025

💬 Για τον κόπο της μάνας
Δεν φαίνεται πάντα.
Μα είναι εκεί.

Στο ξύπνημα πριν απ’ όλους.
Στο φαγητό που μαγειρεύει με κούραση και αγάπη.
Στο βλέμμα που σαρώνει όλο το σπίτι για να δει τι χρειάζεται.
Στο μυαλό που δεν ξεκουράζεται ούτε όταν το σώμα σωπαίνει.

Η μάνα είναι ο άνθρωπος που συνεχίζει,
ακόμα κι όταν νιώθει ότι δεν έχει άλλα να δώσει.
Γιατί δεν δίνει από περίσσευμα.
Δίνει από βάθος.

Και πολλές φορές κανείς δεν το βλέπει.
Ούτε τα παιδιά. Ούτε οι άλλοι.
Κι όμως, εκείνη συνεχίζει.

Και κάπου μέσα της, εύχεται κάποιος να τη ρωτήσει:
«Εσύ, πώς είσαι;»

05/06/2025

"Μαμά, μπαμπά γιατί δεν με ακούτε;"

Κάθε παιδί θέλει να το δουν. Να το προσέξουν. Να νιώσει ότι το καταλαβαίνουν. Είναι ανάγκη, όχι απλώς μια επιθυμία.
Αλλά δεν έχει πάντα τα λόγια για να το πει.

Γι’ αυτό φωνάζει. Κλαίει. Αντιδρά.
Και τότε οι μεγάλοι το ονομάζουμε "απείθαρχο", "ευαίσθητο", "δύσκολο".

Αλλά πίσω από τη συμπεριφορά, υπάρχει πάντα κάτι βαθύτερο:
μια απογοήτευση, ένα παράπονο, ένας φόβος.
Και κάποιες φορές, μια απλή ερώτηση:

"Μαμά, γιατί δεν με ακούς;"

🧠 Τι μπορεί να συμβαίνει;
Όταν ένα παιδί νιώθει ότι δεν το ακούνε ή δεν το καταλαβαίνουν:
– εκδηλώνει ξαφνικά ξεσπάσματα
– γίνεται επιθετικό ή πολύ ήσυχο
– αρνείται να συνεργαστεί
– έχει άγχος, κακή διάθεση, υπερένταση

Δεν ξέρει να πει: «Με πιέζει το σχολείο», «Ζηλεύω το αδερφάκι μου», «Νιώθω μόνος».
Το λέει με τη συμπεριφορά του. Και περιμένει εσύ να το "μεταφράσεις".

Τι μπορεί να βοηθήσει σε τέτοιες περιπτώσεις;

1. Κοίτα πίσω από τη συμπεριφορά.
Αναρωτήσου: Τι μου προσπαθεί να πει; Τι νιώθει;
Π.χ. «Σαν να σε πείραξε κάτι σήμερα. Θες να μου το πεις;»

2. Δώσε όνομα στο συναίσθημα.
«Φαίνεσαι απογοητευμένος.» – βοηθά το παιδί να κατανοήσει τον εαυτό του.

3. Άκου χωρίς να διακόπτεις ή να διορθώνεις.
Μόνο έτσι θα νιώσει ότι αυτό που λέει έχει αξία.

4. Δώσε χώρο και χρόνο.
Αν δεν θέλει να μιλήσει τώρα, πες: «Όταν νιώσεις έτοιμος, είμαι εδώ.»

5. Δώσε επιλογές αντί για διαταγές.
Π.χ. «Θες να μου πεις τώρα τι έγινε ή να μιλήσουμε στο αυτοκίνητο;»

Θυμήσου πως το να ακούς ένα παιδί δεν σημαίνει ότι συμφωνείς με όλα.
Είναι να του δώσεις χώρο να εκφραστεί, χωρίς να φοβάται ότι θα κριθεί.
Ένα παιδί που νιώθει ότι ακούγεται, δεν χρειάζεται να φωνάζει για να ακουστεί.

04/06/2025

Πως λειτουργεί το άγχος;

29/05/2025

Αύριο είναι η «μεγάλη μέρα» λένε όλοι. Τι εννοούμε «μεγάλη»;

Είναι οντως; Και αν ναι, για ποιον τελικά είναι; Αυτές οι μέρες είναι φορτισμένες. Οι Πανελλήνιες δεν είναι απλώς εξετάσεις, είναι μια περίοδος που συχνά συνοδεύεται από έντονο άγχος, κόπωση, αμφιβολίες, προσδοκίες. Και όμως, πίσω από κάθε σελίδα που μελετήσατε, πίσω από κάθε ξενύχτι, υπάρχει κάτι πολύ πιο δυνατό: η προσπάθειά σας.

Θυμηθείτε:

Είστε πολύ περισσότερα από έναν βαθμό.
Η αξία σας δεν μετριέται σε αριθμούς.
Το μέλλον δεν καθορίζεται από μια στιγμή, αλλά από τις επιλογές που κάνετε στη διάρκεια της ζωής σας.
Και κάτι ακόμα:
📌 Είναι εντάξει να φοβάσαι.
📌 Είναι εντάξει να κουραστείς.
📌 Είναι εντάξει να μην πάνε όλα όπως τα φανταζόσουν.

Αυτό που δεν αλλάζει ποτέ, είναι ότι αξίζεις. Για τον κόπο σου, για την προσπάθειά σου, για τον χαρακτήρα σου.

Πάρε βαθιές ανάσες. Φρόντισε τον εαυτό σου. Μην ξεχάσεις να δεις φίλους, να ξεκουραστείς, να γελάσεις.

💬 Και να θυμάσαι: Οι Πανελλήνιες είναι μια στάση, όχι ο προορισμός.

Καλή επιτυχία – και ακόμα πιο σημαντικό: καλή δύναμη!

10/05/2025

Πλησιάζουν οι Πανελλήνιες, και θέλω να σου πω αυτό:

Ξέρω. Κουράστηκες. Ξενύχτησες. Πόνεσες. Έκλαψες. Πάλεψες — και παλεύεις ακόμα. Μήνες τώρα, ίσως και χρόνια, ζεις μέσα σε ένα πρόγραμμα που μερικές φορές σου φαίνεται πιο βαρύ απ’ όσο μπορεί να αντέξει η ηλικία σου. Και όμως, κάθε μέρα ξυπνάς και συνεχίζεις. Αυτό από μόνο του είναι ηρωικό.

Μη μετράς την αξία σου με βάση ένα αποτέλεσμα. Εσύ δεν είσαι ένας βαθμός. Δεν είσαι ένα χαρτί με σωστά και λάθη. Είσαι άνθρωπος — με όνειρα, με σκέψη, με καρδιά. Ό,τι και να δείξει το γραπτό σου, τίποτα δεν μπορεί να ακυρώσει την πορεία που διένυσες μέχρι εδώ. Τίποτα δεν μπορεί να μειώσει τη δύναμη που έδειξες.

Είναι φυσιολογικό να φοβάσαι. Είναι ανθρώπινο να έχεις αμφιβολίες. Κι αν η καρδιά σου χτυπά δυνατά από άγχος, να ξέρεις πως αυτό σημαίνει ότι νοιάζεσαι. Όμως, θέλω να σου πω κάτι: είσαι ήδη αρκετός. Είσαι ήδη ικανός. Και αξίζεις, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Οι Πανελλήνιες είναι ένας σταθμός, όχι ο προορισμός. Δεν ορίζουν το μέλλον σου. Δεν είναι το τέλος — είναι μόνο μια αρχή. Μην τους επιτρέψεις να γίνουν ο καθρέφτης της αξίας σου. Η ζωή σου θα γεμίσει ευκαιρίες, επιλογές, μονοπάτια που δεν μπορείς καν να φανταστείς τώρα.

Σε κάθε ανάσα που παίρνεις αυτές τις μέρες, να θυμάσαι: δεν είσαι μόνος. Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν και σε στηρίζουν όχι επειδή γράφεις καλά, αλλά επειδή είσαι εσύ.

Καλή δύναμη, αγωνιστή. Είμαι περήφανος για σένα, όχι για το πόσα θα γράψεις — αλλά γιατί δεν τα παράτησες.

Με πίστη σε εσένα,
Τ.Μ.