11/04/2026
Χθες στον Επιτάφιο, μέσα στην κατάνυξη της βραδιάς, παρατήρησα και κάτι που με άγγιξε. Πολλοί άνθρωποι με τις οικογένειές τους αλλά και μόνοι τους παράλληλα.
Σιωπηλοί.
Κάποιοι σαν να προσπαθούσαν να κρατήσουν μέσα τους ένα δάκρυ που δεν ήθελε να φανεί και πνίγηκε.
Και σκέφτηκα πόσο εύκολα μιλάμε για τα Θεία Πάθη,
και πόσο δύσκολα στεκόμαστε στα ανθρώπινα.
Πόσες τέτοιες στιγμές υπάρχουν γύρω μας. Πόσες μικρές «σταυρώσεις» που δεν φαίνονται. Πόσοι άνθρωποι που ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά, αθόρυβα, χωρίς να το ξέρει κανείς. Πόσοι μικροί Θεοί ανάμεσα μας.
Στη θεραπεία τους συναντάω συχνά, όχι ως σύμβολα αλλά ως ανθρώπους.
Ανθρώπους που κουβαλάνε κάτι δύσκολο, για καιρό, μόνοι τους. Όχι απαραίτητα με μεγάλες λέξεις, αλλά με μια σιωπή που λέει πολλά. Ίσως τελικά τα Πάθη να μην είναι μόνο μια θρησκευτική αφήγηση.
Ίσως να είναι κάτι πολύ πιο κοντινό, πιο καθημερινό, πιο ανθρώπινο. Και ίσως η Ανάσταση να μην έρχεται πάντα με έναν μεγάλο, φωτεινό τρόπο.
Αλλά μέσα από μικρές στιγμές — εκεί που κάποιος αντέχει λίγο ακόμα, εκεί που μοιράζεται κάτι για πρώτη φορά, εκεί που δεν είναι πια τελείως μόνος.
Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση, με χώρο για ό,τι κουβαλά ο καθένας.
*Μια σκέψη, μια προσευχή και μια αγκαλιά για τους ανθρώπους που περνάνε αυτές τις μέρες μόνοι τους, στη δουλειά, σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, στην απόγνωση τους, στις φυλακές, σε ένα καταφύγιο ή σε ένα ρημαγμένο από τους πολέμους τους, σπίτι.
Προσοχή στους δρόμους και όχι βεγγαλικά. Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτο τον πλανήτη.
